Rinus van Alebeek schrijft

Het is altijd mooi om te weten waar je precies zit. Nou, ik ben dus op de derde etage van de fabriek. Nu weet ik eindelijk wat voor een fabriek. Het is de Lampenfabriek Frister. Miljoenen gloeilampen hebben vanaf het begin van de twintigste eeuw van hier hun weg naar woonkamers en slaapkamers en andere duistere oorden gevonden, en daar het licht gebracht. mooi toch? lampenfabriek

Ze was mijn laatste hoop op een finaleplaats geweest. Ik bedoel, op een kaartje om de finalewedstrijd van het afgelopen afgelopen WK. te zien. Ze werkt namelijk op het kantoor van de Italiaanse boodschappenjongen, die zelf uiteraard wel is gegaan, al was het om de schoenen van Prodi te mogen kussen en Totti van dichtbij in de ogen te mogen kijken. Ze zei ook dat ik op de boodschapper leek, maar hoe precies zei ze niet, want wij zijn goede vienden, zij en ik. De boodschapper is geen goede vriend van haar en zal dat ook nooit worden. Het enige dat ik echt van hem weet, is dat zijn naam geschikt is als merk van krachtvoer voor postduiven: Puri Purini, en dat hij geregeld overstuur is als hij haar ziet. Gisteren belde ze me. Ik zat op het dak van de Fabriek en had de hele dag naar dat moment verlangd. De dag was zo lamleggend warm geweest, dat ik geen zin had gehad om naar het centrum te fietsen. Ik moest Geert Jan nog vragen wat hij precies zou spelen. Zijn zaak in de Torstrasse is sowie...

In Sachsen-Anhalt regende het. Ik zag het vanuit de trein. Regentranen stroomden langs het raam, en buiten was het groen, hier en daar een groepje huizen, dan Rathenau met zijn vervallen fabriekshallen. Vroeger was het hier DDR, en daar hoorde een bepaald leven bij, onmogelijk voor te stellen welk precies. Het mooie aan Berlijn is dat het plots begint. Zo heb je bomen, zo heb je huizen. Dat is Spandau, de plaats waar de laatste overlevende uit het operettetijdperk het eeuwige leven scheen te hebben (geruchten willen dat het relict allang was afgereisd naar het Walhalla, en dat de Sovjets - meesters in het balsemen, immers - hem hadden opgezet, op een karretje gemonteerd en op gezette tijden door de tuin van het gevang trokken. Dat moet over dezelfde paden zijn geweest waar Speer zijn imaginaire wereldreis maakte. Iedere dag wandelde hij een paar kilometer naar de dag der vrijheid, en bedacht waar hij zou zijn aanbeland als het werkelijk een voetreis over de aarde zou zijn geweest.) Dit...

Aan het eind van de jaren zeventig verhuisden de Beegees naar Hollywood. De man die het beste op hun muziek kon dansen was John Travolta. Saturday Night Fever was het slappe aftreksel van Taxi Driver. Overal raasde de punk, maar Tony Manero danste disco in een wit pak. Kutfilm. Toen kwam daar nog eens Grease overheen. Ik kleedde me allang als een doodzieke newwaver, maar de buurvrouw van onze ouders wist doodgemoedereerd te melden dat ik best wel op John Travolta leek. Dat stigma heeft me vrij lang achtervolgd. Totdat Travolta ineens in filmen speelde die het aanzien waard waren. En nu vind ik Grease best te verteren. Sterker nog, iedere keer als ik ergens een rose Cadillac geparkeerd zie, spring ik op de motorkap en zing 'greased lightning.' Halverwege de jaren negentig woonde ik in een Toscaanse kustplaats. Geloof het of niet, ik droeg rode schoenen van gevlochten leer, het type mocassin dat blote voeten verdraagt. Ik heb ze in een zomer vergammeld. Ben nu eenmaal niet het ty...

Ik lig weer eens op sterven. De reden daarvoor is niet dat ik de wedstrijd om de derde plaats niet niet heb gezien, want ik heb hem niet wel gezien, ten eerste omdat ik er geen zin meer in had en ten tweede omdat ik me wilde douchen, dus toen ik na de 2-0 weer voor de treurbuis hing, drong het niet tot me door dat ik naar een 'tolles spiel' zat te kijken. Het duurt allemaal een beetje te lang. Mijn biologische voetbalklok zegt dat het WK al sinds drie weken voorbij is. De reden voor mijn komende dood is ook niet terug te voeren naar de viering na de wedstrijd die ik niet niet heb gehoord en zeer zeker niet wel: de afstandsbediening heeft een 'houjekop-knop' en die drukte ik in, toen bleek dat de stadionregisseur zich met het geluid ging bemoeien. Het partygeluid wilde ik niet horen. En dus heb ik het ook niet gehoord, behalve af en toe, om te controleren of het publiek eindelijk zijn helden mocht toejuichen. Niet dus. De mensen in het stadion wilden blijkbaar al die li...

Met dit weer vervloeit de herinnering aan het WK. Mijn wedstrijden duren steevast twee halve liters bier. Overdag veroorzaakt de geringste beweging een zweetuitbarsting. Gisteren kwam dan eindelijk het onweer. Ik had een afspraak in Prenzlauer Berg, en dat bleek ineens vijfentwintig minuten dichterbij te liggen nu ik mijn remmen kan gebruiken. Of ik met deze supersonificering van mijn rollend bestaan blij moet zijn weet ik niet. Er zijn dagen dat ik ervan dagdroom met een paard en wagen onderweg te zijn. Al vraag ik me dan steeds af wat ik aan het eind van de dag met het paard moet doen. Voortbewegen werd anders met de uitvinding van de auto. Ik kan me voorstellen dat paard-en-wagen rijders hun voertuig trouw zijn gebleven tot kort na hun laatste snik. Gisteren kwam mijn snelheid me wel van pas. Ik hield doorlopend het zwerk in de gaten, zag donkere wolken, hoorde gerommel en aan het einde van de straat bliksemde het zowaar. Donder in juli, dacht ik fietsend, terwijl Duitse vrouwen op ...

Dit weer verlamt. Het schijnt aan het ozongehalte te liggen. Gelukkig was het in de laatmiddagschaduw ergens op een binnenhof in Kreuzberg nog aangenaam. Matthias, schilder-tuinier,mopedfahrer voerde zoals beloofd de reparatie aan mijn kamikazefiets uit. Bzst, pst hier en bstpzzt daar, sleuteldraai en handomdraai, en ik had weer remmen. Over een paar weken zou hij met kameraden ergens in de negorij in Rumania steken, dan was enige handigheid wel gewenst. Nu kon ik vol gas naar huis fietsen, en werd verdomd noch aan toe ingehaald door iemand die een tandje hoger fietste, en voelde me ineens heel erg Jan Ulrich. Later werd die weer fluitend ingehaald door iemand met een nog nieuwere fiets, maar dat was al eigenlijk sureeel. Die wedstrijd kon niet zo boeien. Zidane wordt door zijn kameraden naar het einde van zijn karrierè geduwd. Mooi om te zien hoe Makelele en Thuram op zijn borst klopten. En dan Cristiano Ronaldo, wat iemand daar nu aanvindt. Je zult dat gedoe maar iedere week moeten z...

Halverwege de eerste verlenging sprak Murat het uit. Hij wist dat ik voor Italia was. De jongens aan de tafel keerde zich bezorgd naar me toe, ook de man achter me tikte op mijn schouder: "Ist es Wahr?" Als hier voor de televisie de tover werd verbroken dan kon de wedstrijd wel eens verloren worden. Dat was me eigenlijk na twintig minuten duidelijk. Toen hadden de Italianen de wedstrijd van zijn wereldkampioenschapluister ontdaan. Ineens was het een krachtmeting op internationaal niveau. En op het hoogste daarvan speelden de Italianen al jaren. Dat kon van de Duitsers niet worden gezegd. Doordat ze de wedstrijd in de zak hadden, werd ook een ander beeld duidelijk. Goed, ik heb vijftien jaar in Italia gewoond, ik weet een beetje hoe het daar aan toe gaat. Ik weet hoe belangrijk het plein is. Ik weet ook dat iedereen gelijk is als hij 's ochtends zijn café met brioche neemt, of later op de dag zijn aperatief. Ik weet dat dan het leven even te voet geschiedt, dat oude en nie...

Eerst de geschiedenis van een maaltijd: De modemaakster die in de westvleugel van de fabriek uren aan haar trapnaaimachine doorbrengt, trof ik in de keuken aan. Ik was van plan een snelle witlofsalade te maken en vervolgens op de fiets te springen en met doodsverachting de lange weg naar de Club der Polnischen Versager in Mitte te wagen,( de remmen van de fiets doen het niet.) In een steelpannetje dreven zes plastic balletjes met een vreemde inhoud. Het waren Klöden: brood, vet, kruiden, uien, en Brühe waarvan de Nederlandse vertaling me even niet te binnen schiet. Of ik ook twee Klöden wilde. Na ja, waarom niet. Rode kool, misschien? Heu, okay. Daar liep ik met mijn schaaltje witlofsla. Dus zullen we ook maar samen eten? De geschiedenis van de maaltijd begon op de binnenhof van het fabrieksgebouw. Daar is een duurdere goedkopere supermarkt en een goedkopere goedkope supermarkt, de Aldi. Ze was eerst met 1,12 euro in de duurdere, vond daar niets, en moest toen naar de Aldi waar ze een ...

In de noordvleugel van de fabriek is nog genoeg ruimte over. Een ervan wordt twee weken lang benut door een kunstschilder uit Beieren. Hij schudt ijzervijlsel op een nat stuk papier, besproeit het nog eens extra met azijn en gaat dan op een rode bioscoopklapstoel zitten om ernaar te kijken. Aardige knaap, heeft een licht spraakgebrek, alsof een paar van zijn spraakorganen op de verkeerde manier aan elkaar zijn gelijmd. De weg naar de deur voert langs zijn atelier, dus zeg ik hallo en goede morgen en af en toe iets meer. Ja, ook over het WK. Hij zegt dan ook iets terug. bijvoorbeeld, dat de pers niet meer kan gaan zeiken. Of,dat het zo'n goedgemutst elftal is. Vroeger was er die enorm serieuze prestatiedrang. De halve finale moest kost wat kost gehaald worden, anders was het niet goed. Hij maakte daarbij met zijn hand een gebaar langs zijn mondhoeken, zo van, bij een sabeltandtijger zitten de slagtanden hier. Ik kon me voorstellen hoe hij vroeger op het matje werd geroepen bij een k...

De straat bood verschillende mogelijkheden om te schuilen. Maar met dit fijne zomeravondweer wilde ik niet ergens binnenzitten en pijn in mijn nek krijgen van het kijken naar een TV die onder het plafond op een plankje was geschroefd. Alle fabrieksingangen liggen ter rechterzijde, mooie fabriekshallen met de kleur van nat zand, sommige in gebruik, andere door bestofte vensters van het alledaagse gescheiden. Op een pleintje, een kiosk met een gevulde ijskast en vier banken met twee tafels buiten. Daarop twee lokale dronkelappen die hun bieroraties houden. Op het scherm loopt een reclamefilmfestival dat niet op wil houden, ook al is het vijf voor negen. De Turkse knaap met de afstandsbediening komt naar buiten. Ik wacht met een fles Berliner bier in mijn hand. Het begint. De exDDR-burgers toasten op Frankrijk. De Turk op Brazilie. Naarmate het spel vordert, komen er meer kijkers. Een paar van hen wacht hier op de tram, een baardige van hen woont verderop in een opvangtehuis. Hij versprei...

Om vier uur was ik al bij de grote weide waarop de mooie glazen regeringsgebouwen staan. De wandelwegen waren bevolkt met vlaggendragende voetbalfestivalgangers. Ik had honger en zo ver het oog reikte zag ik standjes die er over twee weken niet meer zouden zijn. Het nieuwe centraal station was ook versnackt. Ik vermoedde in de buurt achter het station een imbiss te vinden. En inderdaad, de straat die onder de spoordijk lag, mooi bekinderkopt bleek de juiste. Ik vroeg drie Berlijnse Titaantjes die op een tuinstoel voor hun huis bier dronken en ze verwezen me naar een schwabisch eethuis. Ik moest vooral de Käsespätzle proberen. En het bier was er ook goed. "Guten Appetit" Om kwart voor vijf zat ik met vijf Brazilianen aan een tafel. Vijf borden met patat en een curryworst en een bord met Schwabische spaghetti en een verdronken stuk vlees. Eeen Braziliaan wilde weten wat ik at. Ik wist niet zo snel het antwoord en bood hem tenslotte iets aan. Ik at te gehaast. Het verkeer werd m...

De arme Bouhlarouz. Hij zal nog zomerweken lang achtervolgd worden door die overtreding. Maar was die wel zo gemeen en smerig? Overtredingen zijn hard, zeer hard, ongelukkig. Vaak is het de status van de verdediger die het adjectief bepaalt. Bouhlarouz is het slachtoffer van het collectieve cinematografische geheugen. De schurk uit de spaghettiwestern lijkt op Bouhlarouz, de boze vijand van vanDamme lijkt op Bouhlarouz. Dus die overtreding kon niet anders als smerig en gemeen zijn. Dezelfde overtreding begaan door van Bronckhorst zou allang weer zijn vergeten. Dan de hardheid van Nederland - Portugal. Ook die viel mee. De wedstrijd was vooral de tragedie van Ivanov. De man is oud genoeg om op de lagere school de laatste scheten van Stalin te hebben gehoord. Hij is oud genoeg om zich te herinneren hoe een regime op het gemoed van de mensen werkt. Nu heeft hij vrij toegang tot het vrije westen, en krijgt te maken met de FIFA, een organisatie die qua zelfverheerlijking duidelijke overeenk...

In een weblog van verslaggever en columnist Bert Wagendorp van de Volkskrant werd bericht van een telefonade uit Duitsland. Aan de lijn was een journalist en de journalist had iets geconstateerd wat ook de andere journalisten niet was ontgaan. Het risico van constaterende journalisten is dat ze hun observaties journalistiek verantwoord vinden en de verbrijding (opzettelijk 'fout' gespeld) ervan verdedigen met het beroep op 'vrijheid van meiningsuiting'. (Het begrip meningsuiting is aan ernstige revalidatie toe, maar dit terzijde) Gevolg van zo'n zeepbelbericht is dat het niet zozeer om de inhoud ervan gaat, maar indirect toch wel. Want, zoals vanouds, in de media gaat het enkel om de media. Zo. Media is meervoud van medium. Een medium in religieus/spirituele zin is de persoon die tussen het bovenmenselijke en de mens staat. In die werelden gaat het doorgaans over God, dus over iets dat buiten de mediator staat, maar waartoe de mediator toegang heeft. Een medium in a...

De aanvoerders hebben het voor de wedstrijd al behoorlijk moeilijk. Aan een hand het McD.-kind, in de andere hand het vaantje en een witte onbespoten bal,waarvan de identiteit tot voor kort nog niet vaststond. Als het kind naar de kant van het veld is gehold en met duizenden touristen het gigantoscherm in de gaten houdt om te zien of ze al in beeld zijn, staan de aanvoerders inmiddels tegenover elkaar, de scheidsrechter tussen hen in. In hun hand dragen ze nog steeds de bal, en het vaantje. Dan komt het moment dat ze elkaar de vrije hand schudden, het vaantje uitwisselen, en, intussen met opvallend gemak, de witte ballen in elkaars handen laten rollen. De aanvoerder van het Iraanse team verdient een speciale vermelding. Hij draagt tenslotte een ingelijst tapijt met zich mee. Ik hoop dat hij een trendsetter blijkt te zijn. Want hier bieden zich ongekende mogelijkheden, die variëren van een mooie klomp om naast de deur aan de muur te hangen (Nederland), via een scheve toren van Pisa van ...

Het vorige jaar reciteerde Joseph Bla. vol overgave het drieregelig gedicht: 'make the game better, bring it to the world, make the world better.' Dat moest de slagzin worden voor het naderende wereldkampioenschap. Vertaald in het Duits klinkt de haiku van Joseph ongeveer zo: 'mach das Spiel besser, bring es in der Welt hinein, mache die Welt besser.' Franz Beckenbauer moet dit gedicht met al zijn Beierse welwillendheid voor klinkklare onzin hebben gevonden. De wereldkampioenschappen kwamen tenslotte naar Duitsland, en waarom zou gesuggereerd moeten worden dat Duitsland beter gemaakt moest worden? Dus zag Joseph Bla. er vanaf om zich voor de Nobelprijs literatuur te kandidateren, en greep naar een hoger doel: de wereldvrede. De nieuwe slogan werd en is: De Fifa te gast bij vrienden. Niet te lang over nadenken, lieve vrienden en vriendinnen. Vooral niet te lang over nadenken, waar de Fifa tot dusver te gast is geweest. Joseph Bla. had niets anders in zin dan Franz Becke...

Iedereen kwaad en verontwaardigd? Fijn. Ik vind het heerlijk om zo te winnen. Eindelijk geen welwillende schouderklopjes en complimenten met het mooie spel, maar chagrijnig, bitsig commentaar. Yippie! En dat tegen een prachtig oranje decor! Misschien kan de middenstand er bij een volgend event aan denken om ook sfeerartikelen te verkopen, zoals pluche-beesten met ingebouwde spreekkoren. Vier keuzemogelijkheden: slecht weer gezang, mooi weer gezang voorsprong verdedigen gezang/spreekkoren en achterstand goedmaken gezang/spreekkoren. Rinus

Ik luister naar de radio, Deutschland Kultur. Ze zenden weinig muziek uit,schreeuwen niet en praten doorgaans over een onderwerp dat me niet interesseert. Dit is nogal prettig, omdat ik naar de radio luister voor het geroezemoes. Deze keer, de ochtend na Duitsland - Polen, luister ik toch. Een interview met een professor van een universiteit uit Hamburg wordt aangekondigd. Hij heeft de liederen van de voetbalsupporters bestudeerd, onderscheidt daarin zowaar vier niveaus. De beste liederen worden in Engeland gezongen: You'll never walk alone, noemt hij het allerbeste. De goede man heeft nog nooit 'abide with me' gehoord, dat supporters voor de Cup-final zingen. De professor weet van niks, en dat is geruststellend. Duitse supporters zingen vaak: "Deutschland, Deutschland". Als je goed luistert, herken je dat dit duo-deutschland door twee supportersgroepen wordt gezongen, en niet dwingend met de klemtoon op 'land', maar lieflijk, met een onbeklemtoond 'la...

Günther Netzer sprak na het zien van Ronaldo's prestatie tijdens Brazilië - Croazië over 'Arbeitsverweigerung.' Hij had gelijk. Maar ik weet niet of hij op de hoogte was van Ronaldo's werkelijke motief om het opgedragen werk te weigeren. Wat er aan vooraf ging. In 1978 ontfermde Johan Neeskens zich over een 8-jarig jochie: Miguel Alejandro Pons. Hij reisde met het Nederlands elftal mee en liep aan de hand van de grote Johan voor de aanvang van de wedstrijd het veld op. Hij droeg een oranje shirt. Vele jaren later gebeurde er in de Meer iets soortgelijks. De Ajacieden kwamen het veld op, en met hen de mascotte van de week, een tienjarige speler van de Ajax-jeugd. Als ik me goed herinner is de jonge Johnny Heitinga nog met zijn latere bondscoach op de foto gekomen. Toen moet ik iets gemist hebben. Plotseling liepen hele schoolklassen aan de hand van de grote spelers mee het veld op. Meestal gebeurde dit bij wedstrijden uit de Champions League. Dit gebeurt nu al seizoenen ...

Voordat ik de spijskaart op het buffet wilde bestuderen, vroeg ik de Thaise mijnheer die op mijn bestelling wachtte, hoe Mexico-Iran was geeindigd. "Drie-nul," zei hij. "Dat kan niet, het was 1-1 bij rust." Ik hoopte dat hij zich had vergist. "Drie - een, drie - een voor Mexico." Mijn teleurstelling moet bespeurbaar zijn geweest. Achter hem vroeg de kok, of ik soms voor Iran was. Iets in zijn stembuiging legde het compromiterende karakter van zo'n keus bloot. Ja, shit, ik was voor Iran. Ik hoopte op die verrassing. Ik hoopte iets van het cliché van exotische sprookjes, oude gedichten, mooie vrouwen, eindeloos gedekte tafels, en gastvrijheid tot ver voorbij de horizon in hun spel te herkennen. Mijn antwoord kwam een zwijgend moment later. In dat moment voelde ik spijt. Spijt erover dat door al de berichtgevingen over Neonazi's die voor Iran kozen, het genieten van het Iranees spel onmogelijk werd gemaakt. Ik was hier in Schöneweide, niet ver van naz...