Doorgaan naar hoofdcontent
Hoe heet ze. de ex zangeres van de, eh, hoe heet die groep toch alweer, fugees? En het lied klinkt Stevie Wonderich. Dat zing ik dus al de hele tijd, op de fiets, bij het opruimen, als ik in de nieuwe intermediaire woning voor de zoveelste keer naar mijn sleutels zoek, de trappen afloop, over de hof naar de fiets, op de fiets de hof verlatend naar de korte doorgang en de hoge houten poort die iedere dag zo tegen negen uur op slot wordt gedaan door de Joegoslavische interim portier, en als ik in het licht en verkeerslawaai van de Gneisenaustraat op ga. De piano in het lied rammelt mee als ik tussen de plantebakken tegen het verkeer in het fietsepad op rijd.

En vergezelde me deze morgen op weg naar Staalplaat in Mitte, terwijl ik ook nog eens nadacht over de heerlijke verwarring die is ontstaan nu 'Klimawandlung' de grote hype van het moment is. Ik dacht aan oud testamentische sterrelezers en leverduiders en aan de holografische projectie van Al Gore, die als een opperpriester boven de hoofden verscheen. En ik dacht aan al die spuitbussen die grote gaten in de ozonlaag hebben geblazen...uhuh.

Dan zie ik ineens de Alex, de televisietoren, waarvan de top door mist is omgeven, en naast de mediale echoos van de Zwitserse zondvloed verschijnt ook nog mijn voorbarige conclusie: ("Hee, het regent in Mitte en het is droog in Kreuzberg"). Maar het is droog. Na de hoogtij zomerse dagen een welkome afwisseling, een grijzige stille dag waarin ik de eerste herfstgeuren meen te herkennen; het ruikt naar het nieuwe voetbalseizoen van mijn team; de eerste trainingen, het weerzien na een lange zomer, het nieuwsgierige vorsen van iemands gezicht en lichaamshouding, want meer rijpheid bracht hoop op een superieur seizoen.

Het nieuwe seizoen is uiteraard lang voorbij. Mijn laatste voetbalactiviteiten - een dag in Mei van dit jaar!- duurden twee keer vijf minuten. Toen sloeg de kramp in mijn kuitbeen en bleef daar een paar dagen. Woonde ik in Amsterdam, dan zou ik beslist een dezer dagen op weg zijn naar het Taba veld in de Watergraafsmeer.

Het nieuwe seizoen is hier in Berlijn. Sedert mijn omhuizing naar Kreuzberg, leef ik weer te voet of te fiets en ga in de schaduw van bomen over brede straten, die in Amsterdam grachten zouden zijn.

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…