Doorgaan naar hoofdcontent
Altijd leuk, televisie. Vooral als je er geen hebt. De laatste weken zie ik doorlopend televisies bij het grof vuil, naast een boom of zo, waar anders de honden hun excrementoire dans uitvoeren. Mooi weer vandaag in Berlijn. De dekens worden eindelijk gelucht. Een voetfetisjist kondigt zijn komst aan.Wat te doen? De verborgen kamer in het huis kan beter zo blijven.

U moet weten dat achter een Afrikaanse voodoodoek de deur schuilgaat naar een kamertje van een Wiesbadense heer, op wiens naam de woning staat, die ik van zijn onderhuurder onderhuur. Zijn kamertje is naast mijn uitzicht op het neonnacht van de postbank ergens boven de daken van het Landweerkanaal. Een paar weken geleden stond ik ineens aan de voet van dat gebouw. Niet omdat ik er moest zijn..ik en de postbank...ik hoop dat ze mijn 150 euro weer kunnen vinden die een giromaat heeft opgeslokt. Dat laatste gebeurde in Oost Berlijn, waar de lonen sowieso al lager liggen.

Ik ben toen door gefietst, daar bij het Landweerkanaal, omdat ik op weg was naar het hoofdstation. Ik ging een kaartje kopen voor de thuiswedstrijd van Hertha BSC. En de fanwinkel is ergens in de retrofuturistische catacomben van het Fritz Lang Stadion verstopt. Al geweest op dat station? Ik wel, maar niet om er een trein te nemen..of toch? Naar Leipzig toen?

Dat is ook een mooi traject, op een gegeven moment rijdt de trein langs een spookstad, alle huizen zijn verlaten na de Wende; de chemische fabrieken zijn nog steeds actief. Dat kan makkelijk. Daar heb je niemand bij nodig, enkel langzaam met elkaar reagerende stoffen: rookpluimpjes boven het fabrieksterrein, mooie kleuren in regenwaterputjes, vlekken op de longen, vlekken op de zon.

De weg naar het station ging door de Friedrichstrasse, ooit flaneerstraat, toen bombardeerstraat, toen de ijzeren long die Oost van West scheidde en in het midden door de burgermeester van Hollywood werd geregeerd: Checkpoint Charlie. Nu is het Snackpoint Charlie. Touristen staan er om heen alsof ze er zijn neergezet.

Die mijnheer dus, van de voeten en de verborgen kamer. SM-fan, loopt graag bezweet en bezweept achter zijn slaafjes aan. Hoe zeg je zo iemand goede morgen? Ik hoop dat een van ons wegblijft. Kies toch graag zelf mijn bezoek uit.

zucht.

Ik wilde eigenlijk gewoon twee filmpjes verlinken, van mijn (en Jeans en Harolds en Emanuels, van links naar rechts op het podium, voor het publiek van rechts naar links) Parijse groep Diktat.
We waren onlangs in Den Haag en speelden daar in een witte blokkendoos, een soort houten zandbak zonder zand, daarom zijn we naar het strand gegaan de volgende dag. Onderweg troffen we nog een concert voor 66 rijdende vrachtwagens aan.


Nederland 1
Nederland 2

Populaire posts van deze blog

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou …
Zondagavond kort voor slapen gaan stopte de stream. Ik keek naar het tweede deel van The OA op Netflix. Het was tien voor een, dus stoppen mocht wel. De buffercirkel draaide door tot 90% en dat was het. Ik keek naar buiten. De ramen in het gebouw aan de overkant van de straat waren allemaal duister. Ik had die dag een interview gelezen met iemand die dacht dat de derde wereldoorlog al was begonnen met de dood van die generaal in Iran, die er overigens uitzag als een sympathieke familievader, maar in de dagen na zijn dood de gevaarlijkste terrorist ter wereld werd genoemd. Daar had de onderbreking van mijn serie niets mee te maken, met zijn dood.  
 
Ik dacht na. Een oorlog begin je het best met paniek onder de bevolking. Dat bereik je door gewoon het internet af te sluiten. Vervolgens zorg je er ook voor dat de pinautomaten niet meer werken. Dat is zoiets als iemand opsluiten in een donkere kamer en de deur op slot doen. Binnen de kortste keren kunnen de mensen in de grote en kleinere …
Zo'n vreemde zondag - zondag, koud, zon en Januari. De maand gaat veel te vlug. Kamer met uitzicht, ik zie precies wat voor een weer het is, en of er wolken zijn, hoe snel ze voorbijtrekken. Ik wilde iets schrijven over Van der Sar en de scribenten in de kranten die het maar niets vinden dat Ajax naar Qatar is gegaan. Maar dan ben je de enige gast in je eigen talkshow. Dus maar niet. Het was wel heel mooi weer. En ik zat maar binnen, keek ernaar. Het zonlicht over de daken, de blauwe lucht, kleumende baksteen. Het werd vanzelf half drie. Dat krijg je van eindeloos treuzelen. 
Op de fiets naar Tempelhof, het weidse veld bekijken. Een paar sportfietsers, wandelaars, iemand die met een vlieger in de weer is, maar vooral de wolken boven de rand van het veld. En zou ik daar heengaan met mijn walkman? Neerhurken ergens langs een van de landingsbanen, misschien een stukje over een pad lopen, microfoon tussen het gras plaatsen, hoofdtelefoon op en luisteren. Alles klinkt dichterbij, de wit…