Doorgaan naar hoofdcontent
Ik lig weer eens op sterven. De reden daarvoor is niet dat ik de wedstrijd om de derde plaats niet niet heb gezien, want ik heb hem niet wel gezien, ten eerste omdat ik er geen zin meer in had en ten tweede omdat ik me wilde douchen, dus toen ik na de 2-0 weer voor de treurbuis hing, drong het niet tot me door dat ik naar een 'tolles spiel' zat te kijken. Het duurt allemaal een beetje te lang. Mijn biologische voetbalklok zegt dat het WK al sinds drie weken voorbij is.

De reden voor mijn komende dood is ook niet terug te voeren naar de viering na de wedstrijd die ik niet niet heb gehoord en zeer zeker niet wel: de afstandsbediening heeft een 'houjekop-knop' en die drukte ik in, toen bleek dat de stadionregisseur zich met het geluid ging bemoeien. Het partygeluid wilde ik niet horen. En dus heb ik het ook niet gehoord, behalve af en toe, om te controleren of het publiek eindelijk zijn helden mocht toejuichen. Niet dus.

De mensen in het stadion wilden blijkbaar al die liedjes horen en meezingen en meeklappen, en de spelers ook. Klinsmann weet ik niet; ik geloof dat hij iedereen wilde omhelzen, wat Platini niet toestond ( hij waarschuwde Jürgen net op tijd dat zijn chronische gastritis ervoor had gezorgd dat die lucht nu ook in zijn kleren hing, en geen stomerij het kon wegkrijgen) en de bondskanselière weer wel, allerhartelijkst zelfs. En Franz ook natuurlijk. Franz! Daarna wilde Klinsmann eigenlijk de tribune op om iedere toeschouwer persoonlijk te omhelzen. Dat kon niet dus koos hij voor een soort eeuwigheidsomhelzing, waardoor de vier kameraden van de DFB zowaar op een Duitse Rolling Stonescoverband leken.

Ik heb ook geen longontsteking opgelopen van het grote onweer dat Berlijn afgelopen vrijdag trof. Dat was zelfs leuk om te zien. Ik stond in de Kastanienallee in de ingang van een kapperszaak, waar hele blonde dames werkten die allemaal een klimop op hun arm hadden getatooeerd. De herenkappers zagen er post-chillig uit en de muziek was club, bum bum, wat natuurlijk in het niet viel bij het grote BUMBUM in de Berliner Luft.

Had Maria die ochtend niet geklaagd in de fabriek? Ik trof haar bij de schoonmaak. Niet bepaald het ideale weer, zei ik, want ik ben ook in het echt heel gezellig. Ze keek me aan met zo'n uitdrukking op het gezicht die een warm laagje zweet op het lichaam liet vermoeden, maar dan als gevolg van prettigere bezigheden. Ik keek naar haar mond terwijl ze bij de geopende deur van haar atelier voordeed hoe ze verlangde; ze demonstreerde hoe ze 's ochtends uit haar bed kwam, aan het raam ging staan en
de regen op haar gezicht voelde.

Die kwam in bakken uit de hemel. Het knetterde en het bliksemde en de donder rolde over de daken. De wind kwam van links en van rechts en van voren. Zelfs in de ingang van de kapperszaak werd ik nat. De blije regenvereerders waren allang vervangen door de doorbijters: tot op het bot doorweekte thuiswaartsfietsers en meiskes die blootsvoets voorbijliepen. Een struise moeder kondigde zich met een welgemeend 'scheisse' aan. Ik zag een kinderwagen, zware Alditassen aan de handgreep en een bibberend dochtertje, dat ernaast danste. Ze stuurde de kinderwagen vaardig de rappen op. Een betentakelde knipster rende naar achter en spoedig keken glimmende oogjes onder een blauwe handdoek uit.

Mijn sterven is ook niet het gevolg van een hartstilstand die ik dezelfde avond kreeg, toen bleek dat mijn 4tracker uit het Japanse Pleistosonisch tijdperk met het zoveelste euvel zijn naderend einde aankondigde en allerlei hikkende geluiden produceerde die ik helemaal niet zo had gedacht. Zoiets gebeurt, en een gegeven Fostex moet je ook twee jaar na aankomst niet in zijn cassettehouder kijken, dus, dat ging nog allemaal. Het was een gezellige en bovendien geslaagde avond, vol van magnetisch overgeleverde geluiden uit de negentiende eeuw, die door het ruimschoots toegestroomde publiek hooglijk werd gewaardeerd. Bravo Seamus! Danke Ute + Patrick en ook Laurent bedankt, en Ansgar voor het afstaan van zijn tweelingtorenluidsprekers.

Ik lig op sterven omdat ik voor de tweede achtereenvolgende zomer door een teek ben gebeten. En daaraan ga je dood. Daniele die de eerste teek met een knijptang heeft verwijderd, gaat niet dood. Bij elke tekenplaag vertelt hij hoe hij ooit een bad heeft genomen in een bergstroom en bij thuiskomst over de dertig teken op zijn lichaam had. Ik één, nog niet eens van een verkwikkend bad, maar van de kat en die (de teek) was al flink dik en zat op een plek, die je niet vaak ziet in de spiegel (achterkant oksel, en niet onderkant zak, waar de arme Carlo er een vond toen hij 's nachts uit zijn slaap schrok.) Plaag, vooral in Italia, waar je wordt aangeraden naar het ziekenhuis te gaan, want...en...echt!

De Duitse dierenarts zei toen dat ik een grote hond was, omdat ze niet aan mensen recepten mocht uitschrijven, wat eigenlijk vreemd is omdat je dierenrecepten in een mensenapotheek moet inleveren. Als je dan in de apotheek komt, tref je een apothecaresse die je meewarig en toch begrijpend aankijkt. En naar je hond vraagt. De toenmalige antibioticakuur heeft me genezen.

Morgen begint een nieuwe periode in mijn leven.

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…