Doorgaan naar hoofdcontent
Het vorige jaar reciteerde Joseph Bla. vol overgave het drieregelig gedicht: 'make the game better, bring it to the world, make the world better.' Dat moest de slagzin worden voor het naderende wereldkampioenschap. Vertaald in het Duits klinkt de haiku van Joseph ongeveer zo: 'mach das Spiel besser, bring es in der Welt hinein, mache die Welt besser.' Franz Beckenbauer moet dit gedicht met al zijn Beierse welwillendheid voor klinkklare onzin hebben gevonden. De wereldkampioenschappen kwamen tenslotte naar Duitsland, en waarom zou gesuggereerd moeten worden dat Duitsland beter gemaakt moest worden?

Dus zag Joseph Bla. er vanaf om zich voor de Nobelprijs literatuur te kandidateren, en greep naar een hoger doel: de wereldvrede. De nieuwe slogan werd en is: De Fifa te gast bij vrienden. Niet te lang over nadenken, lieve vrienden en vriendinnen. Vooral niet te lang over nadenken, waar de Fifa tot dusver te gast is geweest. Joseph Bla. had niets anders in zin dan Franz Beckenbauer te behagen. Al met al was Franz de gastheer.

Bij Italie - USA zaten ze naast elkaar, Joseph Bla. en Franz. Joseph keek niet blij. Het waarom bleek na de wedstrijd. Beckenbauer verscheen als pratend hoofd op het blok met de videoschermen die als een UFO boven het podium in de ZDF-Arena hangt. Op het Podium staat de presentator wiens geheimste wens het is om in een volgend leven als een stukje zeep terug te keren, het liefst in de vorm van een klein geel eendje met een grote snavel. Op het podium staan ook de trainer van Mainz '05, die zich duidelijk ongemakkelijk voelt naast de opdringerige presentator, die de hele tijd zijn piemeltje wil laten zien en Urs Meier, de behaagzieke landgenoot van Joseph Bla. Ook aanwezig Trap, de nieuwe trainer van Salzburg.

Daar verschijnt Franz in beeld. Die grapt eerst nog met Trapatoni of die niet in Salzburg hoort te zijn. " We hadden toch een afspraak," voegt hij er dreigend aan toe. Trappatoni smoezelt iets achter zijn lach. Terug naar Franz die duidelijk geirriteerd is, om niet te zeggen, pissig, om niet te zeggen, ziedend.
Hé, hoe kan dat nu, feest, vrienden, stemming, joechei? Beckenbauer struikelt over zijn woorden. Zo kennen we hem helemaal niet. Na zijn laatste woorden ("dan kunnen we het voetbal beter afschaffen en .öh, öh , öh, met zijn allen basketbal gaan spelen) wordt het contact snel verbroken.

Urs mag nog iets zeggen, over nieuwe instructies die de scheidsrechters hebben gekregen, en is uiteraard zo kritiekloos als iedere reporter die ik bij de wedstrijden heb gehoord.

De spelers kunnen nog het beste reageren zoals Cafu'die de zoveelste belachelijke gele kaart van het toernooi kreeg. Hij gaf de scheidsrechter een handje en verborg zijn gevoelens van spijt en medelijden achter een brede lach.

Rinus

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…