Doorgaan naar hoofdcontent
Gastbjdrage van Sjef van Alebeek:

Je ontkomt er niet aan, het Nederlands elftal voetbalt in Retro. Wij hebben nieuwe shirtjes en ze schijnen nogal historisch te zijn. Eerlijk gezegd vind ik ze ook nog mooi, maar het is alleen jammer dat er dat Retro kaartje aan vast hangt.
Stel je voor dat Nederland tegen Italia komt te spelen. Het shirt van Italia is in feite ook Retro, het is een van de weinige shirts die door de historie heen hetzelfde is gebleven. Azzurro bleef Azzurro. Schouder aan schouder staan de spelers van beide landen in de gang, het zijn de laatste momenten voordat ze gezamelijk het veld zullen betreden. Het zijn de momenten dat men elkaar aan het wegen dan wel aan het intimideren is. Was het niet Wimbledon onder aanvoering van Vinnie Jones dat op zulke momenten met de koppen tegen de muur aan ging slaan tot het bloed bijna van het gezicht af gutste. Vervolgens roste men elkaar af om elkaar verder op te peppen. De wedstrijd was nog geen vijf minuten oud of de Dons hadden er al verschillende meedogenloos onder de zoden geschoffeld. Wimbledon won dat jaar de FA Cup ten koste van kampioen Liverpool. Dus kom nu niet aan met DeRossi en Camoranesi, dat is een gepasseerd station.

Nederland zal in dat witte shirt spelen met die mooie rood wit blauwe baan schuin over borst, geen kraagje. Ze komen uit 1905 die shirtjes, uit de tijd van Bok de Korver, de eeuwige Spartaan, Reinier Beeuwkens, de vliegende keep, en Dirk Lotsy het neefje van Karel. Het was de tijd van dribbels, keuzecommissies, de rechtsbinnen en de spil. Maar het was vooral een tijd van Koppen, markante Koppen. En daar wringt een beetje de schoen, Dirk Kuijt kan er een beetje mee door, Bronckhorst kan met wat fantasie nog voor een jonkheer doorgaan, maar de meeste zijn te jong en te modieus.
En dan nog iets, rond 1905 speelde in Brasil de eerste gekleurde speler mee met de Goddelijke Kanaries. Voetbal was in die dagen een blanke sport, die speler heeft zijn gezicht toen blank moeten poederen anders mocht hij zich niet op het veld vertonen. Je kunt toch niet van Castelen verlangen dat hij zich gaat poederen?

Sjef

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…