Doorgaan naar hoofdcontent
Plotseling stond hij voor mijn neus in mijn kamer. Ik moet zeggen wel heel erg vlak voor mijn neus. Er zat niets anders op dan de hele tijd naar zijn bril te kijken. Het was een met een zwart montuur, leek bakkeliet, maar ik kon me goed voorstellen dat je heel goed gedachtenverloren op de pootjes ervan kon kouwen. Al moest hiij dan oppassen, omdat de ringen van het rechterpootje konden glijden. Op het linker was zo'n pwiepwie Lacoste krokodilletje gekleefd. Ergens bracht me dat honden in gedachten die een zakdoek om de hals dragen, of, nog leuker, een t-shirt over romp, voorpootjes door de korte mouwen.

Niet alleen een bril, maar ook een jas droeg hij. Daaronder een amazonekikkergifgroene terlenka rolkraag pullover, waarvan ik dacht dat die wel zou kriebelen, maar die me ook aan Pal Fischer deed denken, of meer aan een ooggetuigeverslag van Peter die hem ooit in zijn NSU van het Ajaxterrein had zien rijden, en in het voorbijgaan de Terlenka broek van Pal was opgevallen.

De jas had te korte armen. Ik ken dat. Kom je een goede jas tegen, heeft hij te korte armen. Kun je twee dingen tegen doen, het ene, een trui aantrekken, en het tweede, je eigen armen niet te vaak optillen. Het was een jas met een bontkraag, zwarte jas, vossenbont. Dat geeft altijd iets verdwaald Tolstoyaans adeligs, of ook wel iets archetypisch, alsof je zojuist uit een revolutie komt aanlopen. Verder zegt dat bont iets over je voorliefde voor vrouwen die enkel en alleen maar een hele dikke berige bontjas dragen en daaronder niets, en daaronder is het natuurlijk warm.

Ik kon tijdens zijn monoloog natuurlijk niet aan het onderbontse denken. Het enige daaronder wat in mijn oog sprong waren zijn buitenproportionele wandelschoenen. Ietwat overdreven bij dit milde tiengraden celsius winterweer; ik draag bijvoorbeeld nog mijn gimpen. Die schoenen leken van ijzer, herinnerden me nog het meest aan de onderaardse kolentransportwagentjes met een grote erbovenuit puilende hoop steenkool.

Hij sprak over het verlaten industriegebied bij Venetiƫ. Hij kwam uit de omgeving. Verlaten industriƫn vind ik interessant; ik liet hem praten, vroeg naar meer. Je weet maar nooit wanneer ik weer eens in de buurt ben. Hij vertelde ook over London, waar hij woonde en hoe duur het er allemaal was, en hoe de grote stedenvernietigende kracht van de Olympische spelen ook het oostelijk deel van London dreigde aan te tasten.

En even later was ik een paar deuren verderop waar Wolfram zijn klankdichtende collega Vallery op bezoek had. Hij liet aantekenvellen zien met composities in eigen spraak. En vertelde over de enige Duitse klankdichter die in 1997 stierf en in de DDR in een souterrain had gewoond onder de bioscoop 'Gloria.' Gordijnen altijd dicht, stoflaag van veertig jaar, geen kind geen vrouw, altijd maar van "knjetrttt prieeeets mnjou." Aan het eind van zijn leven ruimde hij zelfs het vuil niet meer op, en stond alles piramidegewijs, zeer ordentlijk in zijn huis opgestapeld.

Wat me brengt bij het oorspronkelijke onderwerp van deze blopbijdrage, de rommelmarkt van Montreuil bij Parijs. Maar ik geloof dat ik daar een andere keer over schrijf. Koop eerst maar dit. Komt daar tenslotte vandaan.

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…