maandag, juli 03, 2006

In de noordvleugel van de fabriek is nog genoeg ruimte over. Een ervan wordt twee weken lang benut door een kunstschilder uit Beieren. Hij schudt ijzervijlsel op een nat stuk papier, besproeit het nog eens extra met azijn en gaat dan op een rode bioscoopklapstoel zitten om ernaar te kijken.

Aardige knaap, heeft een licht spraakgebrek, alsof een paar van zijn spraakorganen op de verkeerde manier aan elkaar zijn gelijmd. De weg naar de deur voert langs zijn atelier, dus zeg ik hallo en goede morgen en af en toe iets meer.

Ja, ook over het WK. Hij zegt dan ook iets terug. bijvoorbeeld, dat de pers niet meer kan gaan zeiken. Of,dat het zo'n goedgemutst elftal is. Vroeger was er die enorm serieuze prestatiedrang. De halve finale moest kost wat kost gehaald worden, anders was het niet goed. Hij maakte daarbij met zijn hand een gebaar langs zijn mondhoeken, zo van, bij een sabeltandtijger zitten de slagtanden hier.

Ik kon me voorstellen hoe hij vroeger op het matje werd geroepen bij een katholiek schoolopperhoofd, in een stille kamer met uitzicht op parkgroen. Boven de deur hangt een sober kruis. In Italie zou nog ergens een portret van de Paus hangen.

Tijden veranderen. Beierse Franz omarmt Oostduitse domineesdochter Angela. De een is baas van het voetbal, de ander is baas van het land. Die foto zou makkelijk het kruisbeeld kunnen vervangen. Net zoals het ijzervijlsel makkelijk door bloemen vervangen kan worden. Dan volstaat water en hoef je ook geen azijn te gebruiken.

Rinus