Doorgaan naar hoofdcontent
Ondertussen heb ik eindelijk sloten op mijn deuren. Een slot leverde moeilijkheden op bij het installeren. De schroef die de cilinder op zijn plaats houdt, wilde niet in het schroefgat.

Dan maar zonder. Vanochtend ontdekte ik waarom dat onhandig is. Ik trok de sleutel uit het sleutelgat, en toen kwam meteen de hele cilinder mee. Deur op slot. Voorzichtig dat ding er weer in schuiven. Te ver. Op dat punt dacht ik dat het misschien beter was om eerst maar eens te douchen, en te ontbijten, en dan nog eens te proberen, zonder dat de cilinder er aan de andere kant uitvalt. Want die kans is nu heel erg groot.

Ik heb weliswaar twee reserve cilinders, maar wil niet te veel riskeren. Alternatief is een kruipgat zagen in de wand, omdat die toch maar van een soort karton is. Ik hoop niet dat het zo ver zal komen. De deur moet wel open, en wel vandaag nog, omdat ik vanavond een optreden heb, dan de klank bij een film verzorg, en al mijn spullen zijn in de kamer. Ben benieuwd hoe dit afloopt.


Ik wist het wel. Na de douche ben ik wakker. Op mijn knieen heb ik het karwei geklaard. De sleutel heeeel voorzichtig in het slot gestoken en naar me toe getrokken. Vervolgens kon ik het met een roestige spijker vastklemmen, en na een paar maneuvres heb ik het juiste gat gevonden, en de deur weer open gekregen.

Op de gang liepen Roestige Bob, de oude schilder van stoelen en schepper van pterodactische vleugelinstrumenten, zijn laplandbemutste twee generaties jongere helper, ook nog Valeria op zoek naar de koffiekan, Julian die de ijzeren stutten van mijn klerenkast nodig had voor het podium, Ulrike die gezwind naar de bioscoop moest voor de laatste voorbereidingen van het filmfestival, en eigenlijk zie ik de meeste van hen nooit hier.

Gelukkig respecteert iedereen mijn keuken, waar het warm is en ik urenlang ontbijten kan. Mijn kamer is mijn rustpunt, iets minder rustig nu, omdat ik op zoek moest naar de laatste filmgeluiden die ik vanavond afspeel.

Ben benieuwd hoe dat gaat.

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…