Doorgaan naar hoofdcontent

Binnenkort is het de vijfde februari.
In Catania wordt dan de patroonheilige Sint Agatha gevierd met processies en vuurwerk.
Haar beeld wordt door de straten gedragen.
Mooie straten, waar de lava van de Etna zichtbaar is verwerkt,
barokke kerken fier aan de pleinen staan,
palmbomen en het rumour van een havenstad,
de toonbanken van de bars en patisseriƫn gevuld met Agatha's borsten.
Die borsten van Agatha daar was iets mee,
al ben ik de legende vergeten.
Resultaat van het verhaal is dat in heel Catania 'dolci' - zoetigheden- worden aangeboden
in de vorm van een vrouwenborst.
Ik verzin er graag mijn eigen versie bij.
Toen de stad Catania door een uitbarsting van de Etna werd bedreigd;
de lavastroom de stadsrand bereikte en de eerste huizen al in vlammen opgingen,
offerde de nog jonge en betoverend schone non Agatha aan om de stad te redden.
In een visioen was de Maagd Maria verschenen,
en die had haar verteld dat de stad gered zou worden
als alle mannen van de stad haar borsten hadden gekust.
Voila.

Op de foto is een anti-clericaal gerecht te zien van mijn anarchistische vriend Antonio.
Troubadour, twee weken vader nu, en activist,
is hij natuurlijk ook een uitmuntend kok:
Ik vertaal graag het recept

Men neme.

puree van een pompoen voor de oranjeborst
en puree van aardappels voor de witteborst

vulling 1 broccoli met yoghurt
vulling 2 pecorino (italiaanse schapenkaas, hier dus uit siciliƫ,
ansjovis, kappertjes en walnoten)

ehm.
Het is geen recept.
Antonio is er van uit gegaan dat ieder kan koken.
Nou, als dat mislukt,
kus dan de borsten van je geliefde,
of laat je borsten door je geliefde kussen.
De honger verdwijnt vanzelf.

ti allego due foto delle "minne di s.agata" anticlericali, una ricetta
di mia invenzione per il 5 febbraio e per maria
(ingredienti: purea di zucca e di patate;
ripieno 1: broccolo con yogurt;
ripieno 2: pecorino, acciughe, capperi e noci).

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…