Doorgaan naar hoofdcontent
Mijn moeder aan de telefoon, zuurkool al twee dagen in de ijskast, en de vraag hoe die nu precies klaargemaakt moest worden weken om mijn hoofd zoemend, vroeg ik niet hoe het ging en was ik de middellandsezeevakantie ook bijna vergeten. Ik moest het recept weten.

Nou, spek of ribjes, dat drie kwartier in water koken, niet te lang anders wordt het njengnjeng, dan iets van dat water afgieten, zuurkool - wel uit het vat, "hepbik"- eerst wassen, anders wordt hij te zuur en dan in de pan, het vlees d'r bovenop en koken tot het gaar is..."de aardappelen?" met een kluitje boter en melk fijnstampen, eerst koken, en als er van het vlees overblijft, de volgende dag koud op het roggebrood, met een beetje mosterd, mjammjam.

En volgde het verhaal hoe ze door Rome had gelopen met een briefje waarop ik haar had uitgelegd waar ze olijfolie moest kopen en hoe ze 2 etti prosciutto crudo moest uitspreken. Na een paar vergeefse pogingen, was ze bij een winkelmevrouw aangekomen die ze naar de olijfolie had gevraagd in het engels dat ze nog van de bevrijder had geleerd. De mevrouw had gelachen en had gezegd dat 'alimentari' niet een olijfoliemerk was, maar winkel betekende.

Dan had het nog flink gewaaid, was de doorvaart door het kanaal van korinthe geschrapt en had mijn vader een prachtboek gekocht over de bokkerijders. Het had wel vijfenzeventig euro gekost, maar het was zo groot als twee boeken en er stond alles in, en het was heel interessant. De schrijver zou zijn gekomen om het boek te signeren, maar toen hij na een uur (vaders tijd) er nog niet was had mijn vader gevraagd of het boek met handtekening meer waard zou zijn. Op het ontkennende antwoord van de verkoper was hij toen gegaan (na tien minuten geschatte werkelijke tijd).

Dat met die zuurkool was een vreugde om te zien ... net vroeger ... en , toen het dekseltje op het kokende water van de aardappelen zijn boogie-woogie danste, kwam Josephine aan, deze keer gekleed als een spionne uit een eerste wereldoorlogherfstnacht in korte broek en zwarte panties. Ze hield een grote gevulde vuilniszak in haar hand en riep dat ze een cadeau voor me had ... "Aaaah, een vuilniszak?"

En hop, hield ze een pollepel omhoog, een ding van maar liefst een halve meter lang, waarmee ik even later, O blijdschap, met slechts drie keer scheppen genoeg puree op mijn bord had. Uiteraard kwam ze erbij zitten; nee, ze hoefde niet, haar vriend zou nog voor haar koken.

Ze keek met afschuw naar mijn vlees: " sinds wanneer eet jij dat?" - ik dus uitleggen: 'winter, kalorien, vet, spek, ik, niet' en zij over Divine begon en een verkrachtingsscene beschreef met kippen, echte kippen die geplet werden, en een transsexuele gluurder en Divine als baby in een wieg, en overal bloed en veren en dat ze daarom vol afschuw uit de bioscoop was weggelopen en daarna de beste sex uit haar leven had gehad... en of ik die spekrand werkelijk opat?

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…