Doorgaan naar hoofdcontent
Ossi's telefoonshop is op vijf minuten afstand. Ik ga er iedere dag heen om mijn mails te checken, want er staan ook computers. Aan het raam worden sigaretten verkocht. De toonbank dient ook als bar. In de ijskast staat het bier koud, wijn is op de schappen uitgestald, zwaardere alcoholica achter de bar. Gisteren merkte ik dat het computerscherm op de televisie was aangesloten. Anders zijn daar de eindstanden van de telefooncabines af te lezen.

Ik liep 's middags even naar binnen. Engeland - Paraguay kijken. Rare schaduwen op het veld, van voetbal niet veel te zien. Bij die engelsen is het altijd hetzelfde amechtige gezwoeg, en omdat ze toch wonnen, hield ik het na vijftien minuten weer voor gezien, en ben een stuk gaan wandelen tot aan de Spree. Daar genoten van het industriele niemandsland, de wijde uitgestrekte vlakten, het scherpe licht op de verkommerende gebouwen die een half mensenleven geleden voorbeelden waren van moderne architectuur, van het soort staal, glas en beton.

Ik wist echter wel waar ik elfenbeenkust-argentinie zou bekijken en zorgde ervoor op tijd in de bar/teleshop te zijn. Er was nog een vriend van Ossi. Ossi is niet een oostduitser, die de halfverkozende verkleining tot bijnaam heeft verpersoonlijkt, maar de afkorting van Osman. Hij zou in 1978 een goede middenvelder zijn geweest voor Palemig-3.

De wedstrijd verrast ons. De vriend is een goedgemutste gast van een jaar of vijftig, snor, kalend. Zonder dat we het willen, kiezen we partij voor de elfenbenen. Bij de stand van 1-0 missen ze een enorme kans. Een kreet van ontzetting golft door de rijen - de snor en ik, omdat Ossi aan de andere kant van het scherm iets onder het buffet uithaalt voor een klant. Die klant is een dertiger, mouwloos en heeft een iets te strenge uitdrukking op het gezicht. "Voor wie zijn jullie eigenlijk?"
Voordat ik voor mijn beurt kan spreken, en elfenbeinküste kan zeggen, antwoordt Ossi opgeruimd, "nou voor allebei, het is een goede wedstrijd", waarop snor en ik bijna lachend uit onze stoel tuimelen.

De aspirant auslanderrausvriendelijke oostberlijner weet zich niet zo goed raad en houdt zich vervolgens een goede tien minuten bezig met het keuren van de Kinder-chocolade eieren, die in een doosje voor hem liggen. Hij neemt ieder ei op, rammelt eraan, sommige dicht bij zijn oor. Hij maakt uiteindelijk een keus. Wat de verrassing is, toont hij niet. Hij loopt met het ei de winkel uit.

Gedurende de wedstrijd vliegen flessen bier, cola en water over de toonbank. Een auto van de brandweer rijdt voor. Zijn zwaailicht mengt zich met het geflits op de tribunes. Sigaretten worden verkocht. Het scherm keert af en toe naar zijn tijdelijke ernst terug. Er is voor 74 cent getelefoneerd, voor 1,20. Twee klikken verder ligt Hamburg.

Ivoorkust scoort dan toch nog, en heeft tien minuten de tijd om gelijk te maken. Vijf minuten voor tijd komt een jonge Pool de winkel binnen. De winkel is trouwens al aardig vol met buurters die een stoel hebben genomen, bier drinken, en dingen zeggen die bierdrinkers zo zeggen. De Pool slaat de handen voor zijn gezicht. Hij heeft zich de hele dag geschaamd. "Dudek, had erbij moeten zijn," troost ik hem. Zijn antwoorden dreigen in het blikveld van een andere Turk naast me te komen, die hem uiteindelijk tot zwijgen maant door de hand op zijn onderarm te leggen. De wedstrijd duurt nog drie minuten, er kan nog gescoord worden.

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…