Rinus van Alebeek schrijft

Hoe heet ze. de ex zangeres van de, eh, hoe heet die groep toch alweer, fugees? En het lied klinkt Stevie Wonderich. Dat zing ik dus al de hele tijd, op de fiets, bij het opruimen, als ik in de nieuwe intermediaire woning voor de zoveelste keer naar mijn sleutels zoek, de trappen afloop, over de hof naar de fiets, op de fiets de hof verlatend naar de korte doorgang en de hoge houten poort die iedere dag zo tegen negen uur op slot wordt gedaan door de Joegoslavische interim portier, en als ik in het licht en verkeerslawaai van de Gneisenaustraat op ga. De piano in het lied rammelt mee als ik tussen de plantebakken tegen het verkeer in het fietsepad op rijd. En vergezelde me deze morgen op weg naar Staalplaat in Mitte, terwijl ik ook nog eens nadacht over de heerlijke verwarring die is ontstaan nu 'Klimawandlung' de grote hype van het moment is. Ik dacht aan oud testamentische sterrelezers en leverduiders en aan de holografische projectie van Al Gore, die als een opperpriester bo...

Ik heb een boek van Peter Handke gekocht: de linkshandige vrouw. Ik heb heel lang moeite gehad met Handke's geschriften. Pas sinds de jaren negentig bewonder ik hem. Ik las zijn drei versuchen, over de jukebox, de gelukte dag en nog een. Het boek is uit het midden van de jaren zeventig. Ik vond het in de gebruikelijke bak buiten de deur van de omaspullenzaak. 50 Cent de prijs. Bij het lezen van een paar regels had ik het gevoel door het ene valluik na het andere te storten, tot midden in die epische en wereldvreemde tijd, die zich voor altijd lijkt af te spelen tegen een achtergrond van akkerland waarboven de nevels hangen. De zon schijnt in de ogen van goudkleurige meisjes die het geheim verzwijgen. Ik voel weldaad bij het lezen. Godzijdank. Want ik ben de hele dag onderweg om het komende das kleine field recordings festival onder de aandacht te brengen. Racend op de fiets door avondnachtelijk Kreuzberg waar het nu ook eindelijk zomer is en iedere straat vol met bomen staat, en d...

De zomer begon zonder dat ik het wist in het apartement van Christopher ergens op de vijfde etage in de Barcelonese wijk Gracia. De woning had een aantal blinde vertrekken, maar, bijna deurloos, was ze toch opvallend licht. Het uitzicht was weinig spectaculair: blinde muren, antennes, duistere ramen. Ik moest vroeg op om mijn bus te halen, had de vorige avond opgetreden en in een bar in Barrio Cino nagezeten met warm brood en koud bier en internationale vrinden. Een vreemde woning in de stilte van het wakker worden omhelst je met vertrouwen en blaast herinneringen in je oor, aan de naakte schouder van een slapende geliefde, haar neus in het kussen, de huid nog warm van de liefkozingen. De jongeheer Williams, in wiens keuken twee aangebroken potten honing stonden, een van drie kilo - dat krijg je als je meest beroemde naamgenoot bevriend is met een beer - was mijn gastheer. Hij had het concert georganiseerd, en in mijn marginale wereld hoef je niet te rekenen op een hotel, zelfs niet op...

In Ljubljana hangt de geur van seringen. En, na al die dagen en winters en regens en luchten van Berlijn, is deze zomerse aankondiging ook weer zuidelijk, en daarom langzamer, gemoedelijker. Ik ben hier een paar dagen als gast van de DReaMKit-jongelui, die het Noise Fest hebben georganiseerd. De stad beviel me van meet af aan met zijn mixtuur van pastelkleurige einde eeuws goedburgerlijke gebouwen met hun franjes aan de gevels, de uitbouw, de torens, al wat de banketbakker in zijn stoutste dromen en in de vroegste uren uit zijn slagroomspuit tovert. Daartussen staan de betonnen titanen van Tito. Het is zoals altijd: als de gebouwen hun oorspronkelijke functie hebben verloren, worden ze weerloos. Zo meteen moet ik naar het hoofdkwartier van de DR**MK**. Het ligt in een buurt die aan het spoor grenst, een buurt als wildgroei in een verlaten zone, waar de zaden van heinde en verre aanwaaien, door vogels worden gebracht en de meest gevarieerde plantengroei ontstaat. Het spoor is gewoon to...

denkwerk welkom thuis.

Hee, kijk eens naar buiten het is maart warme broodjes vandaag zorg dat het niet regent. Dat schreef ik in een veel te witte tl-lichtruimte ergens in prenzlauer berg. Een dame speelde haar geluiden, haar gezicht verzwom; ze werd iemand anders, en toch niet, want ze drukte op stop. "nice" met een punt . (En dan te bedenken dat ik in Den Haag, bij Kijkduin, Scheveningen in zicht, langs het strand heb gelopen... Heet dat zo? Langs het strand? Ik liep toch langs de vloedlijn? Luchten aan de horizon , zo hoog en lichtend, en toch ook zo hol, alles viel in mijn maag. Pati was erbij en het ruisen van de zee ook, en zij sprak, en dat hoefde niet; alle klanken aan zee worden uit overvloed geboren, duikelen, zwerven, fladderen, staan fier als een vlieger, en verdwijnenen achter de volgende golf, achter de laatste pas. Daar wonen en iedere dag naar zee gaan, de seizoenen begroeten en het verre gekrijs van de meeuwen, het geroep dat tot monument wordt; Daar wonen en er opgegroeid zijn. L...

Binnenkort is het de vijfde februari. In Catania wordt dan de patroonheilige Sint Agatha gevierd met processies en vuurwerk. Haar beeld wordt door de straten gedragen. Mooie straten, waar de lava van de Etna zichtbaar is verwerkt, barokke kerken fier aan de pleinen staan, palmbomen en het rumour van een havenstad, de toonbanken van de bars en patisseriën gevuld met Agatha's borsten. Die borsten van Agatha daar was iets mee, al ben ik de legende vergeten. Resultaat van het verhaal is dat in heel Catania 'dolci' - zoetigheden- worden aangeboden in de vorm van een vrouwenborst. Ik verzin er graag mijn eigen versie bij. Toen de stad Catania door een uitbarsting van de Etna werd bedreigd; de lavastroom de stadsrand bereikte en de eerste huizen al in vlammen opgingen, offerde de nog jonge en betoverend schone non Agatha aan om de stad te redden. In een visioen was de Maagd Maria verschenen, en die had haar verteld dat de stad gered zou worden als alle mannen van de stad haar bors...

Castiglione del Terziere (MS), 2004, De foto is gemaakt door Tibor Macek. Hij was op bezoek uit Innsbruck. We hebben een week of zo gewerkt aan onze multidatacdr Ciao Jazzclub. Het rose huis is van een Vietnamese mevrouw, dochter van een minister die met vrouw en kinderen zijn land verliet toen de oorlog daar bijna ten einde was. Ze heeft het huis nooit bewoond. Jammer, want het heeft een mooi uitzicht, en de binnenhuisarchitectuur is sober en toch van degelijke elegantie. (arch.Daniele Marzocchi). Ik woonde ernaast, in een krakkemikkig huis, maar met een geweldige atmosfeer. Op dagen dat het nodig was opende Dani(ele) zijn Bar Clandestino in zijn kleine ex-dodenhuisje aan het pleintje aan de voorzijde. Daar zag het huis uit op een dikke beboste heuvel, op de grijze toppen van de Apenijnen, die Toscana van het Parmezaanse land scheidden. Aan de andere kant was het Zwitserland, aan de onze kant was het de negentiende eeuw. De zee was niet meer ver, en op zonnige dagen bereikte me uit h...

Ineens had ik zin om een paar foto' s op de blop te zetten. De eerste is genomen tijdens de afsluitende sessie van het gruenrekorder festival in Frankfurt/Main. De twee heren op de voorgrond zijn Lasse Marc Riek en Roland Etzin, beide te gast op mijn das kleine field recordings festival, komende maand in Berlijn. Dit is de Taunusstraat, het rode licht deel van Frankfurt dat pal naast het financiële centrum ligt, het gebied dat Frankfurt zijn skyline geeft, en zijn roep als financieel hart van Duitsland. De matrozen dragen een anthracietkleurig kostuum. De broeken hebben alle eendere vouwen, die door het vele zitten en zweten zijn ontstaan. Een hoerenloper tijdens de middagpauze heeft iets aandoenlijks, maar als je de kantoortorens van dichtbij ziet, met hun inkijk naar de afdelingen, overvalt eerder een gevoel van verbazing over het totale gebrek aan warmte. De foto is in Mei genomen. Barbara en ik waren er in Oktober, toen het jaar zich nog een keer in bed omdraaide, lui bleef lig...

Plotseling stond hij voor mijn neus in mijn kamer. Ik moet zeggen wel heel erg vlak voor mijn neus. Er zat niets anders op dan de hele tijd naar zijn bril te kijken. Het was een met een zwart montuur, leek bakkeliet, maar ik kon me goed voorstellen dat je heel goed gedachtenverloren op de pootjes ervan kon kouwen. Al moest hiij dan oppassen, omdat de ringen van het rechterpootje konden glijden. Op het linker was zo'n pwiepwie Lacoste krokodilletje gekleefd. Ergens bracht me dat honden in gedachten die een zakdoek om de hals dragen, of, nog leuker, een t-shirt over romp, voorpootjes door de korte mouwen. Niet alleen een bril, maar ook een jas droeg hij. Daaronder een amazonekikkergifgroene terlenka rolkraag pullover, waarvan ik dacht dat die wel zou kriebelen, maar die me ook aan Pal Fischer deed denken, of meer aan een ooggetuigeverslag van Peter die hem ooit in zijn NSU van het Ajaxterrein had zien rijden, en in het voorbijgaan de Terlenka broek van Pal was opgevallen. De jas had...

Een busreis is een beweging door de nacht in tegengestelde richting: Lichten zwerven over de zwarte voorruit, op de stoelen slapen de reizenden in, de motor, in zichzelf gekeerd, zingt om wakker te blijven. Een nachtsluis naar het einde van iets wat eigenlijk niet bestaat, die twee bestemmingen met elkaar verbindt, het ene een gangen- en torenstelsel in een buitenwijk in Parijs, het andere een schuttinglandschap dat een pirouette veroorzaakt: dan karretje-karretje, het rollen over het asfalt, de kerstlichten en de neon in een stad waar ooit een ode aan deze belichting werd opgeschreven. Slechts een dag om aan te komen en in de diepste hectacomben van de influenzale kansbereking terecht te komen. Tienduizend briefkaarten en liederen die ik niet wilde zingen zwalkten over de landwegen: groeten en hoesten, mijn longen allang geen vleugels meer. Een dag is de horizon aan de andere kant van de straat, een andere stijgt de dag met roofvogels over de wolken. Bijna thuis.

Laatste dag in Parijs, veel optredens, veel regen, daardoor nat geworden, maar ook in veel verschillende plaatsen geweest die op de een of andere manier allemaal net buiten de metroingang Ménilmontant lagen. Daar is Parijs op een hellend vlak gebouwd, of lijkt het een kapseizend schip, ter linkerzijde de café`s met de stoelen en tafetjes die naar de achterste muur zijn geschoven, ter rechterzijde de dames en de arabieren die zich aan de deurposten vasthouden, aan de lantaarnpalen, aan de schuttingen, ertussen, het verkeer, een stad kan niet zonder. Lawaai wordt eenvormig, zou je denken, verkeerslawaai is de wereldwijde noemer die te zamen met de smeltende poolkappen het begrip `grddlopfiststauaie` zijn bestaansrecht geven. Toch ben ik zeker dat het verkeer in Bamako en in New Delhi anders klinkt. Het klinkt zelfs anders als het regent, of slagregent, zoals een paar dagen geleden bij Barbès. Daar wilde ik heen omdat een cassette van het Orchestre Nacional de Barbès lange tijd mijn favor...

Philip ondertekent zijn post met `King of Wedding, in exile.` Hij heeft een jaar in deze wijk van Berlijn gewoond. Ik heb met hem afgesproken in de gallerie waar ik een paar dagen later zal optreden met mijn dictaphonevrienden en een contra-bassist. Waarom zo`n kunstkamer verstoken moet blijven van iedere vorm van gemoedelijkheid heb ik nooit kunnen begrijpen. Een fijne sofa, een luie stoel om in te hangen, een tapijt en een oude lampenradio die voor zich heen murmelt maken het wachten aangenamer, kon je denken. De brute realiteit bestaat uit een duister zijkamertje met een tafel en een paar computers, papieren en een koffiezetapparaat, in de kunstkamer zelf twee ongemakkelijke klapstoelen en een tafel vol ongezellige folders. En buiten was het natuurlijk te koud om op de houten bank te zitten. Ik had dus geen zin om in de metrocatacomben te verdwijnen en stel Philip voor een stuk te wandelen. Tijdens die wandeling vertelt hij honderduit. Op een koning in ballingschap lijkt hij niet, a...

De stad is ook vol ontmoetingen. Ute+Patrick, voor altijd door de + verbonden, in Berlijn ontmoet in hun gallerie in de Bernauerstraat, straat met een touristisch geladen naam, omdat het muurmonument er te vinden is. Zonder historiciteit brokkelt zo`n monument af tot een absurde verpozing. Maar goed, in hun ballaballabar zag ik net zo absurd het Nederlands elftal spelen tegen tien Serben en een Montenegrijn. Toen ik dan na veel zoeken het nedere deel van de Avenue de Maine had gevonden, bleek ik op de verkeerde dag aan het goede adres te zijn. Verregend tourisme het gevolg, Galerie Lafayette met zijn goudbekrulde produkten voor andere keukens dan de mijne, de wolkenkrabber die met zijn neus in de wind staat, en jonge mannen in uniform die met een mitrailleur rondkuieren op het plein voor het station Montparnasse. Een dag later sta ik er weer, een korte doodlopende straat die misschien een langgerekte hof is. Ik kijk met de geladen dictaphone in de hand naar een paar Koreanen die met ee...

Inmiddels ben ik in Parijs aanbeland. En dan regent het. Straten reflecteren de neon, de café`s en restaurants gevuld, zit men aan kleine tafeltjes tegenover elkaar. Veel met de metro gereisd; de pas wordt sneller, zelfvertrouwen is een mantel die om je schouders wordt gehangen zodra je onder de grond verdwijnt. Niets dan hoofden en lichamen, ieder kijkt van zichzelf weg. Het Handkeaanse syndroom bekruipt me, te denken welke gedachten er in die hoofden omgaan. Veel gedachten worden verjaagd door geluiden. Veel kleine oorknopjes, kijken, stoppen en weer verder lopen. Verliefd op ieder model van de grote reclamefoto`s. Ik zou naar de Eiffeltoren willen gaan, de Tuilerien, Versailles, plaatsen waarbij je je iets voorstelt. Ik merk dat ik zeker een paar duizend euro per maand op mezelf achterlig; het bord met het kopvlees, de salami ziet er net iets te aantrekkelijk uit. Honger om zeven uur `s avonds en net niet de 12 euro kunnen permitteren. Ik loop en kijk naar de kerstverlichting, de l...

Afgelopen zondag zag ik uit de keuken wiebelende v-tekens in de lucht. Vogels! Dat had ik al lang niet meer gezien. Ik ben naar het dak gelopen en heb ze nagekeken, en wist meteen waar het zuiden lag. Het zal snel koud worden, een winter waarover iedereen met respect heeft gesproken de afgelopen maanden. Dat was trouwens e en vreemde gewaarwording . Een harde wind voel je aankomen, de eerste flarden, waartussen nog windstille momenten liggen en dan groeit het langzaam aan tot een fikse storm die takken van de bomen rukt. De winter beweegt zich langzamer voort. Ik bespeurde zijn voorbodens af en toe tijdens nachtelijke huiswaarts gerichte fietstochten. De dag erna was alles weer als vanouds, met zelfs nog een midherfstelijke opleving die alle verdorde bladeren goud deed oplichten. Nu lijkt de winter de Pools-Duitse grens te naderen, voelen wolven en beren zich wel, en zal het niet lang meer duren voordat de Spree dichtvriest. Ondertussen houd ik me warm met dit hier : das kleine field r...

Als je iets wil in de factory, dan moet je bij Leo zijn. Hij is een 48-jarige Oostenrijker, die al negentien jaar lang vader is en het binnenkort weer wordt. Zijn gezicht openbaart bij nadere bestudering Habsburgse trekken. Ik geloof echter niet dat hij tot die familie behoort, en hoewel hij met de Amerikaanse komiek Woody Allen, diens officiele achternaam deelt, geloof ik ook niet dat zij familie van elkaar zijn; ik zal er eens naar vragen. Leo koopt zijn brood bij een bakker die Wiener in het predikaat voert, en als de zon uit is dan regelt hij zijn afspraken zo dat ze op het terras van een cafe worden voltrokken. Zoals gisteren, toen het novemberweer het toeliet om buiten te zitten en hij naar de oude hijskraan, nu cafe aan de Spree was gegaan om daar buiten bier te drinken en te praten met lange Stefan de literaat. Ik was ook buiten om een brood te kopen. De wandeling voerde langs tweedehands zaken, de Wiener bakker waar ik mijn brood niet koop, leegstaande panden, ontelbare döners...

Ondertussen heb ik eindelijk sloten op mijn deuren. Een slot leverde moeilijkheden op bij het installeren. De schroef die de cilinder op zijn plaats houdt, wilde niet in het schroefgat. Dan maar zonder. Vanochtend ontdekte ik waarom dat onhandig is. Ik trok de sleutel uit het sleutelgat, en toen kwam meteen de hele cilinder mee. Deur op slot. Voorzichtig dat ding er weer in schuiven. Te ver. Op dat punt dacht ik dat het misschien beter was om eerst maar eens te douchen, en te ontbijten, en dan nog eens te proberen, zonder dat de cilinder er aan de andere kant uitvalt. Want die kans is nu heel erg groot. Ik heb weliswaar twee reserve cilinders, maar wil niet te veel riskeren. Alternatief is een kruipgat zagen in de wand, omdat die toch maar van een soort karton is. Ik hoop niet dat het zo ver zal komen. De deur moet wel open, en wel vandaag nog, omdat ik vanavond een optreden heb, dan de klank bij een film verzorg, en al mijn spullen zijn in de kamer. Ben benieuwd hoe dit afloopt. Ik wi...

De zaterdag in Leipzig is een mooie regenachtige dag, een zonder wind, de temperatuur nog redelijk behaaglijk onder de dikke jas. In het park springen de regendruppels op van de bladeren. Ik blijf staan en luister. Een hoorn bestijgt de toonladder, valt na een paar sporten terug op de begane grond. De muziekschool verschuilt zich achter stijgers die met een dokterswit zeil zijn toegedekt. Hier de muziekschool, daar de akademie voor schone kunsten, ernaast de technische universiteit, gebouwen als welgestelde touristen- een duitser die zijn kleren in Italie koopt. Verderop aan de rand van het hele grote park met de richtingwijzers die je negen kilometer ver sturen, staan grote logge villa's, hun tuinen overgroeid, de ramen ingegooid, de eens stenen balustrade vervangen door een roestig hek. De buren in hun vijftig meter hoge torens zijn er beter aan toe. Hun zicht zweeft over boomtoppen, langs vergulde kerktorens in een ver vlak land dat geen symmetrie kent, slecht een enkele bosran...

Mijn moeder aan de telefoon, zuurkool al twee dagen in de ijskast, en de vraag hoe die nu precies klaargemaakt moest worden weken om mijn hoofd zoemend, vroeg ik niet hoe het ging en was ik de middellandsezeevakantie ook bijna vergeten. Ik moest het recept weten. Nou, spek of ribjes, dat drie kwartier in water koken, niet te lang anders wordt het njengnjeng, dan iets van dat water afgieten, zuurkool - wel uit het vat, "hepbik"- eerst wassen, anders wordt hij te zuur en dan in de pan, het vlees d'r bovenop en koken tot het gaar is..."de aardappelen?" met een kluitje boter en melk fijnstampen, eerst koken, en als er van het vlees overblijft, de volgende dag koud op het roggebrood, met een beetje mosterd, mjammjam. En volgde het verhaal hoe ze door Rome had gelopen met een briefje waarop ik haar had uitgelegd waar ze olijfolie moest kopen en hoe ze 2 etti prosciutto crudo moest uitspreken. Na een paar vergeefse pogingen, was ze bij een winkelmevrouw aangekomen die...