Doorgaan naar hoofdcontent
De weg naar Rostock herinnerde aan de lange aankomst in Bilbao: hetzelfde verlangen naar de stad achter de horizon, hetzelfde motorgezang in mijn oren en hetzelfde licht dat uit zee naar het landschap werd gebracht. En dan ziet het bij aankomst toch allemaal anders uit. De bergen zijn teruggeplooid, nauwelijks bemerkbare glooien uiteindelijk weggestreken, en daar doemt het in de middagnevels: een stad met middeleeuwse speerpunten die in de wolken steken.

De volgende dag bleken die speerpunten de uiterst spitse daken van de kerken. Na lang turen zag ik een smalle weg die in het blauw verdween. We (de jongens van Radikal Satan en ik) overnachtten in een bijeengewaaide huttenbouw, op een terrein waar een uitgebouwde camper en een zwartgeverfde woontruck staan. Daar bomen en struiken, de wanorde van zee, een gemelancholiseerde Duitse herder en een bruingevlekte Dalmatiër. Tijdens de korte stadswandeling krijg ik de indruk dat de stad door jutters is gebouwd, ook al zijn de fris gekleurde huizen van damals gefinancierd uit de handel.

In de keuken fladderen de kranten. Politieke discussies worden gevoerd, maar niet van harte. Mecklen-Vorpommern wordt bescheten door de achterneefjes van oom Adolf. Hun folders met de wervende teksten ademen een Jehova's getuigen geest, daaraantoe gevoegd de stem van de jonge manager, die halverwege zijn beheersing verliest en begint te sneren.

Wij komen na middernacht in de keuken. Jonathan bakt, de Argentijnen doen allerlei overbodigs, iedereen maakt een prettige rotzooi, waarin het gezellig eten is. Na afloop worden de sporen gewist.

Het reizen is ontspannend. De optredens in een rood vuur van lampjes en kertsverlichting gedompeld: de suggestie van immigranten, de suggestie van Buenos Aires, de suggestie van lang geleden. Ik word ten tweede male begroet
met hosanna, omdat ik uit Nederland kom. De aangetrouwde oma ( de vrouw van de broer van de echte oma) is Nederlandse. Ik geloof niet dat een andere verklaring er toe doet.

In Rostock hebben we drie wegwerpcamera's gekocht voor drie euro. "Rinus, foto, foto" klinkt herhaaldelijk. Jonathan, Cesar en ik nemen het apparaat en schieten op hetzelfde moment een foto van elkaar, waarna we de camera's wisselen.

In Hamburg regent het. De Astra-stube is onder een ijzeren plafond, de brug waarover de U-Bahn rijdt. Het regent. We zitten op het stoepje zonder te wachten en luisteren naar het verkeer. Hoe het stil wordt, hoe de auto's afremmen, weer optrekken en voorbijrijden over het natte asfalt. Het gegier van de U-Bahn keert iedere tien minuten terug als refrein.

Na het concert hoor ik het levensverhaal van een vrouw die al twee dagen door de straten doolt. Ze draagt geen schoenen, ze is dronken, haar vriend heeft haar ogen dicht geslagen, ze drinkt mijn Jägermeister, en ook die van Jonathan, wil dat ik haar kus, wil dat ik haar omhels, wil dat ik met haar meega. Haar vriend is in een psychiatrische inrichting, ze hoeft hem nooit meer te zien. Voordat ik in de bus stap vraagt ze of ze nog mooi is.


Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…