Doorgaan naar hoofdcontent
Goh, ik had me nou echt op die finale verheugd.Daarvoor had ik zelfs het bord spaghetti in het restaurant van de bijdehante Sicilianen niet terug naar de keuken gestuurd,want de meeldraadkwaliteit was van bedenkelijk allooi, en de saus had een gemalen kartonnasmaak, maar goed, om kwart voor wilde ik voor de televisie zitten. Die Italiaan had het al moeilijk genoeg, gezien de duistere wolk die over zijn gezicht trok toen ik hem blijgemoed zei dat Juventus hoogstwaarschijnlijk naar de serie B zou worden verholpen.

Laat duidelijk zijn, dat ik voor Barcelona ben. Ik was beducht voor Jens Lehmann. Fout. Wees ten allen tijde beducht voor de scheidsrechter. Jens was een paar dagen eerder nog bij een Duitse, serieuzere, talkshow te gast. Van dichtbij ziet hij er veel anders uit. Hij heeft een perfect Hollywoodhoofd, type romantische detective. Dan hoef je alleen maar het brulaapgezicht van Kahn voor de geest te halen, en je begrijpt waarom Klinsmann voor hem heeft gekozen. Maar goed, die talkshow zo vlak voor de finale was een foutje. Die heeft voor een heel lichte concentratiedip gezorgd, waarvan de gevolgen in de veertiende minuut zichtbaar werden.

Aan de beslissing van de scheidsrechter lees je ook af hoe het er op het FIFA-hoofdkantoor aan toe gaat. Daar komt het geld op de eerste plaats. En dan de propaganda, en dan niks meer. Daarom komen ook al die middenstanders met hun feestversiering in het stadion en op het veld. Daarom moet onder het plaatje ook meteen een muziekje: in Parijs de Rolling Stones. Daarom moet Ronaldinho ook in alle reclamefilmpjes als een circusaapje optreden, zodat bij hem nu we aan het eind van het seizoen zijn gekomen de zin tot voetbal is vergaan.

Als de scheids ook maar een spoor persoonlijkheid had gehad, dan had hij fijn afgewacht hoe de bal eerst bij Giuly en vervolgens in het doel terecht kwam: 1-0
voor Barcelona, geel voor Lehmann. Maar nee, we hadden met een angstige slijmbal te doen. Nu doodde de scheidsrechter vier vliegen in een klap: Henry kwam geisoleerd
te staan; Ronaldinho zag zich tegenover vijf persoonlijke tegenstanders bij ieder
balcontact; Lehmann kon niet uitblinken; de wedstrijd was om zeep.

Wat over bleef waren een paar close-ups van Jens voor de videoclip. Ik begin er sterk aan te twijfelen of ik dat WK wel ga volgen.

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…