Doorgaan naar hoofdcontent
In een weblog van verslaggever en columnist Bert Wagendorp van de Volkskrant werd bericht van een telefonade uit Duitsland. Aan de lijn was een journalist en de journalist had iets geconstateerd wat ook de andere journalisten niet was ontgaan.
Het risico van constaterende journalisten is dat ze hun observaties journalistiek verantwoord vinden en de verbrijding (opzettelijk 'fout' gespeld) ervan verdedigen met het beroep op 'vrijheid van meiningsuiting'.

(Het begrip meningsuiting is aan ernstige revalidatie toe, maar dit terzijde)

Gevolg van zo'n zeepbelbericht is dat het niet zozeer om de inhoud ervan gaat, maar indirect toch wel. Want, zoals vanouds, in de media gaat het enkel om de media.

Zo.

Media is meervoud van medium. Een medium in religieus/spirituele zin is de persoon die tussen het bovenmenselijke en de mens staat. In die werelden gaat het doorgaans over God, dus over iets dat buiten de mediator staat, maar waartoe de mediator toegang heeft.

Een medium in artistieke zin is de persoon die tussen zijn talent en zijn 'geestesprodukt' staat. Die zijn echter bijna uitgestorven (lees, komen niet aan bod). En vervangen door de hype, maar daarmee zijn we weer terug bij de journalist

De medianen (laat ik zo de vertegenwoordigers van de media noemen) hebben niet de beschikking over zo'n bovennatuurlijk iets. Daarom leidt de omweg naar zichzelf over een gefingeerd bericht. Het resultaat, zoals ik net al schreef, is dat de mediatoren het alleen over zichzelf hebben.

Het resultaat is ook anders.

In een commentaar op het artikel beschreef ik de touristen die naar het Nederlands Elftal komen kijken. Ik vind dat die touristen beter thuis kunnen blijven, omdat je er als elftal, als toeschouwer en als voetballiefhebber niets aan hebt.

Maar goed, ze zitten er wel. En ze zitten er om het over zichzelf te hebben. Daarom moeten ze zich allemaal in een raar pak hijsen en vooral gezien worden. De verbinding met het gebodene is er niet, anders zou hun meeleven zich wel in supporterlijk gedrag uiten.De verbinding met de camera is er daarentegen wel, en dat blijkt keer op keer.

Maar goed, de meeste voetballers doen ook mee om zichzelf in de videoclip erna te kunnen bewonderen. Van Persie is zo'n voetballer die voortdurend de meesnorrende camera in zijn achterhoofd heeft; zijn evenbeeld Cristiano Ronaldo trouwens ook.

Het moet er allemaal goed uitzien.

Daarom klinkt nadat Italie de kwartfinale bereikt de evergreen van Adriano Celentano. Daarom klinkt na negentig minuten Schweiz- Okraina de bumbumversie van het Doris Day lied. Het klinkt zo hard dat ik de televisie het zwijgen opleg, zoals de decibellen ook de laatste supporters de mond snoeren.

Noem het sfeer, noem het gezellig, noem het wat je wilt. Ik noem het verachting.
Maar ik zal zo snel niet meer een stadion bezoeken, zeker in Duitsland niet, waar de bediener van de geluidsinstallatie een krankzinnige is.En waar in alle hoeken een gigantoscherm hangt, waarop je samen met de spelers nog eens de herhaling kunt bekijken.

Rinus

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…