Doorgaan naar hoofdcontent
De Saoudi’s zijn er gewoon bij ieder WK. Hoe het hen in de kwalificatieronde vergaat, weet ik niet. Ze winnen hem, iedere keer weer. Dus ze moeten de sterksten zijn in de wijde omstreken van hun land. De eerste omstreek van Saoudi Arabie bestaat uit zand. In de tweede omstreek, die nog steeds uit zand bestaat, liggen landen als Oman, Jemen, Qatar, Kuweit en de Verenigde Emiraten. Die laatste geeft borstvoeding aan de spelers van Chelsea. Voor hun baas volstaat een plaats op de eretribune in West London. Er staat me niets bij van beslissingswedstrijden die de Saoudi’s moeten spelen, zoals hun verre buur Australie ieder kwatrijn jaren weer.

Bahrein ligt nog verder weg in het geheugen. Om het land te vinden, moet de vinger over het lege kwartier van Mohammed’s schiereiland naar de bovenzijde van de bladzijde glijden. Ook Bahrein heeft zijn kwalificatieronde gewonnen. Maar tegen wie in God’s Naam? Jordanie, Syrie en Libanon? Het land trof Trinidad en Tobago en verloor. Het doelpunt van de Bahreinse midvoor werd kort voor het laatste fluitsignaal afgekeurd.

Het zou voor Trinidad en Tobago wel heel erg sneu zijn geweest. Hun keeper droeg de bal naar de rand van het strafschopgebied. Hij keek al in de immense verte die ergens achter de staantrubine aan de overzijde lag: Frankfurt Airport met tussenstop in de lounge van het vijfsterrenhotel zo straks. Hij wierp de bal op, vastberaden het ding met een enorme loei naar de overkant te trappen. Misschien stuiterde hij wel over de collega heen in het doel. Tijd werd er in ieder geval mee gewonnen.

De middenvoor van Bahrein sloop onder een plag uit, volgde de keeper met dievenpassen. Hij zag hoe de bal plots als een volle maan voor hem hing, op kinderdroomafstand zo na. Pijlsnel schoot zijn voet naar voren. Een klein tikje tegen de bal en daar rolde hij al, buiten het bereik van de keeper. De middenvoor wist nu dat hij twee tellen later zijn gewicht in goud waard zou zijn.

Als scheidsrechter moet je dan behoorlijk bij de les zijn om dit doelpunt af te keuren. Misschien gaven de reglementen hem wel gelijk en mogen doelpunten die als gevolg van een circusnummer ontstaan niet toegekend worden, omdat ze strijdig zijn met de geest van het spel. Maar misschien bestaan er ook tijdelijke spelregels. Het is tenslotte de FIFA die daarover beslist. En de baas van Trinidad en Tobago is daarvan vice-president. Toevallig wel.

Jack Warner heet de man. Als je nog een kaartje wil, om met een verrekijker te zien hoe Dom Leo de hele wedstrijd in zijn neus peutert, moet je bij hem wezen. Alhoewel zijn naam klinkt alsof hij de eigenaar zou kunnen zijn van Time-Life magazine, AOL, Texas Instruments en zeven ongewassen onderbroekjes van Britney Spears, heeft hij een reisbureau, en –logischerwijs- ook een paar entreekaartjes in de aanbieding.

„Ach Joh“

Al sinds heuglijke tijden verschuilen de piraten zich op de eilanden in de Caraibische Golf en worden er verslindende wervelstormen geboren. Wie zou er niet willen wonen? En wie zou er niet over willen fantaseren? Ik wel. Ik ben hartstikke blij dat Trinidad en Tobago erbij zijn. Iedere wedstrijd van hen zal in een waas verdwijnen en daaruit zullen de schelmen Trinidad en Tobago opduiken, twee vrijbuiters die hun avonturen beleven ergens in de achttiende eeuw.


rinus

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…