WINTER

2008-12-19T17:06:00.002+01:00

Zo,
Ik was hier een tijdje niet. Waarschijnlijk blijft dat nog even zo.

Dit betekent niet, dat ik niets meer publiceer.

Tot essay geordende gedachten verschijnen geregeld hier in het engels.

Nieuwsberichten, ook in het engels, hier.

Dan nog verstopt in het bronsgroen deel van het wereld wijd web:

korte biografie en bijdrage aan de auditieve atlas van Limburg

Tot ziens

2008-06-14T13:08:00.002+02:00

Natuurlijk kijk ik voetbal, zoals gisteren springend op de bank op anderhalve meter afstand van een gigantisch scherm in een wijnwinkel in Wedding, waar de kachel brandde. Dit alles na een optreden van een uur lang als begeleidingsmuziek van twee videofilmen over buitenaardse buurtbewoners. Ach, het leven van alledag zeg maar. Wie de eerste dagen van de zomer in Berlijn is moet beslist naar Madame Claude in Kreuzberg komen, al dan niet met een witte anjer in het knoopsgat.

2008-05-11T13:59:00.002+02:00

Mijn grote vriend Jeff Surak uit Bethesda, een dorp dat middels een zeer lange straat met Washington DC is verbonden, en waar iedere boom een deel is van het grote bomenmonument voor de eerste pioniers, stuurde me een link naar deze video.

Jeff is een zoon van witrussische ouders, die naar de VS emigreerden in een tijd dat Bialorus nog gewoon een deel van de CCCP was. Ik verzuim hem steeds te vragen waarom zijn ouders überhaupt het land konden verlaten. Ik ontmoette hem voor het eerst in de maand augustus van het jaar 2001. Sedertdien zijn we broeders in klank. Veel van zijn publicaties, veelal onder de naam Violet, vind je op zeromoon.

2008-05-04T16:00:00.000+02:00

Op een van de eerste zonnige dagen van dit jaar was ik te gast in Regensburg bij de kunstverein graz. Jammer dat een luchtfoto van hun lokaal temidden van een immens rangeerterrein niet op hun website is terug te vinden. Wat vaak een volgespoten jeugdhonk of oliebesmeerd motorduiveloord wordt, is door deze vereniging jarenlang als vermomd theater gebruikt waar cultureel politieke kunst, lezingen en optredens werden verzorgd.De dag na mij was er nog een voordracht over een vroegtwintigste eeuwse termitensamenlevingspecialist en toen was het gedaan. De vereniging leeft van de contributie en ideeën van haar leden. Ieder lid kan een voorstel indienen en geld krijgen om zijn programma uit te voeren. Mogelijk vinden ze in een voormalig slachthuis een nieuw onderkomen.

Na de ervaringen in het anarchistische altijd arme Berlijn, en de ontmoetingen in de andere delen van ongesubsidieerd Europa, was dit Regenburger Intermezzo een niet alleen verrassende maar ook comfortabele afwisseling.

Albert Plank, mijn gastheer, was in de fijne kunsten van de field recordings ingewijd dankzij een bezoek aan Berlijn in Augustus 2007. Toen woedde mijn das kleine field recordings festival ieder weekend. Dit inspireerde hem niet alleen om ook deze kunstvorm te adopteren, maar ook om een klein festival te organiseren.
De dag erna toonde hij me de stad. De mooiste stad in Beieren was me al verzekerd. Geen enkele bom die het centrum had verwoest, zodat het gebouw waar het door Goethe om zijn zieke hoeren beschimpte bordeel gevestigd was, nog aan het eind van Alberts wijsvinger hing. Goed bier in de oudste brouwerij van de stad, overal kromme straten en kleurige huizen, maar alles zeer gepoetst en schoon, en op de een of andere manier vertrouwd, omdat Walt Disney de herinnering aan deze stedenarchitectuur uit Midden Europa mee had genomen toen hij naar Hollywood emigreerde.

Door de afgrondige verdeling van Europa in de eerste veertig jaren na de WO2, was Nederbeieren een uithoek. Je ging er heen omdat je er zijn moest. En zoals in het niemandsland tussen Oost en West een heel eigen flora en fauna is ontstaan, is er in die jaren ook een autokratische kunstgemeenschap gegroeid, die in feite zonder invloeden van buitenaf uitkomt. Een aantal van hen zijn via Second Life in het voorparadijselijk hiernamaals terecht gekomen. Ik weet niet of dat uit heimwee naar oud isolatoire tijden is gebeurd. Feit is dat Albert buiten de stad woont, in een gebied dat hij vroeger slechts in een richting kon verlaten. Nu is het ineens een van de Euregionale middelpunten. Je rijdt in een middag naar Praag.

Voilà, 100 seconden van mijn optreden. Te horen zijn opnames die ik gemaakt heb in de onmiddellijke omgeving van het Olympisch Stadion in Berlijn, toen Duitsland tegen Argentina speelde tijdens het WK 2006.

Meer Regensburger impressies zijn in een eerdere bijdrage te vinden. Gewoon naar onder scrollen.

2008-04-22T14:41:00.001+02:00

"Toegegeven, gemakzucht dient ook de klankkunstenaar. Een beetje onnodig temidden van al het experiment is de drum 'n bass van Ex-Zero, platgetreden de noisebijdrage van de Japanner Aube en botweg flauw de audio-art van Rinus van Alebeek en Thuth's, ofwel Ray Moon's gestoei met samples. Anderzijds is Wilhem van Trippenhofen kolderiek. Over een vertroebelde hoempa roept hij een paar keer met een lekker rollende r 'hoerrr'!" - Harry Prenger.

De eerste die ik belde was Peter, grote vriend en toeverlaat. Ik begroette hem met de vraag, hoe dicht hij bij het woordenboek stond. Zijn tegenvraag hoe dicht ik bij hem stond, was op een prettige manier verwarrend. Heel even had ik de illusie in een telefooncel in regenachtig Amsterdam te staan. We spraken een kwartier lang over de juiste toepassing van het woord "botweg."
"Botweg", gebruikt als bijwoord van flauw bleek in relatie tot de eerste persoon enkelvoud (in het verdere verloop van deze tekst Harry genoemd) grammaticaal onjuist. Botweg had een andere persoon dan Harry nodig. Het kon echter zijn, dat ik die andere was. Door mijn bijdrage "botweg flauw" te noemen, wist Harry dat het mijn opzet was geweest een stuk te componeren, waarvan de inhoud "botweg flauw" zou zijn.
Daar moest ik over nadenken. Misschien was dat wel zo. Maar als het zo was, dan wel op zo'n manier dat het op het randje zou zijn, en dat na beluistering het evenwicht zich weer naar de hilarische sector zou verplaatsen. Volgens dit principe kwam de slappe lach tot stand. Als Harry dit had bedoeld, dan zou zijn oordeel moeten zijn dat mijn poging om een botweg flauw stuk te maken was mislukt. Maar misschien vergiste Harry zich, toen hij "botweg" schreef en vond hij "Teisha in Delhi, " mijn bijdrage aan de audioscoop lp, gewoonweg flauw. Geen probleem.

Effe Harry goegelen. Harry schrijft veel, is volgens de informatie in zijn volkskrantblog 45 jaar oud, en wordt door zijn redacteur Theo Ploeg bewierookt. Harry polemiseert ook graag. Hij weet veel over Bob Dylan, en kijkt naar Matthijs van Nieuwkerk op televisie. Aan Matthijs ergert hij zich dermate dat hij hem in zijn blog tot de orde roept. Goed. Harrie Prenger heeft het niet tot een lemma in de wikipedia gebracht. De beoogde bijdrage werd door een wikipediator genomineerd om verwijderd te worden. Wikipedia als Big Brother huis. Harry's bijdrage was te wervend, zo schreef de nomineur. Harry's bijdrage was geschreven door Dylan van Vliet. Dat is een nogal doorzichtige schuilnaam voor iemand die al jarenlang opstellen schrijft over muziek.

Terug naar het stukkie waarin mijn audio-art "botweg flauw" en "en Thuth, ofwel Ray Moon's gestoei met samples" werd genoemd. Vooral die toevoegende kwalificatie vond ik nogal ondoorgrondelijk. En passant betichtte schrijver Harry (spreek uit 'sgrijfer', plaats daarbij je voortanden op de onderlip en laat veel speeksel langs je mondhoeken lopen) anderen "ook" van gemakzucht. Hoelahoep! Als je Harry's bagger las dan duizelde het je niet alleen van al de cliché's en uitgelebberde beschrijvingen, maar werd je ook nog eens tureluurs van de idiote zinsbouw. Wat een gedoe. Neem nu dat "ook." Naar wie verwijst het? Ja, naar de mens hoor ik iemand in het publiek mompelen. Fout. Het gemak dient de mens. En met het gemak wordt de plee bedoeld. Kan zucht = verslaving dienen? Het is nogal slordig dat op te sgrijfen, en gemakzuchtig om het dan ook nog eens te laten staan.

Heerschap Harry wordt niet alleen geprezen, nee, hij mag in allerhande online muziekbladen zijn onzin opsgrijfen en kon zo tot muziekayatollah uitgroeien, omdat al die gisse collega's van mij, in hun hunkering naar erkenning, iedere aanprijzing, hoe gering ook, op hun website plaatsen. Ook de Stichting Intro vindt het nodig zich te blameren door de recensie van Harry te verlinken. Hadden ze hem goddorie maar verlinkt.
Nu kan Harry's mening me gestolen worden (maar wie wil zich nou die mening onrechtmatig toe eigenen; Dylan van Vliet, misschien), maar wat me niet onberoerd laat, is dat die mening door de context een meerwaarde krijgt. Het net is vol met recenserende hobbyisten, aan wie ontgaat dat de kwaliteit van hun stukjes onthutsend ver achterblijft bij wat er door mijn collega's wordt geproduceerd.
Maar, zoals gezegd, uit misplaatste loyaliteit volhardt men erin die hetzij goedbedoelende, hetzij van eigenwaan barstende, zondagsschrijvers cdtjes en lp's ter bespreking toe te sturen.

Harry sgrijft in de Trompetter, in Bla en Burp en ook in Ploegs Cut-up, (maar niet in de cultuurbijlage van de Limburger, tyufghjkvbn*) dus dan zal het allemaal wel kloppen wat hij zegt, zeker als alle doe-het-zelvers in hem zichzelf bewieroken. Het moet zeer frustrerend zijn je dagen te slijten als gemankeerd journalist. Dan breken er onvermijdelijk dagen aan, dat Orwell's waarheid "kan niet schrijven, kan niet denken" heel erg ongemakkelijk wordt. Tja, en dan krijg je om half acht voor de televisie een cholerische aanval en sgrijf je een boze brief aan Matthijs. Nou moe, zal die daarvan ondersteboven zijn.

Maar laat mij u mee op reis nemen. Dat is veel leuker dan in Heerlen tussen de rook van je eigen scheten op de bank voor de televisie te verpieteren. Harry, jongen, houd nu even je smoel.

Het tweede telefoongesprek had ik graag met John LeCarré gevoerd. Harry Prenger is de perfecte naam voor de protagonist van een boek van LeCarré. Een ietwat morsige vrijgezel die zijn dagen slijt op een eiland in de Caraïben, geen vlieg kwaad doet, om twaalf uur al dronken is. Wacht. De flaptekst: Harry Prenger was aan het begin van de jaren negentig een gezichtsloze held. Zijn werk bij de Britse geheime dienst werd nauwelijks opgemerkt. Dan wordt Harry op een dag het slachtoffer van zijn eigen goedigheid. Een Russische oliemagnaat beloont hem met een all-in-vakantie als hij 1.000.000 dollar zwart geld het land uitsmokkelt. Prenger zweert dat hij onschuldig is en spreekt van een complot. Hij wordt ontslagen en ontvangt een klein pensioen.
Voormalig agent Harry Prenger vestigt zich op Grenada en zint jarenlang op wraak. En dan begint op een dag een brief met belastende feiten over de Engelse consul op het eiland te circuleren. Alles wijst erop dat die brief afkomstig is van een zekere Dylan van Vliet. Harry ziet zijn kans schoon...

Het derde telefoongesprek voerde ik met mijn moeder. De straat waarin ik ben geboren en opgroeide is iets langer dan een voetbalveld, maar natuurlijk niet zo breed. In de jaren vijftig een modelwijk, heet Meezenbroek nu een achterstandswijk te zijn. De Paulus Potterstraat heeft twee delen, een ervan stijgt heel licht. Bij de knik wordt hij gekruist door de Ferdinand Bol straat. De Ferdinandbol was de psychologische grens. Aan de andere kant daarvan had ik geen vriendjes. Woonde daar niet een Pranger, wilde ik weten van mijn moeder. De oude heer woonde daar nog steeds, de moeder was gestorven. Harry Pranger heette de zoon. Deze Harry is van mijn leeftijd, net over de vijftig. Hij woonde in de Mesdagstraat en, altijd plezierig om te horen, groette mijn moeder iedere keer als hij haar tegenkwam. Kijk, dat is nu eens een Harry naar mijn hart.

Prenger en ik schrijven voor het zelfde Heerlense online periodiek, de Afgrond. Uit die hoek hoorde ik dat Harry Prenger mij kende als Rini uit de Paulus Potterstraat. Tot aan mijn puistenjaren werd ik Rini genoemd. Brabantse vader geeft zoon Brabantse naam: Rini van Bracht, Rini van Loon, Rini Wagtmans, Rini Allebeek, Rini Lopez. Mijn eerste psychologische grensoverschrijdende stappen bewerkten ook een kleine naamsverandering. Rini heet nu Rinus. Ik dacht, Pranger heet nu wellicht Prenger, want dat is Pranger op zijn engels. Prenger kon evenwel ook een bestaande naam zijn.
Mijn moeder zocht en vond een Heerlense Prenger in het telefoonboek. Prenger W. woonde in de Molenwei, een flat voor ouden van dagen.

Nah, ik zal er nog wel achter komen. Bij de presentatie van de Audioscoop lp in Maastricht heeft geen Harry zich aan mij voorgesteld, even aangestoten, of goedendag gezegd. Misschien was hij er niet. En als hij er wel was, is hem op die avond duidelijk geworden dat hij geen fan van me is. Prima zo.

* noot:
hier sloeg ik met mijn voorhoofd nogal onzacht op het toetsenbord en moest daarvan even bijkomen.

2008-04-22T14:15:00.000+02:00

Download the original attachment

In de 85ste minuut ging de knop om. Rechtsboven in het scherm viel me ogenblikkelijk de stand op: 1-0 voor Getafe. Ze speelden thuis. Ik meende me te herinneren dat de eerste wedstrijd in een gelijk spel was geeindigd, maar hoe gelijk wist ik niet. Waarom had ik die wedstrijd gemist? Was die de vorige week gespeeld of de week daarvoor? Kerstmis stond alweer bijna voor de deur. Op alle Europese velden, voor zover ze dankzij de samenvattingen in beeld kwamen, was het al herfst.

De eerste drie maanden van het jaar waren als in een zucht voorbij gegaan. Bij die aandurende kou, bracht je de tijd meest wachtend door. De dagen regen zich aaneen. Toch was ik in dit jaar in Regensburg geweest en ook in Wenen, en in beide steden had ik stralend zonnige dagen meegemaakt. Regensburg, bijvoorbeeld, was een stad uit een prentenboek dat na vijftig jaar ineens in je bezit belandde. Het papier rook naar oude kast, de opdracht voor de twaalfde verjaardag was met pen en inkt en in een geoefend handschrift op de titelpagina geschreven, op de foto’s stonden de velden in bloei en lachten de jonge vrouwen. Oorlog? Welke oorlog?

Regensburg lag aan de Donau. Vermeldens- en tevens ansichtwaardig was de stenen brug. Daarover flaneerden de inwoners op zijn zondags. Zodra ze van de overzijde weer waren terug gekeerd, al dan niet rozig van het goede bier dat ze op een van de terrassen hadden gedronken, kwamen ze in een dikke rookwalm terecht. Vlak naast de brug was een klein restaurant waar gegrilde worsten werden verkocht. Ik voelde me net niet tourist genoeg om in de schaduw aan een tafel te gaan zitten met een halve liter bier en een halve meter worst.

Bij terugkomst in Wuppertal zag ik op de televisie hoe een orkaan na mijn vertrek over het Zuidduitse land was getrokken en zelfs Wenen had bereikt. Alles was omver gewaaid. Ik zat warm en droog. En wachtte op het bericht dat ik de nieuwe woning kon betrekken.

Maar O ouderdom, waar was ik in de eerste helft van de maand februari? Ook in de tussentijdse ondergehuurde meisjeswoning aan de Donaustraat in Berlijn? Of in Parijs wellicht? Amsterdam; Dat is waar. In Amsterdam was ik twee keer. De eerste keer om deze computer op te halen, een mactoppowerbook met een Frans handschrift. Dat bezoek was mooi. Ik vond Peter in de restauratie van het innerarchitectonisch verwoeste Centraal Station in de eermalige wachtkamer waarvan wanden, vensters en plafond herinnerden aan het verdwenen pluche van de wagons. Dat pluche had allang plaats gemaakt voor reiscomfort, en dat zat net zo ongemakkelijk als het woord klonk. Nu Peter op een aantal haren en jaren na bijna burgermeester van Amsterdam was, was hij eindelijk van de gesel der armoede verlost: een grote opluchting voor hem, een mooie vanzelfsprekendheid voor zijn dochters en een dronkenmakende werkelijkheid voor mij. Bij regen en ontij is iedere Amsterdamse bruine kroeg de juiste. Deze was op de Nieuwmarkt, zo eentje waar je na een paar bieren en oude jenevers vergat waar je je nu precies bevond. Het had net zo goed de kop van de Zeedijk kunnen zijn. De plek riekte naar vroeger, naar de dagen die ter zijde van de wereldgeschiedenis werden doorgebracht. Toen bogen de huizen naar ons en betraden we de stad iedere dag door een nieuwe poort. Dit korte bezoek had niets met snotterige nostalgie van doen. Eigenlijk moest ik hier niet zijn. We zaten helemaal onze leeftijd in de laatste dagen van de winter van 2008 in een café en spraken honderduit.

Het satdion van Getafe deed me aan de Meer denken. De tribunes hadden twee ringen. Dat hadden ze toentertijd ook kunnen doen. Een jaar Olympisch stadion hadden we best doorstaan. Maar nee hoor, de kleine club die eigenlijk een topclub was, veranderde in een topclub die eigenlijk een kleine club was. In de Meer zou Ajax nooit en te nimmer door zijn eigen mythe zijn ingehaald. Ollie Kahn zei na de wedstrijd dat je (voetballers spreken per definitie in 2e pers. o.t.t.) de dag ervoor Schalke voor honderdduizend toeschouwers ziet spelen, en dat je hier voor vijftienduizend speelt. “Dan kun je alleen nog maar verliezen.” Precies die wet gold in de Meer. En die wedstrijd van Schalke in Barcelona was oervervelend.

Ik was ook nog in Linz. Daar sneeuwde het, en zag ik op een middernachtelijk uur - achter me de kerk onder de verse sneeuw - de plek met het uitzicht over de stad; de stad was met een dikke nevel toegedekt. En ik was nog in Maastricht. Daar scheen de zon, liep ik zelfs…liep, verdomd, ik zeulde met een tas die mijn knieën kapot maakte, zo zwaar was die, zeulde ik door steegjes die ik nooit had gezien. En dan ben ik toch vaak genoeg in de provinciehoofdstad geweest. In de trein terug naar Heerlen maakte ik kennis met het fenomeen ‘privatisering.’ In Valkenburg bleef de trein een half uur staan, wegens werkzaamheden, zo luidde het abstracte excuus.

Laudrup! Zat die daar! Wat leuk voor hem. Sprak natuurlijk vloeiend spaans. Ach ja, die Denen. Wat zweemde men toen van de Denen. Vrijbuiters, drinkebroers, harde werkers, intelligent, taalvaardig, technisch en tactisch sterk, en allemaal blond. Zo typisch, dat ze met hun elftal dat van de camping terug werd geroepen Europees kampioen werden. De volkerenkundige ondertoon bezorgde je bijna een kater. Door de Denen te prijzen, prees men de Nederlandse volksaard.

Michael ging ooit als wonderkind naar Juventus en werd in een slepende beweging door naar Napels vervoerd. Toen de andere Michael, Michel, zijn eigen bijdehandheid moe was, en het voetbal verveeld de rug toekeerde (en hierin volhard tot op de dag van vandaag), mocht Michael het proberen. Turijn. Geen stad voor een Deen. Veel te voornaam. JC was toen nog de Verlosser, ook voor Laudrup. Hij haalde hem naar Spanje, naar Barcelona, een havenstad waar het in sommige straten nog ruig aan toegaat. In Turijn zal nooit een varkenskop op het veld worden gegooid.

In het spel van Levante was inderdaad te zien waar Laudrup zijn lesgeld had betaald. Slim, heel slim. Altijd op tijd inhouden, een moeilijke keuze als het makkelijk kan, maar die na uitvoering toch simpel en logisch blijkt. Versnellingen en dribbles op een punt waar je een pass terug verwacht.

Het spel van Laudrup bij Barcelona was vooral legendarisch in de eerste meters, zijn plotselinge versnelling. Daarna werd hij onzichtbaar. Heel vreemd. Ik zou niet weten bij welke clubs hij overal gespeeld had. De vereniging waar hij zijn hele voetballeven lang had moeten spelen, was deze avond zijn tegenstander. Drie minuten voor tijd vroeg Laudrup zich af waar hij dit wonder aan te danken had, schoot van alles door hem heen, behalve hoe hij zijn elftal veilig naar het laatste fluitsignaal moest coachen. Wonder? Welk wonder? Ribbery had nog een knuppel in zijn zak. En Luca Toni ook. Maar die Italiaanse knuppel was hard van gekrenkte trots. Zes minuten voor extratijd had Laudrup’s luide lach over het veld geklonken.

Michael Laudrup had natuurlijk nooit kunnen bevroeden, dat een paar dagen na zijn verloren wedstrijd het stamcellenprobleem in het Duitse parlement werd opgelost. Sport en politiek werden uitsluitend ten overstaan van microfoons, uitgestoken mobieltelefonen, digitale recorders en camera’s altijd strikt gescheiden. De eerste meters van Laudrup en een cruciale vraag uit dat debat waren op een bovennatuurlijke wijze met elkaar verbonden. De demarrage uit stilstand, was dat voetbal? Of begon het voetbal pas zodra een volgende tegenstander naar Laudrup’s benen schopte, begon te trekken, hem ten val bracht, of dwong de bal af te geven? De vraag die werd gesteld sedert de ethisering van de abortus kwam iedere keer weer op het zelfde neer. Wanneer begon het leven? Was dat nadat Laudrup in de mêlee van spelers verdween, of op het moment dat hij een fractie van een seconde in zich zelf verdween, terwijl de bal aan zijn voeten lag? Was ik, vanaf het moment dat mijn vaders boodschapper in het huis van mijn moeder werd opgenomen, een acht weken durend niets, een anti-niets, een doodse leegte in het universum, een gezwel? Was ik in die periode levend noch dood? Een wedstrijd duurde negentig minuten, sommige levens duurden negentig jaar. Dat eeuwigheidsdeel van een seconde dat Michael in zich zelf verzonken op het precieze moment van zijn demarrage wachtte en de demarrage zelf, waren die te vergelijken met de periode van acht weken, waarin de levenscyclus even werd onderbroken, omdat de politiek een marge nodig had? Dan bleef eigenlijk ook nog de vraag open of het voetbal al in de spelerstunnel begon, of in de kleedkamer, of wellicht nooit, omdat het ook nooit ophield. Bij Getafe stonden ze de volgende dag ook weer op het trainingsveld. En er bestond een grote kans dat in de Madrileense voorstad voor een vrouw de dag precies weer zo begon als alle andere dagen daarvoor.

2007-10-10T13:45:00.000+02:00

Een nieuw kort verhaal
over mijn bezoek
aan Breda
staat in
de Afgrond.

2007-10-08T14:25:00.000+02:00

picture by Ninah Pixie

Wanneer was het? De vorige maand alweer? Toen was er bezoek uit California, niet speciaal voor mij, maar we waren wel blij elkaar te ontmoeten na hevig internetverkeer. Ninah Pixie en haar grote man dAS waren speciaal overgevlogen om hier hun teepartymijmermuziek te spelen.

Ze wonen in een klein huisje met uitzicht op San Francisco en de baai. Daar is het altijd zomer. En me dunkt dat de lucht vol is van zachte strelingen. Nee, dan Berlijn in de herfst. Het regent gouden bladeren terwijl ik door de straten fiets.

Op de foto draag ik de hoed van Ninah, een geschenk dat een plaats in mijn huiskamer heeft gekregen en als piedestal voor mijn sleutels en mobieltelefoon dient. Die ik inderdaad niet meer kwijt raak. Naast mij is Debotschka S. Conundrums Erika, een Turijnse uit London. Te zamen met haar vriendin spelen ze een soort Harry Potter weigert eindelijk om noch langer in die stomme reeks verhalen te figureren muziek. Erika kan heerlijk lijzig spreken, alsof de woorden een soort zoete spek zijn en zo langegerekt mogelijk de mond verlaten, anders mis je iets van de smaak.

Ook die woorden zijn op de foto te zien.

2007-09-14T13:44:00.000+02:00

Altijd leuk, televisie. Vooral als je er geen hebt. De laatste weken zie ik doorlopend televisies bij het grof vuil, naast een boom of zo, waar anders de honden hun excrementoire dans uitvoeren. Mooi weer vandaag in Berlijn. De dekens worden eindelijk gelucht. Een voetfetisjist kondigt zijn komst aan.Wat te doen? De verborgen kamer in het huis kan beter zo blijven.

U moet weten dat achter een Afrikaanse voodoodoek de deur schuilgaat naar een kamertje van een Wiesbadense heer, op wiens naam de woning staat, die ik van zijn onderhuurder onderhuur. Zijn kamertje is naast mijn uitzicht op het neonnacht van de postbank ergens boven de daken van het Landweerkanaal. Een paar weken geleden stond ik ineens aan de voet van dat gebouw. Niet omdat ik er moest zijn..ik en de postbank...ik hoop dat ze mijn 150 euro weer kunnen vinden die een giromaat heeft opgeslokt. Dat laatste gebeurde in Oost Berlijn, waar de lonen sowieso al lager liggen.

Ik ben toen door gefietst, daar bij het Landweerkanaal, omdat ik op weg was naar het hoofdstation. Ik ging een kaartje kopen voor de thuiswedstrijd van Hertha BSC. En de fanwinkel is ergens in de retrofuturistische catacomben van het Fritz Lang Stadion verstopt. Al geweest op dat station? Ik wel, maar niet om er een trein te nemen..of toch? Naar Leipzig toen?

Dat is ook een mooi traject, op een gegeven moment rijdt de trein langs een spookstad, alle huizen zijn verlaten na de Wende; de chemische fabrieken zijn nog steeds actief. Dat kan makkelijk. Daar heb je niemand bij nodig, enkel langzaam met elkaar reagerende stoffen: rookpluimpjes boven het fabrieksterrein, mooie kleuren in regenwaterputjes, vlekken op de longen, vlekken op de zon.

De weg naar het station ging door de Friedrichstrasse, ooit flaneerstraat, toen bombardeerstraat, toen de ijzeren long die Oost van West scheidde en in het midden door de burgermeester van Hollywood werd geregeerd: Checkpoint Charlie. Nu is het Snackpoint Charlie. Touristen staan er om heen alsof ze er zijn neergezet.

Die mijnheer dus, van de voeten en de verborgen kamer. SM-fan, loopt graag bezweet en bezweept achter zijn slaafjes aan. Hoe zeg je zo iemand goede morgen? Ik hoop dat een van ons wegblijft. Kies toch graag zelf mijn bezoek uit.

zucht.

Ik wilde eigenlijk gewoon twee filmpjes verlinken, van mijn (en Jeans en Harolds en Emanuels, van links naar rechts op het podium, voor het publiek van rechts naar links) Parijse groep Diktat.
We waren onlangs in Den Haag en speelden daar in een witte blokkendoos, een soort houten zandbak zonder zand, daarom zijn we naar het strand gegaan de volgende dag. Onderweg troffen we nog een concert voor 66 rijdende vrachtwagens aan.

Nederland 1
Nederland 2

2007-09-06T11:37:00.000+02:00

Aisha is de titel van mijn boek, dat een tijd lang on line stond en toen wegens revisiewerken uit de ether verdween. Het boek is nu weer terug. Met dank aan Antonio Mainenti, die door dezelfde link te bereiken is.

2007-09-05T19:55:00.000+02:00

Tegen Alles Behalve Alcohol

De voorgaande bijdrage noemde TABA.
klik hierboven aan en lees een ooggetuige verslag.

met dank aan Killer B.

2007-08-10T13:26:00.000+02:00

Hoe heet ze. de ex zangeres van de, eh, hoe heet die groep toch alweer, fugees? En het lied klinkt Stevie Wonderich. Dat zing ik dus al de hele tijd, op de fiets, bij het opruimen, als ik in de nieuwe intermediaire woning voor de zoveelste keer naar mijn sleutels zoek, de trappen afloop, over de hof naar de fiets, op de fiets de hof verlatend naar de korte doorgang en de hoge houten poort die iedere dag zo tegen negen uur op slot wordt gedaan door de Joegoslavische interim portier, en als ik in het licht en verkeerslawaai van de Gneisenaustraat op ga. De piano in het lied rammelt mee als ik tussen de plantebakken tegen het verkeer in het fietsepad op rijd.

En vergezelde me deze morgen op weg naar Staalplaat in Mitte, terwijl ik ook nog eens nadacht over de heerlijke verwarring die is ontstaan nu 'Klimawandlung' de grote hype van het moment is. Ik dacht aan oud testamentische sterrelezers en leverduiders en aan de holografische projectie van Al Gore, die als een opperpriester boven de hoofden verscheen. En ik dacht aan al die spuitbussen die grote gaten in de ozonlaag hebben geblazen...uhuh.

Dan zie ik ineens de Alex, de televisietoren, waarvan de top door mist is omgeven, en naast de mediale echoos van de Zwitserse zondvloed verschijnt ook nog mijn voorbarige conclusie: ("Hee, het regent in Mitte en het is droog in Kreuzberg"). Maar het is droog. Na de hoogtij zomerse dagen een welkome afwisseling, een grijzige stille dag waarin ik de eerste herfstgeuren meen te herkennen; het ruikt naar het nieuwe voetbalseizoen van mijn team; de eerste trainingen, het weerzien na een lange zomer, het nieuwsgierige vorsen van iemands gezicht en lichaamshouding, want meer rijpheid bracht hoop op een superieur seizoen.

Het nieuwe seizoen is uiteraard lang voorbij. Mijn laatste voetbalactiviteiten - een dag in Mei van dit jaar!- duurden twee keer vijf minuten. Toen sloeg de kramp in mijn kuitbeen en bleef daar een paar dagen. Woonde ik in Amsterdam, dan zou ik beslist een dezer dagen op weg zijn naar het Taba veld in de Watergraafsmeer.

Het nieuwe seizoen is hier in Berlijn. Sedert mijn omhuizing naar Kreuzberg, leef ik weer te voet of te fiets en ga in de schaduw van bomen over brede straten, die in Amsterdam grachten zouden zijn.

2007-07-27T17:04:00.000+02:00

Ik heb een boek van Peter Handke gekocht: de linkshandige vrouw. Ik heb heel lang moeite gehad met Handke's geschriften. Pas sinds de jaren negentig bewonder ik hem. Ik las zijn drei versuchen, over de jukebox, de gelukte dag en nog een.

Het boek is uit het midden van de jaren zeventig. Ik vond het in de gebruikelijke bak buiten de deur van de omaspullenzaak. 50 Cent de prijs. Bij het lezen van een paar regels had ik het gevoel door het ene valluik na het andere te storten, tot midden in die epische en wereldvreemde tijd, die zich voor altijd lijkt af te spelen tegen een achtergrond van akkerland waarboven de nevels hangen. De zon schijnt in de ogen van goudkleurige meisjes die het geheim verzwijgen.

Ik voel weldaad bij het lezen. Godzijdank. Want ik ben de hele dag onderweg om het komende das kleine field recordings festival onder de aandacht te brengen. Racend op de fiets door avondnachtelijk Kreuzberg waar het nu ook eindelijk zomer is en iedere straat vol met bomen staat, en de hoeken rozig schemeren. Silhouetten van vrolijke mensen, jonge mensen, sommige van hen van ver na de jaren zeventig.

2007-06-27T12:36:00.000+02:00

De zomer begon zonder dat ik het wist in het apartement van Christopher ergens op de vijfde etage in de Barcelonese wijk Gracia. De woning had een aantal blinde vertrekken, maar, bijna deurloos, was ze toch opvallend licht. Het uitzicht was weinig spectaculair: blinde muren, antennes, duistere ramen. Ik moest vroeg op om mijn bus te halen, had de vorige avond opgetreden en in een bar in Barrio Cino nagezeten met warm brood en koud bier en internationale vrinden. Een vreemde woning in de stilte van het wakker worden omhelst je met vertrouwen en blaast herinneringen in je oor, aan de naakte schouder van een slapende geliefde, haar neus in het kussen, de huid nog warm van de liefkozingen.

De jongeheer Williams, in wiens keuken twee aangebroken potten honing stonden, een van drie kilo - dat krijg je als je meest beroemde naamgenoot bevriend is met een beer - was mijn gastheer. Hij had het concert georganiseerd, en in mijn marginale wereld hoef je niet te rekenen op een hotel, zelfs niet op plots opduikende minnaressen voor een nacht, die, gehuld in een jurk van papegaaienveren, je naar hun kleine huis dansen, ook heel hoog boven de daken, waar de liefdesroep 's nachts over dakterrassen huppelt. Mijn hut was een marginale kamer met zicht op een rigoreus ommuurd miniterras, dat vol stond met kamerplanten en schoenen. Het zicht aan gene zijde van de muur was op meer muur; de straten zijn smal in Gracia.

Christopher zou de jonge William Burroughs kunnen spelen, graatmager, lok over het voorhoofd, armoedige overall , zit hij in een schommelstoel op de veranda, het geweer op schoot, kijkt, laverend tussen wantrouwen en verachting, naar de fotograaf. Hij speelt echter contrabas, al kon ik het instrument in zijn woning nergens zien. Te begrijpen met al die vluchten enge trappen. Ik moest ze twee keer op, omdat ik nu eenmaal met last-minute vergeetdingen leef, deze keer mijn pet.

De zomer begon officieel in de bus. Ik was al in Baskenland, glooiend nat groen, en hoorde de radiojuf ervan melding maken. In Bilbao wachtte me de kortste nacht van het jaar; En twee jonge Baskische musici, lawaaimakers, geluidswevers, klankontdekkingsreizigers, nee, op de radio zul je ze niet horen.

Het concert was in de populaire buurt, in de straten boven de rivier. We liepen erheen vanuit het chique centrum met zijn geklede bars. Daarboven wordt het toch iets anders, volkser heet dat dan. Dat betekent dat de vuilcontainers later geleegd worden, geloof ik. En dat er dikbuikmannen in wit onderhemd bij een bar op het trottoir staan. Ook de trottoirs zelf geven de indruk dat het marktvuil van jaren erin is gesleten. De resten van het dagelijkse leven hebben zich op balkons verzelfstandigd. In de deur van een levensmiddelenwinkel roept een vrouw haar laatste groet naar binnen; haar schouders buigen onder de last van volgeladen plastik zakken. Men eet veel vlees.

Uiteraard een buurt waar ik graag zou terug keren. De bar een L-vorm, met onze tafel in de voet van de L, wit zonder het hippe van een galerie; ook hier had de persoonlijke organisatie voor een gezellige wanorde gezorgd, die nog gezelliger werd, toen ik, in de veronderstelling zijnde op mijn publiek te wachten, ineens oudere buurtbewoners met volle plastik tassen zag binnenlopen. Het werden er immer meer, totdat het twintigtal personen me de indruk gaf dat er een heuse vereniging was aangekomen. Tafels werden naast elkaar geschoven, borden met tortillas en ham en kaas kwamen te voorschijn; een grootvader sneed brood. De tafels werden met voer en al opgetild en naar buiten gebracht.

Niet mijn publiek dus. Dat nam plaats in de voet van de L en op krukken aan de bar. Buiten werd flink gebunkerd. Xedh en ik imiteerden onweer en volksverhuizingen, tot aan een selectie van de meest wanordelijke klingeltonen aan toe. Daarna was het voorbij. Sprak ik met oude vrienden, was hier immers voor de derde keer. En hoorde dat ik misschien een vierde keer kon komen: snel eigen gemaakte herinneringen aan een stad die zich aan weerszijden van de rivier ontvouwt als een draadloos uit de lucht gevallen vlieger; de stof rafelt tot straten uiteen: de geur van geboende zaterdagochtenden: een stad waar een tante van me had kunnen wonen.

2007-04-19T12:02:00.000+02:00

In Ljubljana hangt de geur van seringen. En, na al die dagen en winters en regens en luchten van Berlijn, is deze zomerse aankondiging ook weer zuidelijk, en daarom langzamer, gemoedelijker. Ik ben hier een paar dagen als gast van de DReaMKit-jongelui, die het Noise Fest hebben georganiseerd. De stad beviel me van meet af aan met zijn mixtuur van pastelkleurige einde eeuws goedburgerlijke gebouwen met hun franjes aan de gevels, de uitbouw, de torens, al wat de banketbakker in zijn stoutste dromen en in de vroegste uren uit zijn slagroomspuit tovert. Daartussen staan de betonnen titanen van Tito. Het is zoals altijd: als de gebouwen hun oorspronkelijke functie hebben verloren, worden ze weerloos.

Zo meteen moet ik naar het hoofdkwartier van de DR**MK**. Het ligt in een buurt die aan het spoor grenst, een buurt als wildgroei in een verlaten zone, waar de zaden van heinde en verre aanwaaien, door vogels worden gebracht en de meest gevarieerde plantengroei ontstaat. Het spoor is gewoon toegankelijk; je kunt het oversteken en ineens de verte van een zondagmorgen voelen. De toegang tot de achterhof van het station is door opzij gebogen kippengaas. Op het remplacement staan overleden spoorwegwagons, sommige uitgebrand, alle met grote opkrullende roestvlekken.

Ik schrijf wel een iets in het engels, hier, en af en toe verschijnen er foto's hier .Mijn bericht over een bezoek aan Heerlen is verschenen in de afgrond.

Morgen Italië.

2007-03-04T20:24:00.000+01:00

denkwerk
welkom thuis.

2007-03-03T03:04:00.000+01:00

Hee,
kijk eens naar buiten
het is maart
warme broodjes vandaag
zorg dat het niet regent.

Dat schreef ik in een veel te witte tl-lichtruimte ergens in prenzlauer berg. Een dame speelde haar geluiden,
haar gezicht verzwom;
ze werd iemand anders,
en toch niet,
want ze drukte op stop.

"nice"
met een punt
.

(En dan te bedenken dat ik in Den Haag,
bij Kijkduin,
Scheveningen in zicht,
langs het strand heb gelopen...
Heet dat zo?
Langs het strand?
Ik liep toch langs de vloedlijn?

Luchten aan de horizon , zo hoog en lichtend,
en toch ook zo hol,
alles viel in mijn maag.
Pati was erbij
en het ruisen van de zee ook,
en zij sprak,
en dat hoefde niet;
alle klanken aan zee worden uit overvloed geboren,
duikelen, zwerven, fladderen,
staan fier als een vlieger,
en verdwijnenen achter de volgende golf,
achter de laatste pas.

Daar wonen
en iedere dag naar zee gaan,
de seizoenen begroeten
en het verre gekrijs van de meeuwen,
het geroep dat tot monument wordt;
Daar wonen
en er opgegroeid zijn.

Licht dat anders is.)

2007-01-24T17:15:00.000+01:00

Binnenkort is het de vijfde februari.
In Catania wordt dan de patroonheilige Sint Agatha gevierd met processies en vuurwerk.
Haar beeld wordt door de straten gedragen.
Mooie straten, waar de lava van de Etna zichtbaar is verwerkt,
barokke kerken fier aan de pleinen staan,
palmbomen en het rumour van een havenstad,
de toonbanken van de bars en patisseriën gevuld met Agatha's borsten.
Die borsten van Agatha daar was iets mee,
al ben ik de legende vergeten.
Resultaat van het verhaal is dat in heel Catania 'dolci' - zoetigheden- worden aangeboden
in de vorm van een vrouwenborst.
Ik verzin er graag mijn eigen versie bij.
Toen de stad Catania door een uitbarsting van de Etna werd bedreigd;
de lavastroom de stadsrand bereikte en de eerste huizen al in vlammen opgingen,
offerde de nog jonge en betoverend schone non Agatha aan om de stad te redden.
In een visioen was de Maagd Maria verschenen,
en die had haar verteld dat de stad gered zou worden
als alle mannen van de stad haar borsten hadden gekust.
Voila.

Op de foto is een anti-clericaal gerecht te zien van mijn anarchistische vriend Antonio.
Troubadour, twee weken vader nu, en activist,
is hij natuurlijk ook een uitmuntend kok:
Ik vertaal graag het recept

Men neme.

puree van een pompoen voor de oranjeborst
en puree van aardappels voor de witteborst

vulling 1 broccoli met yoghurt
vulling 2 pecorino (italiaanse schapenkaas, hier dus uit sicilië,
ansjovis, kappertjes en walnoten)

ehm.
Het is geen recept.
Antonio is er van uit gegaan dat ieder kan koken.
Nou, als dat mislukt,
kus dan de borsten van je geliefde,
of laat je borsten door je geliefde kussen.
De honger verdwijnt vanzelf.

ti allego due foto delle "minne di s.agata" anticlericali, una ricetta
di mia invenzione per il 5 febbraio e per maria
(ingredienti: purea di zucca e di patate;
ripieno 1: broccolo con yogurt;
ripieno 2: pecorino, acciughe, capperi e noci).

2007-01-23T11:37:00.000+01:00

Castiglione del Terziere (MS), 2004, De foto is gemaakt door Tibor Macek.
Hij was op bezoek uit Innsbruck.
We hebben een week of zo gewerkt aan onze multidatacdr Ciao Jazzclub.
Het rose huis is van een Vietnamese mevrouw,
dochter van een minister die met vrouw en kinderen
zijn land verliet toen de oorlog daar bijna ten einde was.
Ze heeft het huis nooit bewoond.
Jammer,
want het heeft een mooi uitzicht,
en de binnenhuisarchitectuur is sober en toch van degelijke elegantie.
(arch.Daniele Marzocchi).
Ik woonde ernaast, in een krakkemikkig huis, maar met een geweldige atmosfeer.
Op dagen dat het nodig was opende Dani(ele) zijn Bar Clandestino
in zijn kleine ex-dodenhuisje aan het pleintje aan de voorzijde.
Daar zag het huis uit op een dikke beboste heuvel,
op de grijze toppen van de Apenijnen,
die Toscana van het Parmezaanse land scheidden.
Aan de andere kant was het Zwitserland,
aan de onze kant was het de negentiende eeuw.
De zee was niet meer ver,
en op zonnige dagen bereikte me uit het Zuiden,
het verre diepe Zuiden voorbij Rome,
een broeierige verlangende geur.

2007-01-22T23:58:00.000+01:00

Ineens had ik zin om een paar foto' s op de blop te zetten.
De eerste is genomen tijdens de afsluitende sessie
van het gruenrekorder festival in Frankfurt/Main.
De twee heren op de voorgrond zijn
Lasse Marc Riek en Roland Etzin,
beide te gast op mijn
das kleine field recordings festival,
komende maand in Berlijn.

Dit is de Taunusstraat,
het rode licht deel van Frankfurt dat pal naast het financiële centrum ligt,
het gebied dat Frankfurt zijn skyline geeft,
en zijn roep als financieel hart van Duitsland.
De matrozen dragen een anthracietkleurig kostuum.
De broeken hebben alle eendere vouwen, die door het vele zitten en zweten zijn ontstaan.
Een hoerenloper tijdens de middagpauze heeft iets aandoenlijks,
maar als je de kantoortorens van dichtbij ziet,
met hun inkijk naar de afdelingen,
overvalt eerder een gevoel van verbazing over het totale gebrek aan warmte.

De foto is in Mei genomen.
Barbara en ik waren er in Oktober,
toen het jaar zich nog een keer in bed omdraaide,
lui bleef liggen,
en tussen de oogwimpers door naar het venster keek,
waarachter het landschap in een waas van zonlicht verdween.
25°C, en het wandelpad langs de rivier gevuld met slenteraars,
de laatste zonaanbidders in het gras.

We waren te gast bij studenten,
twee daarvan gebroers uit Iran, maar van Armeense afkomst.
De ouders kwamen in het weekeinde uit Freiburg langs,
omdat de jongste zoon
- schouder aan schouder met Lasse-
in de marathon mee zou rennen.
Een middag lang was de keuken gevuld met verhalen,
en een oplettende moeder die kookte,
afwaste,
schoonmaakte.

2007-01-07T21:18:00.000+01:00

Plotseling stond hij voor mijn neus in mijn kamer. Ik moet zeggen wel heel erg vlak voor mijn neus. Er zat niets anders op dan de hele tijd naar zijn bril te kijken. Het was een met een zwart montuur, leek bakkeliet, maar ik kon me goed voorstellen dat je heel goed gedachtenverloren op de pootjes ervan kon kouwen. Al moest hiij dan oppassen, omdat de ringen van het rechterpootje konden glijden. Op het linker was zo'n pwiepwie Lacoste krokodilletje gekleefd. Ergens bracht me dat honden in gedachten die een zakdoek om de hals dragen, of, nog leuker, een t-shirt over romp, voorpootjes door de korte mouwen.

Niet alleen een bril, maar ook een jas droeg hij. Daaronder een amazonekikkergifgroene terlenka rolkraag pullover, waarvan ik dacht dat die wel zou kriebelen, maar die me ook aan Pal Fischer deed denken, of meer aan een ooggetuigeverslag van Peter die hem ooit in zijn NSU van het Ajaxterrein had zien rijden, en in het voorbijgaan de Terlenka broek van Pal was opgevallen.

De jas had te korte armen. Ik ken dat. Kom je een goede jas tegen, heeft hij te korte armen. Kun je twee dingen tegen doen, het ene, een trui aantrekken, en het tweede, je eigen armen niet te vaak optillen. Het was een jas met een bontkraag, zwarte jas, vossenbont. Dat geeft altijd iets verdwaald Tolstoyaans adeligs, of ook wel iets archetypisch, alsof je zojuist uit een revolutie komt aanlopen. Verder zegt dat bont iets over je voorliefde voor vrouwen die enkel en alleen maar een hele dikke berige bontjas dragen en daaronder niets, en daaronder is het natuurlijk warm.

Ik kon tijdens zijn monoloog natuurlijk niet aan het onderbontse denken. Het enige daaronder wat in mijn oog sprong waren zijn buitenproportionele wandelschoenen. Ietwat overdreven bij dit milde tiengraden celsius winterweer; ik draag bijvoorbeeld nog mijn gimpen. Die schoenen leken van ijzer, herinnerden me nog het meest aan de onderaardse kolentransportwagentjes met een grote erbovenuit puilende hoop steenkool.

Hij sprak over het verlaten industriegebied bij Venetië. Hij kwam uit de omgeving. Verlaten industriën vind ik interessant; ik liet hem praten, vroeg naar meer. Je weet maar nooit wanneer ik weer eens in de buurt ben. Hij vertelde ook over London, waar hij woonde en hoe duur het er allemaal was, en hoe de grote stedenvernietigende kracht van de Olympische spelen ook het oostelijk deel van London dreigde aan te tasten.

En even later was ik een paar deuren verderop waar Wolfram zijn klankdichtende collega Vallery op bezoek had. Hij liet aantekenvellen zien met composities in eigen spraak. En vertelde over de enige Duitse klankdichter die in 1997 stierf en in de DDR in een souterrain had gewoond onder de bioscoop 'Gloria.' Gordijnen altijd dicht, stoflaag van veertig jaar, geen kind geen vrouw, altijd maar van "knjetrttt prieeeets mnjou." Aan het eind van zijn leven ruimde hij zelfs het vuil niet meer op, en stond alles piramidegewijs, zeer ordentlijk in zijn huis opgestapeld.

Wat me brengt bij het oorspronkelijke onderwerp van deze blopbijdrage, de rommelmarkt van Montreuil bij Parijs. Maar ik geloof dat ik daar een andere keer over schrijf. Koop eerst maar dit. Komt daar tenslotte vandaan.

2006-12-29T17:16:00.000+01:00

Een busreis is een beweging door de nacht in tegengestelde richting: Lichten zwerven over de zwarte voorruit, op de stoelen slapen de reizenden in, de motor, in zichzelf gekeerd, zingt om wakker te blijven. Een nachtsluis naar het einde van iets wat eigenlijk niet bestaat, die twee bestemmingen met elkaar verbindt, het ene een gangen- en torenstelsel in een buitenwijk in Parijs, het andere een schuttinglandschap dat een pirouette veroorzaakt: dan karretje-karretje, het rollen over het asfalt, de kerstlichten en de neon in een stad waar ooit een ode aan deze belichting werd opgeschreven.

Slechts een dag om aan te komen en in de diepste hectacomben van de influenzale kansbereking terecht te komen. Tienduizend briefkaarten en liederen die ik niet wilde zingen zwalkten over de landwegen: groeten en hoesten, mijn longen allang geen vleugels meer.

Een dag is de horizon aan de andere kant van de straat, een andere stijgt de dag met roofvogels over de wolken.

Bijna thuis.

2006-12-11T23:09:00.000+01:00

Laatste dag in Parijs, veel optredens, veel regen, daardoor nat geworden, maar ook in veel verschillende plaatsen geweest die op de een of andere manier allemaal net buiten de metroingang Ménilmontant lagen. Daar is Parijs op een hellend vlak gebouwd, of lijkt het een kapseizend schip, ter linkerzijde de café`s met de stoelen en tafetjes die naar de achterste muur zijn geschoven, ter rechterzijde de dames en de arabieren die zich aan de deurposten vasthouden, aan de lantaarnpalen, aan de schuttingen, ertussen, het verkeer, een stad kan niet zonder. Lawaai wordt eenvormig, zou je denken, verkeerslawaai is de wereldwijde noemer die te zamen met de smeltende poolkappen het begrip `grddlopfiststauaie` zijn bestaansrecht geven. Toch ben ik zeker dat het verkeer in Bamako en in New Delhi anders klinkt.

Het klinkt zelfs anders als het regent, of slagregent, zoals een paar dagen geleden bij Barbès. Daar wilde ik heen omdat een cassette van het Orchestre Nacional de Barbès lange tijd mijn favoriete was. Uren meegezongen.Aaa Loe Weeehee. Ik dacht dat Barbès ergens in de Magrebh lag, en dat dat alloewé arabisch was. Geen Franse geschiedenis zonder de rol van de verlichting te noemen, en het was inderdaad de makelaar Fred Voltaire die zijn apartement te huur aanbood niet ver van het metrostation; a louer, stond op het uithangbord.

Maar toen had ik er al een wandeling opzitten die bij Stalingrad was begonnen, langs grijs gedraaide straten met dichte vensters en het uitzicht over het vlakke noorden aan het eind ervan, over de spoorwegbrug die rariteiten, rozenkruisers, roestveinzers, zwartgurdingen met elkaar verbonden, waar ik minutenlang bleef staan in de opzwepende regen omdat ik niet uitgekeken raakte op het roestige landschap onder me, naar het Gare du Nord, daar onder het gesponnen koepeldak, dat over triljoenen tragische tranensporen langs de in onbruik geraakte jaren, vol van kartonnen dozen, mensen naar het lege einde aan de andere zijde bracht. Wat is politiek? Vergeten dat dit bestaat, door er constant aan te denken.

Ik ben nog eens terug gegaan. Het was zo megalomanisch mooi zoals de grote regenzwiepen met waaiend gebulder tegen de ruiten van het station sloegen, en daaronder het potkachelgevloek en -geknor van de spurtende auto`s, die in een saggerijnige armworstelimpasse waren geraakt met de voetgangers die het niet functionerende rode licht negeerden en als de ware sterren van deze veel te vroeg van ons heen gegane eeuw langs de straatverkopers liepen, blik in het kruisgat, hun oren vol met de `mrlbromrlbromarlbro` lokroep van een uitgegkdoloibidlqsuetrede markt.

En die geluiden staan allemaal op mijn cassette uit Parijs.

2006-12-07T13:10:00.000+01:00

Philip ondertekent zijn post met `King of Wedding, in exile.` Hij heeft een jaar in deze wijk van Berlijn gewoond. Ik heb met hem afgesproken in de gallerie waar ik een paar dagen later zal optreden met mijn dictaphonevrienden en een contra-bassist. Waarom zo`n kunstkamer verstoken moet blijven van iedere vorm van gemoedelijkheid heb ik nooit kunnen begrijpen.
Een fijne sofa, een luie stoel om in te hangen, een tapijt en een oude lampenradio die voor zich heen murmelt maken het wachten aangenamer, kon je denken. De brute realiteit bestaat uit een duister zijkamertje met een tafel en een paar computers, papieren en een koffiezetapparaat, in de kunstkamer zelf twee ongemakkelijke klapstoelen en een tafel vol ongezellige folders. En buiten was het natuurlijk te koud om op de houten bank te zitten. Ik had dus geen zin om in de metrocatacomben te verdwijnen en stel Philip voor een stuk te wandelen.

Tijdens die wandeling vertelt hij honderduit. Op een koning in ballingschap lijkt hij niet, al heeft hij met een van de bekendere exemplaren van die mensensoort gemeen, dat een karikatuur van hem makkelijk uit de transformatie van een peer kan ontstaan. Hij wil me naar een bar brengen waar ex-zwartvoeten elkaar treffen, uit Algerije afkomstige joden, die, volgens zijn zeggen hardcore Israel aanhangers zijn. Het is dat hij af en toe stil blijft staan, anders zou tijdens de pedestriale sightseeing het gros van de monumenten in hun gelige schijnwerperexistentie verborgen blijven.

In de tuin van het Louvre ontwijkt hij een plas, wijst op de glazen pyramide die in de lijst van een triomfboog te zien is, trekt mijn aandacht van de Eiffeltoren weg, wier spits, belicht als een kerstboom, achter de huizen oprijst, en dwingt mjn blikrichting op een lange lijn die als een as Parijs doormidden snijdt, en waarop, in een krans van duisternis, de Place de la Concorde met zijn Obelisk en duidelijk zichtbaar erachter de echte Arc de Triomf liggen. De as eindigt bij La Défense, het glazen kantoorvierkant met het lege hart, die we van onze plaats niet kunnen zien. Zijn arm zwiept voor zijn voeten heen en weer, de wijsvinger op de denkbeeldige lijn gericht. Hij lacht en vraagt of ik dit niet vreemd vind.

We lopen verder naar St. Germain; hij zegt iets over het honderjarig bestaan van Juliette Greco, maar uit geen enkel café klinkt haar lied. In de etalages liggen CD`s van Serge Gainsbourg. Ze liggen er gewoon, tonen iets van de intimiteit, of zo je wilt de parisiteit van de stad: naast Herman Brood is Serge Gainsbourg een wereldster, en Parijs daardoor een wereldstad, zoals alleen de tourist hem kent. De Nederlandse geestverwant van Serge Gainsbourg is Wally Tax. Beiden waren buurtbewoners.
Ik ken van Amsterdam de café`s met de nep perzische tapijtjes, de sigarengeur die erbij hoort, ken de ochtendstraten en de hondepoep, de terrasjes bij de Amstel, weet waar Wally Tax heeft gewoond, omdat ik er ontelbare keren ben langs gefietst, op weg naar Oost, heb hem zelfs in de Melkweg gezien, begeleid door een stevig in het vlees zittende Outsider. Het verschil met Phillip is, dat ik geen Amsterdammer ben, en hij wel een Parijzenaar uit het 5de arrondissement. Ons gedremmel voor het woonhuis van Serge Gainsbourg is vreemd. Er hangt geen spookachtige sfeer; ik kan me er niets bij voorstellen. De muren zijn met graffiti bestookt. Mijn dictaphone neemt normale straatgeluiden op.

Hij gaat vanavond eten bij zijn grootouders. Zijn ouders zijn beide dokter; hij haat dokters (natuurlijk niet zijn vader en moeder), zijn oma was een begenadigd vioolspeler; hij heeft het vioolspelen opgegeven (het volgende concert dat we samen doen, neemt hij op mijn verzoek de viool mee). Zijn relatie tot Berlijn is hoogstwaarschijnlijk uit de verhalen van zijn opa geboren. Die ging in 1933 in een studentuitwisselprogramma naar Berlijn, mocht daar in de Wilhelmstrasse nog een keer tegen Hermann Göring opbotsen. Hoewel Göring een redelijke opbotsbare gestalte had, mag het toeval uitzonderlijk genoemd worden. In 1937 is hij nog eens geweest. De student aan de andere kant heette Fritz, in d oorlog een normale nazi. Opa bleef in contact met hem, en Phillip heeft hem in zijn Weddingjaar nog opgezocht, toen was mijnheer Fritz een normale Duitser.

Uit dat Weddingjaar stamt ook de anecdote van Helge, der Tapeman, die in het begin van de jaren tachtig naar Oost-Berlijn ging, daar illegale concerten organiseerde en er ook aan meedeed, en vaker dan eens door de politie naar de grens werd gebracht. Klinkt allemaal braaf. Helge zie ik op 6 januari, ik zal hem eens vragen.

De wandeling eindigde niet bij het hardcorepiednoircafé; het bestond niet meer. Philip bleef minutenlang op het trottoir staan en keek vol ongeloof naar het raam, liep er op het laatst zelfs heen om naar binnen te kijken en zich te vergewissen dat het echt niet meer bestond. Hij hief vertwijfeld beide handen, de schok was groot.

2006-12-06T14:40:00.000+01:00

De stad is ook vol ontmoetingen. Ute+Patrick, voor altijd door de + verbonden, in Berlijn ontmoet in hun gallerie in de Bernauerstraat, straat met een touristisch geladen naam, omdat het muurmonument er te vinden is. Zonder historiciteit brokkelt zo`n monument af tot een absurde verpozing. Maar goed, in hun ballaballabar zag ik net zo absurd het Nederlands elftal spelen tegen tien Serben en een Montenegrijn.
Toen ik dan na veel zoeken het nedere deel van de Avenue de Maine had gevonden, bleek ik op de verkeerde dag aan het goede adres te zijn. Verregend tourisme het gevolg, Galerie Lafayette met zijn goudbekrulde produkten voor andere keukens dan de mijne, de wolkenkrabber die met zijn neus in de wind staat, en jonge mannen in uniform die met een mitrailleur rondkuieren op het plein voor het station Montparnasse.

Een dag later sta ik er weer, een korte doodlopende straat die misschien een langgerekte hof is. Ik kijk met de geladen dictaphone in de hand naar een paar Koreanen die met een kist worstelen waar een babyolifant in past, bewonder de kleine huisjes, in hun dagelijkse toepassing verdeeld over museaal- en studiogebruik, zie overal de prettige overwoekering van klim-en ligplant, en bedenk dat het hier bij warm weer en wijn goed toeven is.
Een schim aan het eind van de hof, Frederic staat inmiddels naast me en zegt me dat het de prins van Montenegro is. Zijn vader heeft afstand gedaan van zijn aanspraak op de troon. De zoon is naar Parijs gekomen om architectuur te studeren, en is hier blijven hangen. De schim wordt een persoon die van achter een struik te voorschijn komt. Hij is al wat ouder, eigenlijk heeft de prins de leeftijd van een koning. Hij draagt scepter noch hermelijnen mantel, wel een pak dat hem iets verder weg draagt van zijn bureau dan het een gewoon sterveling vergund zou zijn.

Later hoor ik van Patrick dat de gebouwtjes vroeger de stallen voor de paarden waren, een soort taxistandplaats. Dit kattaklopbeeld over kinderkopkes dat me naar Stendhals tijd en verder brengt, bevalt me. Dat past ook beter bij de aankomst van de twee in de hof, ieder met de grote lach der herkenning en de voldoening een bekende in een vreemd land weer te mogen ontmoeten.

2006-12-05T22:54:00.000+01:00

Inmiddels ben ik in Parijs aanbeland. En dan regent het. Straten reflecteren de neon, de café`s en restaurants gevuld, zit men aan kleine tafeltjes tegenover elkaar. Veel met de metro gereisd; de pas wordt sneller, zelfvertrouwen is een mantel die om je schouders wordt gehangen zodra je onder de grond verdwijnt. Niets dan hoofden en lichamen, ieder kijkt van zichzelf weg. Het Handkeaanse syndroom bekruipt me, te denken welke gedachten er in die hoofden omgaan. Veel gedachten worden verjaagd door geluiden. Veel kleine oorknopjes, kijken, stoppen en weer verder lopen. Verliefd op ieder model van de grote reclamefoto`s.

Ik zou naar de Eiffeltoren willen gaan, de Tuilerien, Versailles, plaatsen waarbij je je iets voorstelt. Ik merk dat ik zeker een paar duizend euro per maand op mezelf achterlig; het bord met het kopvlees, de salami ziet er net iets te aantrekkelijk uit. Honger om zeven uur `s avonds en net niet de 12 euro kunnen permitteren.

Ik loop en kijk naar de kerstverlichting, de lantaarnverlichting, de mooie noordafrikaanse vrouwen, de mooie vrouwen überhaupt, waarom? ze hebben donkere ogen, en het is warm waar ze lopen.

Arabische buurt, bananen en kebap, vlees in lichtbakken aan het trottoir, het silhouet van een gothische kerktoren achter de kleine gevels, dichtgetimmerde ramen, juist hier, iemand fluit, op de eerste wordt een gordijn opzij geschoven, een deur met bladderverf opent, de weg is afgezet, het trottoir onder een zandstorm verdwenen. De bar heet le soleil, mooi kapot, uren aan een tafeltje met een koffie, dat kan, maar dan liggen voor en na die uren andere uren.

2006-11-23T15:20:00.000+01:00

Afgelopen zondag zag ik uit de keuken wiebelende v-tekens in de lucht. Vogels! Dat had ik al lang niet meer gezien. Ik ben naar het dak gelopen en heb ze nagekeken, en wist meteen waar het zuiden lag.

Het zal snel koud worden, een winter waarover iedereen met respect heeft gesproken de afgelopen maanden. Dat was trouwens een vreemde gewaarwording. Een harde wind voel je aankomen, de eerste flarden, waartussen nog windstille momenten liggen en dan groeit het langzaam aan tot een fikse storm die takken van de bomen rukt. De winter beweegt zich langzamer voort. Ik bespeurde zijn voorbodens af en toe tijdens nachtelijke huiswaarts gerichte fietstochten. De dag erna was alles weer als vanouds, met zelfs nog een midherfstelijke opleving die alle verdorde bladeren goud deed oplichten.

Nu lijkt de winter de Pools-Duitse grens te naderen, voelen wolven en beren zich wel, en zal het niet lang meer duren voordat de Spree dichtvriest.

Ondertussen houd ik me warm met dit hier : das kleine field recordings festival

2006-11-16T14:30:00.000+01:00

Als je iets wil in de factory, dan moet je bij Leo zijn. Hij is een 48-jarige Oostenrijker, die al negentien jaar lang vader is en het binnenkort weer wordt. Zijn gezicht openbaart bij nadere bestudering Habsburgse trekken. Ik geloof echter niet dat hij tot die familie behoort, en hoewel hij met de Amerikaanse komiek Woody Allen, diens officiele achternaam deelt, geloof ik ook niet dat zij familie van elkaar zijn; ik zal er eens naar vragen.

Leo koopt zijn brood bij een bakker die Wiener in het predikaat voert, en als de zon uit is dan regelt hij zijn afspraken zo dat ze op het terras van een cafe worden voltrokken. Zoals gisteren, toen het novemberweer het toeliet om buiten te zitten en hij naar de oude hijskraan, nu cafe aan de Spree was gegaan om daar buiten bier te drinken en te praten met lange Stefan de literaat.

Ik was ook buiten om een brood te kopen. De wandeling voerde langs tweedehands zaken, de Wiener bakker waar ik mijn brood niet koop, leegstaande panden, ontelbare döners en anderslandige imbissen, en pulptextielzaken met chinawaren en chinabazen. Op de terugweg schoot me een handeling te binnen, die ik ergens in het hart van Toscane, tijdens zo'n zomer die ik voor altijd zal koesteren, had geleerd, en wel het lopen in andersmans schoenen, omdat een Indiaans spreekwoord zegt dat je zo iemand het beste leert kennen.

Leo heeft een typische loop. Beide voeten zijn naar binnen gericht. in voetbaltermen, de rechter om de bal buitenkant mee te nemen en de linker om met de bal buitenkant weg te draaien. De voet wordt bij iedere pas vanuit het kniegelenk licht naar voren geslingerd. de schouders een beetje opgetrokken, de heupen licht naar achter, is dit eigenlijk de loop van een grote forse vrouw. Toch maar eens geprobeerd, ook al droeg ik zijn schoenen niet in een plastik zak bij me, wat overigens had gekund, want ook de schoenlapper drijft in deze straat zijn nering.

En ik begreep meteen Leo's opgewektheid. Iemand die zo loopt, doet dit niet om zelf vooruit te komen, maar ziet de wereld als een draaischijf. Om op dezelfde plaats te blijven, dien je dezelfde snelheid aan te houden. Huizen en voetgangers glijden als in een trance gevangen voorbij. Geen wonder dat Leo zo opgewekt is; hij hoeft nergens aan te komen; hij is er al.

2006-11-15T10:41:00.000+01:00

Ondertussen heb ik eindelijk sloten op mijn deuren. Een slot leverde moeilijkheden op bij het installeren. De schroef die de cilinder op zijn plaats houdt, wilde niet in het schroefgat.

Dan maar zonder. Vanochtend ontdekte ik waarom dat onhandig is. Ik trok de sleutel uit het sleutelgat, en toen kwam meteen de hele cilinder mee. Deur op slot. Voorzichtig dat ding er weer in schuiven. Te ver. Op dat punt dacht ik dat het misschien beter was om eerst maar eens te douchen, en te ontbijten, en dan nog eens te proberen, zonder dat de cilinder er aan de andere kant uitvalt. Want die kans is nu heel erg groot.

Ik heb weliswaar twee reserve cilinders, maar wil niet te veel riskeren. Alternatief is een kruipgat zagen in de wand, omdat die toch maar van een soort karton is. Ik hoop niet dat het zo ver zal komen. De deur moet wel open, en wel vandaag nog, omdat ik vanavond een optreden heb, dan de klank bij een film verzorg, en al mijn spullen zijn in de kamer. Ben benieuwd hoe dit afloopt.

Ik wist het wel. Na de douche ben ik wakker. Op mijn knieen heb ik het karwei geklaard. De sleutel heeeel voorzichtig in het slot gestoken en naar me toe getrokken. Vervolgens kon ik het met een roestige spijker vastklemmen, en na een paar maneuvres heb ik het juiste gat gevonden, en de deur weer open gekregen.

Op de gang liepen Roestige Bob, de oude schilder van stoelen en schepper van pterodactische vleugelinstrumenten, zijn laplandbemutste twee generaties jongere helper, ook nog Valeria op zoek naar de koffiekan, Julian die de ijzeren stutten van mijn klerenkast nodig had voor het podium, Ulrike die gezwind naar de bioscoop moest voor de laatste voorbereidingen van het filmfestival, en eigenlijk zie ik de meeste van hen nooit hier.

Gelukkig respecteert iedereen mijn keuken, waar het warm is en ik urenlang ontbijten kan. Mijn kamer is mijn rustpunt, iets minder rustig nu, omdat ik op zoek moest naar de laatste filmgeluiden die ik vanavond afspeel.

Ben benieuwd hoe dat gaat.

2006-11-13T14:03:00.000+01:00

De zaterdag in Leipzig is een mooie regenachtige dag, een zonder wind, de temperatuur nog redelijk behaaglijk onder de dikke jas. In het park springen de regendruppels op van de bladeren. Ik blijf staan en luister. Een hoorn bestijgt de toonladder, valt na een paar sporten terug op de begane grond. De muziekschool verschuilt zich achter stijgers die met een dokterswit zeil zijn toegedekt.

Hier de muziekschool, daar de akademie voor schone kunsten, ernaast de technische universiteit, gebouwen als welgestelde touristen- een duitser die zijn kleren in Italie koopt. Verderop aan de rand van het hele grote park met de richtingwijzers die je negen kilometer ver sturen, staan grote logge villa's, hun tuinen overgroeid, de ramen ingegooid, de eens stenen balustrade vervangen door een roestig hek. De buren in hun vijftig meter hoge torens zijn er beter aan toe. Hun zicht zweeft over boomtoppen, langs vergulde kerktorens in een ver vlak land dat geen symmetrie kent, slecht een enkele bosrand ontmoet.

Het oversteken van de straten bij een kruispunt zorgt voor een vreemde gewaarwording. De vluchtheuvels ontbreken: de tramrails liggen in het asfalt ingebed. ik denk aan een strand waar de wering ontbreekt en bij sterke vloed het zeewater de boulevard overspoelt.

Op weg naar het station vraag ik Patrick naar een dorp zo'n zeventien ICE-minuten van Leipzig verwijderd. De naam schiet me niet te binnen. "Lutherstadt Wittenberg?" Ik bied 'Bittenberg met een B.' "Bitterfeld!"
In DDR-tijd was het het centum van de chemische industrie. Na de wende is bijna de gehele bevolking er weggetrokken. Een paar fabrieken werken nog. Toen alles nog vol in bedrijf was, hing een zwarte wolk boven de stad. Op sommige verlaten terreinen heerst rookverbod. De bodem is volgezogen met licht ontvlambare chemicalien.
Hij zegt dat ik daar makkelijk een fabriek kan nemen, als studio en om te wonen.

"Maar dan moet je wel een duikerspak aantrekken."

2006-11-07T11:20:00.000+01:00

Mijn moeder aan de telefoon, zuurkool al twee dagen in de ijskast, en de vraag hoe die nu precies klaargemaakt moest worden weken om mijn hoofd zoemend, vroeg ik niet hoe het ging en was ik de middellandsezeevakantie ook bijna vergeten. Ik moest het recept weten.

Nou, spek of ribjes, dat drie kwartier in water koken, niet te lang anders wordt het njengnjeng, dan iets van dat water afgieten, zuurkool - wel uit het vat, "hepbik"- eerst wassen, anders wordt hij te zuur en dan in de pan, het vlees d'r bovenop en koken tot het gaar is..."de aardappelen?" met een kluitje boter en melk fijnstampen, eerst koken, en als er van het vlees overblijft, de volgende dag koud op het roggebrood, met een beetje mosterd, mjammjam.

En volgde het verhaal hoe ze door Rome had gelopen met een briefje waarop ik haar had uitgelegd waar ze olijfolie moest kopen en hoe ze 2 etti prosciutto crudo moest uitspreken. Na een paar vergeefse pogingen, was ze bij een winkelmevrouw aangekomen die ze naar de olijfolie had gevraagd in het engels dat ze nog van de bevrijder had geleerd. De mevrouw had gelachen en had gezegd dat 'alimentari' niet een olijfoliemerk was, maar winkel betekende.

Dan had het nog flink gewaaid, was de doorvaart door het kanaal van korinthe geschrapt en had mijn vader een prachtboek gekocht over de bokkerijders. Het had wel vijfenzeventig euro gekost, maar het was zo groot als twee boeken en er stond alles in, en het was heel interessant. De schrijver zou zijn gekomen om het boek te signeren, maar toen hij na een uur (vaders tijd) er nog niet was had mijn vader gevraagd of het boek met handtekening meer waard zou zijn. Op het ontkennende antwoord van de verkoper was hij toen gegaan (na tien minuten geschatte werkelijke tijd).

Dat met die zuurkool was een vreugde om te zien ... net vroeger ... en , toen het dekseltje op het kokende water van de aardappelen zijn boogie-woogie danste, kwam Josephine aan, deze keer gekleed als een spionne uit een eerste wereldoorlogherfstnacht in korte broek en zwarte panties. Ze hield een grote gevulde vuilniszak in haar hand en riep dat ze een cadeau voor me had ... "Aaaah, een vuilniszak?"

En hop, hield ze een pollepel omhoog, een ding van maar liefst een halve meter lang, waarmee ik even later, O blijdschap, met slechts drie keer scheppen genoeg puree op mijn bord had. Uiteraard kwam ze erbij zitten; nee, ze hoefde niet, haar vriend zou nog voor haar koken.

Ze keek met afschuw naar mijn vlees: " sinds wanneer eet jij dat?" - ik dus uitleggen: 'winter, kalorien, vet, spek, ik, niet' en zij over Divine begon en een verkrachtingsscene beschreef met kippen, echte kippen die geplet werden, en een transsexuele gluurder en Divine als baby in een wieg, en overal bloed en veren en dat ze daarom vol afschuw uit de bioscoop was weggelopen en daarna de beste sex uit haar leven had gehad... en of ik die spekrand werkelijk opat?

2006-11-03T16:30:00.000+01:00

Ik luister naar pianogetingel, Debussy speelt en ik voel welbehagen en ergens verwantschap met sedimentaire begrippen die aardschollen betreffen, geografische lagen die in een air van tertiair en quartier bewegen, hun vingerafdrukken in aardrijkskundeboeken hebben achtergelaten.

Oh zeker, ik kan veilig oud worden; waarom zou ik nog schrikken van foto’s; ik kijk altijd lelijk naar de camera: ik mag dat ding niet – en toch zegt Barbara dat ik fotogeniek ben – zij kijkt natuurlijk anders – misschien ziet ze lichtgestalten.

Debussy mocht ik al van mijn zwevende in het blauwe verijlende begin, toen ik pianoklanken hoorde als rimpelingen in vreemd water, zonneschittering van de dagen die ik niet als de mijne beschouwde – daarom is het hooi van van Gogh zo warm en Frankrijk zo ver weg, want je moet ervoor helemaal naar de negentiende eeuw reizen.

Daarom valt dat oud worden wel mee; je blijft er eeuwig jong bij – en voor je tijd dood te gaan, zoals Rob W., die de mooie LP van Claude onder zijn jas stak en aan Margriet gaf, zo vroeg hoef je natuurlijk niet te gaan, al zal ik nooit weten aan welke dag hij werd vastgelegd door de vishaak die de LSD achter zijn ogen sloeg.

Voortuinen en viooltjes en zonovergoten zeventigerjarenstraten, autobezitters trouw aan hun rijbewijs en brommers, nog lang geen scooters: hamerzwart op het klavier, zodat de sterren trillen en het ruisen van nà de opnames kan beginnen.

2006-10-27T01:21:00.000+02:00

Michael Schumacher Tribute.

Afgelopen weekend reed Michael Schumacher zijn laatste GP. Tijdens zijn loopbaan heeft Schumi bijna alle records verbroken die de Formule 1 rijk is. Samen met een goede vriend heb ik (Sjef) deze tribute geschreven.

Onze ruim bekinde en meest geliefde Duitser start zijn laatste race vanaf P10, en als het een beetje had meegezeten dan had hij met een verse motor zijn kunstje vanaf P 20 kunnen doen.
Zondag bij de start zal onze zwaar bewenkbrouwde en driftig met het handje zwaaiende Spaanse vriend heerlijk door zijn teamgenoot eraf gerosd worden in de eerste bocht.
Dit geeft onze immer de grens opzoekende oosterbuur de kans om van zijn laatste GP een mooie zegetocht te maken. Hij weet op te rukken naar de tweede plaats nadat zijn puppie labrador hem vorstelijk de deur heeft opengehouden. Op de eerste plaats vinden wij onze vrolijke altijd met de broek op de enkels feestvierende dislectische Finse vriend.
Ow dilemma, wat doet Kimi?
Kimi staat op vanachter zijn bureau en kijkt door het raam. Hij ziet in de verte een wanhopige Schumacher vergeefs pogingen ondernemen om hem bij te halen. Kimi loopt naar zijn minibar, laat zijn broek tot op zijn enkels zakken en neemt een fles Johnny Walker. Hij neemt plaats achter zijn bureau, schenkt een goed glas whiskey en neemt een slok uit de fles. Uit een kistje op zijn bureau neemt hij de beste havana sigaar en steekt hem aan. Hij gaat eens goed achterover zijn Finse bureaustoel zitten en blaast vervolgens allemaal kringetjes rook uit. Vervolgens neemt hij de telefoon ter hand en draait het nummer van Jean Todt. Todt weet niet wat hij ervan moet denken. Die Raikkonen praat ook zo godvergeten monotoon! Je kunt werkelijk niet horen of hij nu ge-emotioneerd is of niet.
Kimi's verweer kwam er op neer dat hij nu eindelijk eens wilde winnen en hij bovendien via de boordradio had doorgekregen dat Ralf met een lichte dus snelle wagen vlak achter z'n grote broer reed. Kimi had Ralf al het gehele weekend horen foeteren op z'n broer...
Wat was het geval? Ralf was niet uitgenodigd op het afscheidsfeestje van grote broer Michael. Dit was voor Ralf de druppel. In de pers had hij (ingefluisterd door Willy Weber) de verjaardag van z'n zoontje nog als excuus kunnen aanvoeren, maar de ganse familie wist dondersgoed dat deze verjaardag afgelopen weekend al gevierd was. Ralf kookte van woede, en had in een verloren moment aan Kimi verteld dat hij z'n broer bij de eerste de beste gelegenheid van de baan zou rossen.

Kimi vertrouwde dus op Ralf, die toch immers zeer vastberaden leek om broedermoord te begaan...

Wat weerhield Ralf hiervan???

Ralf was ziedend, hij was laaiend, hij kookte van woede. Diese Schweinehund, hoe durfde hij het om hem nicht uit te nodigen. Zijn bloedeigen bruder, zijn eigen Fleisch und Blut! Hij soll hem lernen diese, diese , diese Deutscher! Hij blies op zijn tröte en schreeuwde door de Bullehorn; Schneller schneller, maak meer Dampf!
Wat onze Ralf echter niet wist was dat zijn bevallige, rondborstige echtgenote Cora, Michael vriendelijk doch dringend verzocht had om haar en haar broer vooral niet op de party uit te nodigen. En maakte daarbij een dodelijk suggestief gebaar. Ze was het laatste feestje niet vergeten, vooral het feit dat de beide broertjes haar nagelneue BMW gepenetreerd hadden met een vorkheftruck en hem vervolgens dwars door de garage heen gesleurd hadden. Dit feestje wilde zij niet nogmaals meemaken.

Willy Weber ondertussen zat met een beetje wroeging tussen de twee vuren in. Michael durfde Ralf niet uit te nodigen en Ralf was woedend op Michael omdat hij hem niet had uitgenodigd. Willy Weber besloot te biecht te gaan en nam de telefoon.

Ralf nam niet op. Nogmaals draaide Weber het nummer van Ralf's hotel om vervolgens de receptioniste stijf te vloeken. Ralf was dus niet op z'n hotelkamer... en van het door Cora gehuurde strandhuisje had hij het nummer niet, en mobieltjes werkten sowieso niet in deze contreien.

Wat weerhield Ralf van broedermoord?

Het was kwart over 4 in de nacht van zaterdag op zondag, en Ralf stak een Lucky Strike op. Hij keek om zich heen... een kamer bezaait met kledingstukken, een omgewoeld bed, en naast hem was degene die hem deze wilde nacht had bezorgd in een diepe slaap gevallen.

Ralf wist nog niet half wat hem was overkomen. Hij staarde dromerig naar zijn geliefde... wat een prachtige aanblik, wat een goddelijk lijf... Het begrip "passie" had vanavond voor Ralf nieuwe dimensies gekregen!

Het was half vijf toen Ralf stilletjes de kamer van de vredig slapende Robert Kubica verliet...

Hij begaf zich naar de lounge van het hotel alwaar hij een redbulletje uit de automaat trok. "Ene meneer Weber heeft u herhaaldelijk geprobeerd te bellen!" meldde de receptioniste. Ralf hoorde het niet eens en maakte een afwijzend handgebaar. Ralf overdacht de zalvende woorden van zijn Poolse vriend, die hem had verzekerd dat de relatie met zijn broer simpelweg vertroebeld was geraakt door Ralf's onderdrukte geaardheid. Ralf nam een kloek besluit. Hij zou zijn broer morgen het nieuws vertellen, vlak na de race. Hij lispelde stilletjes de woorden die hij tot Michael zou richten: Bruderlein, ich möchte dich etwas erzahlen... ich, ich.... Nee, eeh anders, ehh... Michael, binn es... nee, ehh, ...
"Michael, ich hätte so eine gute zeit bie dem pfadfindern, und jetzt weiss ich warum..."

Onderweg naar het circuit had hij de juiste woorden nog steeds niet gevonden. Eerst de race maar, daarna zou hij wel verder zien.

Tijdens de race ondertussen had Kimi de frequentie van zijn boordradio veranderd om zodoende in te kunnen breken op het radiokanaal van Ferrari...

Het tetterde zo bij Kimi door de speakers naar binnen, Ralf è un omosessuale. Ralfeunomosessuale? Kimi loopt naar zijn bureau en trekt een la open, hij begint er in te rommelen terwijl hij voor zich uit mompelt dat t rgns mt lggn. De een na de andere la trekt hij open tot hij het eindelijk gevonden heeft. Zijn Bic pennetje, ooit van Ome Ron gekregen, Knjr staat er met zwierige letter in gegraveerd.
Hij schrijft in mooie blokletters op wat hij zojuist over de speaker heeft vernomen. Ferrari praat altijd in code en hij had het decodeerboekje hier ergens liggen. Het was door het vele gebruik enigszins verfrommeld, hij moest aan Norbert maar eens een nieuwe vragen. Ralfeunomosessuale. Eerst moest hij dit omzetten van Italiaans naar Engels; Ralf is Mo and sue ale. Vervolgens naar het Duits; Ralf ist Müde und Susie trinkt Bier. Ah Ralf heeft bijna geen peut meer en zijn vrouw zit aan de bar te hijsen.
Triomfantelijk kijkt Kimi door het venster naar buiten, hij ziet hoe Todt juist zijn richting op kijkt. Kimi zwaait met het decodeerboekje en trekt met zijn rechterwijsvinger zijn rechterooglid omlaag. Het moet een vreemd gezicht zijn geweest voor Todt, Kimi die met zijn broek op de enkels met een verfrommeld boekje staat te zwaaien terwijl hij iets uit zijn oog veegt.
Kimi loopt wederom naar de telefoon en is vastbesloten zijn pas verworven wetenschap uit te buiten.
Terwijl Kimi verwoede pogingen onderneemt om met Cora Schumacher in contact te komen ziet Jean Todt het tafereel weer voor zich dat zich rondom de GP van Hongarije afspeelde. Een tafereel dat niet zou misstaan in een komedie van John Lanting. Op de gang van het hotel trof hij Kimi aan, met z'n onderbroek op z'n enkels en een stapeltje kleren onder zijn arm. "Jean, if you save my ass now I will sign for Ferrari..." voegde de Fin hem toe. "I waz wiz Cora in ze room and Ralf almozt caught uz in ze act". Todt duwde Kimi snel zijn kamer binnen op het moment dat een andere deur openging. Todt keek in de verwilderde ogen van Ralf die onmiddelijk riep: "Wo ist dann das Schwein???"... Todt suste de boel en het liep met een sisser af. Kimi bekende hem later dat hij al gek was op Cora sinds hij haar had gezien in diverse commercials voor een fabrikant van bitterballen en kipkluifjes. Todt wilde dit best wel "onder de pet houden" (in ruil voor een getekend contract) , maar hij werd zich aldaar wel bewust van de zwakke plekken van Kimi: Een Kimi met z'n broek op z'n enkels means trouble, very big trouble!!

En nu, op het moment supreme van het kampioenschap ziet hij wederom Kimi met afgezakte onderbroek, zwaaiend met een boekje en wrijvend in z'n rechteroog aan hem voorbijschieten. Godverdomme! Had hij nou vorig jaar maar z'n sabattical genomen! Als hier gedonder van komt is hij ongetwijfeld de lul!...

Onze Weltmeister begreep er niets van. Voor hem reed Kimi met zijn broek op zijn enkels en zwaaide vrolijk met een beduimeld boekje naar Jean Todt. En achter hem reed Ralf die eerst witheet met het stuur tussen zijn tanden en gebalde vuisten achter hem aanjoeg, vastbesloten om hem te rammen om vervolgens in huilen uit te barsten.
[i][b]Ralf è un omosessuale[/b][/i].
Het tetterde ineens over de speakers bij Michael naar binnen. Ah, dat verklaart al ein Wehnig, Ralf zat bijna zonder peut en Cora zat weer te zuipen aan de bar. Michael had bij deze code het boekje niet nodig, hij had hem al zo vaak gehoord, Alonso è un omosessuale, Rubens è un omosessuale, Kimi è un omosessuale. Alleen Albers è un omosessuale gaf een ander resultaat, er staat dan [i]Dat klopt want Cora zit niet aan de bar te zuipen nadat ze Chris in haar strandhuisje heeft uitgenodigd.[/i]
Dat Scheißweib, ineens moest Michael eraan terugdenken hoe Cora hem gechanteerd had met een dodelijk suggestief gebaar om haar en zijn broer niet uit te nodigen. Eerst had hij dat gebaar niet begrepen. Maar met behulp van het spelletje hints en een filmpje op internet van een of andere Holländische Torwart begon hem iets te dagen, maar toen Cora naakt op haar handen en knieën op de grond ging en daarbij jankte als een hond was hij het weer even kwijt. Toen hij aanstalten maakte om ook in adamskostuum achter Cora plaats te nemen sprong zij echter op en haalde een paar foto's uit haar Prada tasje. Hierop stonden foto's van hem en zijn hond in de positie die hij kort ervoor bij Cora had willen innemen. Hij begreep nu volkomen het dodelijk suggestief gebaar, deze schande zou zijn Deutsche Schäfer niet overleven.

Maar nu eerst de race, hij had een missie te volbrengen, zijn achtste wereldtitel lag voor het grijpen nu Alonso eruit lag. Alleen die idiote Fin met zijn broek op de enkels moest nog duidelijk gemaakt worden dat hij hem, Michael Schumacher, toekomstig glorieus achtvoudig wereldkampioen, wel even langs moest laten. Sjoemel nam wederom de telefoon en belde naar Todt.
"Todt hier", sprak Jean. "Tot waar?", grapt Sjoemel adrem.
Jean Todt weet al hoe laat het is... Als Michael zich met humor gaat bezig houden dan is het mis, goed mis. Nadat Sjoemel is uitgelachen om zijn eigen mopje gaat hij verder: "Jean, het is die Fin weer... ...het is weer een Fin!", "Ik..., ... ik kan er niet tegen als Kimi met z'n broek naar beneden lollig staat te doen. Ik wordt er ook onzeker van. Ik doe m'n stinkende best om in topconditie te blijven, ik train me een ongeluk en slechts met oud en nieuw drink ik 1 glaasje champagne, en dat rare Finse feestnummer rijdt regelmatig tussen 2 zware katers door de snelste rondetijden! En van jou krijg ik ook al geen steun: Dat Cora zit te zuipen en mijn broertje weer eens veel te licht van start is gegaan, dat is toch geen nieuws?".

Todt doet er een kort moment het zwijgen toe. Hij ziet geen andere keuze dan open kaart te spelen: "Michael, the message was not encrypted this time, no "secret code" this time..."

"Aber, ... aber das heisst dass mein Bruder wirklich..., ich meine ehh, ich habe es immer vermutet... er ist also wirklich einen "Schwulen?", stamelt Michael.
"Yes Michael, and Cora is involved in a "Drei-ecksverhaltung mit Ralf und Kimi", so don't worry about the pictures she has of you and your dog!".

"Do you know about the pictures?" vraagt Michael.

"Only me, the entire Ferrari-crew, Flavio and Bernie know about the pictures, but there was never the need to use them against you, unless you decide to make a come-back offcourse...", antwoordt Jean koeltjes. "So go for it boy! I will tell Kimi on the radio that we have hidden a bottle of whiskey somewhere in his monocoque, so he won't be watching his mirrors from now on!"

"Jean, you're the greatest! I feel lucky again!", waren de laatste woorden die Todt van Schumacher hoorde over de boordradio....

Met zijn grote trouwe hondenogen staarde Jean voor zich uit. Hij kon het zich niet voorstellen dat Michael hier zijn laatste rondjes reed. God, wat hield hij toch veel van deze Duitser. Wat een atletisch lichaam, wat een mooie kop met haren, en die goddelijke neus, die karaktervolle kinlijn en dat heerlijk kontje. Jean zuchtte nog eens en probeerde zijn aandacht weer op zijn werk te vestigen. Jean probeerde zijn blik langer dan een ogenblik op het scherm te richten maar zijn gedachten schoten meteen weer terug naar Michael die met zijn gezegende vingers zijn goddelijke neus uitvoerig aan het kuisen was. Wat een gratie, dacht Jean.
“Koffie, meneer Todt?” Korzelig keek hij het meisje met de hemelsblauwe ogen aan. “Non.”
Jean keerde weer snel terug naar Michael en zag hem nu in zijn gedachten met een gracieus gebaar zijn hand door zijn haren halen. Jean schudde in slow-motion zijn hoofd naar achter en liet daarbij zijn lange manen van links naar rechts vallen.
Hij kneep zijn ogen wat bijeen en zag der Michael met de zon in de rug langzaam uit zee tevoorschijn komen. Waterdruppeltjes als glimmende pareltjes zochten hun weg over het gebruinde atletisch lichaam, hij had dat strakke rode Ferrari zwembroekje aan. Michael lachte zijn hagelwitte tanden bloot en zwaaide traag naar de kleine Fransman. Als in een trance stond Jean op en rende in slow-motion naar zijn grote liefde zijn armen gestrekt de lippen getuit.
“Meneer Brawn op lijn drie meneer.”
Ruw uit zijn droom verstoord vertelde de kleine Fransman een beetje knorrig dat hij niet gestoord wenste te worden..
Snel graafde hij weer in zijn geheugen en een onvervalste tango nam kleine Jean volledig in bezit. Met een roos tussen zijn tanden geklemd keek hij op tegen zijn danspartner, Jean en Michael dansten op zeven roze wolkjes en keken elkaar dromerig in de ogen. Michael in een strak zwart pak en Jean in een roze tutu. Achteloos schudde zij de Passo a due uit hun heupen, gevolgd door de Passo Fundo, de Passo dello Stelvio, Passo Tonalo, Passo a Passo en als grande finale de Passo Lavaze.

Jean keerde weer terug in de hedendaagse realiteit en wist wat hem te doen stond. Hij liep naar de platenkast en haalde daar een mooie Schallplatte uit. Vervolgens liep hij naar zijn mengpaneel en vinkte de optie all radio's aan. Deze plaat zou nu bij iedere piloot als hommage over de boordradio klinken.
Hij haalde de LP uit de hoes en met een zachte tik verwelkomde het vinyl de naald.

[i]So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...
Brennend heißer Wüstensand;
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...
fern, so fern dem Heimatland;
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...
Kein Gruß, kein Herz,
kein Kuss, kein Scherz.
Alles liegt so weit, so weit
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...[/i]

Ralf was de eerste die voor de bijl ging. Tranen met tuiten huilend zette hij zijn wagen langs de kant en toetste op zijn mobiel het nummer van zijn nieuwe geliefde, Robert, Junge komm bald wieder bald wieder nach Haus.

[i]Dort wo die Blumen blühn
dort wo die Täler glüh'n
dort war ich einmal zu Hause
Wo ich die Liebste fand
da liegt mein Heimatland
wie lang bin ich noch allein.
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...[/i]

Ook Trulli hield het niet meer, hij moest denken aan zijn wijngaarde in de Toscane gelegen aan de bergachtige oevers van de Arno. Hij moest aan zijn moeder denken die immer vrolijk zingend in de keuken pasta aan het maken was, aan het mooie buitenleven, tot diep in de nacht op het dorpsplein onder de olijfboom met de dorpsoudsten over het leven filosoferen. Trulli wist genoeg, hij zette zijn wagen aan de kant, nam zijn vouwfiets uit de kofferbak en zette koers naar la Bella Italia.

[i]Viele Jahre schwere Fron,
harte Arbeit, karger Lohn.
Tagaus, tagein,
kein Glück, kein Heim:
Alles liegt so weit, so weit.
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...[/i]

Links en rechts stopten nu de wagens langs de baan en stapten coureurs tot tranen geroerd uit, de meesten hadden een mobieltje in hun handen, die het gewoon deden, en belden naar hun moeder.
En ondertussen schalde Freddy Quinn niet alleen over de boordradio, maar ook in miljoenen huiskamers zorgde Freddy voor hartverscheurende taferelen.

[i]Dort wo die Blumen blühn,
dort wo die Täler grün,
dort war ich einmal zu Hause.
Wo ich die Liebste fand,
da liegt mein Heimatland.
Wie lang bin ich noch allein?
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...[/i]

Kimi stond met de tranen in de ogen voor het raam te kijken, hij overzag het slagveld. Overal langs de weg stonden nu de wagens geparkeerd, sommige verlaten, bij een paar stonden coureurs tot tranen geroerd met hun moeder te bellen. Ralf en Robert liepen hand in hand over de baan.
Trulli fietste met zijn vouwfietsje de poort uit.
Alleen hij en Michael reden nog.

[i]Hört mich an ihr goldnen Sterne.
Grüßt die Lieben in der Ferne.
Mit Freud und Leid
verrinnt die Zeit.
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...[/i]

Kimi begreep wat hem te doen stond. Hij zette zijn wagen aan de kant en gebaarde naar Michael dat hij moest stoppen. Michael parkeerde zijn wagen naast Kimi, er volgde een korte blik van verstandhouding en Kimi stapte naast de Duitser in de auto. Er werd geen woord gewisseld, Kimi knikte slechts kort en samen reden ze rustig weg.

[i]Dort wo die Blumen blühn,
dort wo die Täler grün,
dort war ich einmal zu Hause.
Wo ich die Liebste fand,
da liegt mein Heimatland.
Wie lang bin ich noch allein?[/i]

Bij de poort aangekomen stapte Kimi uit. Ondertussen had ook de rest van het veld zich daar verzameld. Ook Flavio stond er, Eddy Jordan, Walkinshaw, Hakkinen, allemaal waren ze daar. Jean stond half verscholen achter Ross Brawn met een geknakte rode roos in zijn handen.
Michael keek om zich heen en zag zijn broer staan, een kort knikje en een knipoog, Ich habe es gewußt.
Toen gaf hij een dot gas en reed de poort uit de ondergaande zon tegemoet.

[i]So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...
So schön, schön war die Zeit, so schön, schön war die Zeit...[/i]

2006-10-21T13:41:00.000+02:00

"We hebben elkaar al een half jaar niet meer gezien." Ik was er vast van overtuigd, dat ik er qua tijd niet veel naast zat. "Ach, nee," zei ze. "We hebben elkaar nog in augustus gezien." Wat waar was, maar mijn herinnering voerde me naar de Feldwebelstraat in Prenzlauer Berg, waar we op houten bankjes bij een Italiaan op de stoep niet naar Italië-Ukraïne hadden gekeken. Te veel hoofden voor het beeld, bovendien zat ik met de rug naar het apparaat; en om de rug naar mijn tafelgenoten te keren vond ik onbeschoft.

Maar dat was niet de dag in augustus waarnaar ze verwees, ook al omdat die pizzatafeldag vroeg in Juni was, of wanneer was dat WK toch alweer? Nee, ik had haar gezien op een zonnig uur in haar apartement. De zomerwarmte liefkoosde haar schouders; ze was vrolijk en opgewekt, alsof ze zojuist een nieuwe liefde had gevonden, misschien ook omdat een rose verjaardagskoek haar was gelukt en ze zojuist drie rode hartvormige ballonnen had opgeblazen, waarvan er een ongelukkigerwijs knapte, toen ik ermee speelde.

Die herinnering aan de Feldwebelpizzatafel kwam in me op omdat ik de vorige dag, bevangen door een plotse honger naar snacks eraan voorbij fietste, zelfs naar binnen ging, maar uiteindelijk geen zin had in drukte. Ik kwam zojuist van een villa ergens op het universiteitslandgoed, en was weer op weg naar huis.

Die tocht naar de villa was nog mooi. Ik had mijn voorhoofd tegen de kou beschermd met een doek, en daarbij niet al te lang in de spiegel gekeken, anders had ik wel geweten waarom ik met wantrouwen werd begroet toen ik zo her en der de weg vroeg. Een heer op een fiets bestond het zelfs me niet aan te kijken, en beantwoordde mijn vraag naar de kortste weg naar de Chinagrens, in dreunend marstempo met de woorden, 'gerade aus gerade aus gerade aus.' Dezelfde kopdoek leverde me op een kruispunt in Charlottenburg het scheldwoord 'penner' op toen ik met 'HEUEUEU' reageerde op het nerveuze tot spoed aansporende getoeter van een manager op een scooter.

Toen ik het landgoed van de universiteit opreed was ik door talloze wegwijzingen het noorden kwijt. De villa vond ik zonder problemen. Mooie villa, ooit. En nu, voor zover ik aan trappenhuis en overloop kon aflezen - verder doordringen was niet mogelijk - een museum gewijd aan contemporaine agitprop. Ik moest er zijn om geld te vragen, subsidie, financiering; Ik moest mijn formulier inleveren en ten overstaan van de besluitvormers mijn aanvraag mondeling toelichten; Ik moest dat doen op de derde donderdagavond van de maand.

Dan moet je je melden bij een plenum van studenten. Het plenum zou plaatsvinden in een kamer die het Rudi Dutschke Planetarium heette. Had je gedacht. Plenarium. Achter de gesloten deur klonken stemmen. De zitting zou om acht uur beginnen, misschien. Ik was er niet alleen. Dertig wachtenden met mij zorgden voor een aardige sociale dienst wachtkamer sfeer. De revolutie had er evenwel voor gezorgd dat men gewoon in kleermakerszit op de linoleumvloer kon zitten en de meegebrachte koekjes kon soppen uit de gratis koffie van de automaat om de hoek. Een vertegenwoordiger van het plenumcomité ontving de gasten, had een vriendelijk woord voor ze over en legde uit waar de koffie te krijgen was. Wachten is een harde zaak, en wordt nog moeilijker als een vertegenwoordiger van het volkstribunaal met een backstagepas me komt uitleggen waarom ik moet wachten.

Waar ik dus geen zin in had. Ik gaf hem mijn papier, dat hij tussen wijs-en middelvinger klemde alsof ik er zojuist de hondestront onder mijn schoen mee had weggeveegd, en dat had ik niet. Ik had er de middag aan voorafgaand met een Bad Prittstift de tekst op gelijmd die moest uitleggen waarom er geld nodig was. Je zou denken dat studenten intelligent genoeg zijn om aan de hand van tweehonderd woorden informatie tot een besluit te komen. Mijn weigering om met hen democratietje te spelen, kwam me te staan op de sarcastische groet dat ik dan ook geen geld zou krijgen...nanana na nana.

Zo, dat moest er uit.

En tegen haar zei ik dat we het maar weer snel over de toekomst moesten hebben. In haar verleden was haar fiets gestolen. En in haar tegenwoordige tijd moest ze iedere U-Bahnmorgen tussen slechtgehumeurde lui naar haar werk. Dus legde ik haar vijftien minuten lang uit hoe bij café Wendel te komen. En begon na iedere uitleg aan een nieuwe variant.

2006-09-30T12:32:00.000+02:00

De zesde oktober ben ik in amsterdam te beluisteren met een semi-hoorspel optreden. Ik speel, het publiek hoort, hier

De achste oktober speel ik om half negen in maastricht tijdens het leplacard koptelefoon festival. Zelf je koptelefoon meenemen. Anders klink het heel anders.

2006-09-21T12:49:00.000+02:00

De weg naar Rostock herinnerde aan de lange aankomst in Bilbao: hetzelfde verlangen naar de stad achter de horizon, hetzelfde motorgezang in mijn oren en hetzelfde licht dat uit zee naar het landschap werd gebracht. En dan ziet het bij aankomst toch allemaal anders uit. De bergen zijn teruggeplooid, nauwelijks bemerkbare glooien uiteindelijk weggestreken, en daar doemt het in de middagnevels: een stad met middeleeuwse speerpunten die in de wolken steken.

De volgende dag bleken die speerpunten de uiterst spitse daken van de kerken. Na lang turen zag ik een smalle weg die in het blauw verdween. We (de jongens van Radikal Satan en ik) overnachtten in een bijeengewaaide huttenbouw, op een terrein waar een uitgebouwde camper en een zwartgeverfde woontruck staan. Daar bomen en struiken, de wanorde van zee, een gemelancholiseerde Duitse herder en een bruingevlekte Dalmatiër. Tijdens de korte stadswandeling krijg ik de indruk dat de stad door jutters is gebouwd, ook al zijn de fris gekleurde huizen van damals gefinancierd uit de handel.

In de keuken fladderen de kranten. Politieke discussies worden gevoerd, maar niet van harte. Mecklen-Vorpommern wordt bescheten door de achterneefjes van oom Adolf. Hun folders met de wervende teksten ademen een Jehova's getuigen geest, daaraantoe gevoegd de stem van de jonge manager, die halverwege zijn beheersing verliest en begint te sneren.

Wij komen na middernacht in de keuken. Jonathan bakt, de Argentijnen doen allerlei overbodigs, iedereen maakt een prettige rotzooi, waarin het gezellig eten is. Na afloop worden de sporen gewist.

Het reizen is ontspannend. De optredens in een rood vuur van lampjes en kertsverlichting gedompeld: de suggestie van immigranten, de suggestie van Buenos Aires, de suggestie van lang geleden. Ik word ten tweede male begroet met hosanna, omdat ik uit Nederland kom. De aangetrouwde oma ( de vrouw van de broer van de echte oma) is Nederlandse. Ik geloof niet dat een andere verklaring er toe doet.

In Rostock hebben we drie wegwerpcamera's gekocht voor drie euro. "Rinus, foto, foto" klinkt herhaaldelijk. Jonathan, Cesar en ik nemen het apparaat en schieten op hetzelfde moment een foto van elkaar, waarna we de camera's wisselen.

In Hamburg regent het. De Astra-stube is onder een ijzeren plafond, de brug waarover de U-Bahn rijdt. Het regent. We zitten op het stoepje zonder te wachten en luisteren naar het verkeer. Hoe het stil wordt, hoe de auto's afremmen, weer optrekken en voorbijrijden over het natte asfalt. Het gegier van de U-Bahn keert iedere tien minuten terug als refrein.

Na het concert hoor ik het levensverhaal van een vrouw die al twee dagen door de straten doolt. Ze draagt geen schoenen, ze is dronken, haar vriend heeft haar ogen dicht geslagen, ze drinkt mijn Jägermeister, en ook die van Jonathan, wil dat ik haar kus, wil dat ik haar omhels, wil dat ik met haar meega. Haar vriend is in een psychiatrische inrichting, ze hoeft hem nooit meer te zien. Voordat ik in de bus stap vraagt ze of ze nog mooi is.

2006-09-16T14:05:00.000+02:00

Harold,

wat doe jij om te vergeten dat je vijftig wordt?

Ik dacht eerst:
Ik ga naar Italië.
Maar bij nader inzien vind ik het daar iets te sneu,
vooral op muzikaal gebied,
en zie ik enigszins op tegen het taaie getreuzel
en getouwtrek om een paar optredens te vinden.
(alleen in Bologna zijn ze kordaat,
en Pati natuurlijk).

Gisteren Jonathan uit Bordeaux gezien,
die uit het blauw ineens in Berlijn was
en met zijn groep Radikal Satan heeft opgetreden.

Dat was bijzonder fascinerend en boeiend,
zoek naar omschrijvingen,
die zijn er, tellen niet;
ze komen met elementair, maar zeer strak drumwerk,
contrabas, toetsen en accordeon,
en een mini-bus/bestelwagen voor de deur,
twee weken onderweg op een falafelrecept,
begonnen in de buurt van Pisa,
in de Cascinen, waar ik ooit Les Negresses Vertes heb gezien,
toen dat eigenlijk al niet meer hoefde,
omdat hun hoempamuziek ook hunzelf begon te vervelen.

Twee Argentijnen en een Girondin;
ze maken muziek van de straat,
ze keren terug naar de straat.
Ik weet dat, want was zo dicht op het asfalt als een uitgetrapte peuk
toen ik eind 2000 in Barcelona bohemiëerde,
daar leefde van koffie met croissant, bier en hasjiesj,
nog niet eens een falafel iedere dag.
Ik ken de geur van een mediterrane havenstad ver na middernacht,
zoet en lauw en de pisdampen in de slecht belichte stegen.

Toen ze ophielden ben ik op ze af gestapt,
en heb ze terug naar hun plaats geduwd,
"nog een toegift alstublieft,
ik heb een uur gefietst om jullie te zien."
demagogisch dus rhetorisch,
gelukkig waren ze noch in hun bezwete concerteertrance
en hebben voor de gelukkigen
( 8 verdeeld over bankstellen en fauteuils)
nog een kwartiertje doorgespeeld.
En na de pizza en het kaasbroodje bij de Turk op zijn terras
was het ineens 4 uur in de ochtend,
en toen moest ik nog naar huis,
(met reeds 120 dezeweekgefietste namiddernachtelijke kilometers in de benen).
Vermoedelijk reis ik als tijdelijk groepslid met ze mee
naar Rostock en Hamburg,
financieel onverantwoord,
maar dat mag toch geen belet zijn.

Verder,
Ben tijdens de korte reis door France
toch geraakt door de poëtische luchtvoering,
en vind bij nader inzien
een Decemberreis chez vous
een beter idee.

wat denkt ge,
heb je zin en tijd
en zie je mogelijkheden voor een paar jubileumoptredens in de lichtstad?

vele groeten uit het oosten

2006-09-08T15:41:00.000+02:00

Hiero Rinus, speciaal voor je Framework transmissie !
Een gloednieuwe 'sudoku' ... derde in de serie.
'Sudoku 03'
Heet : "shhhhhhttt, wir steigen raus!"
Duurt precies 4 minuten.
VBR mp3, 256kbps, 44.1 KHz joint stereo
7.8 Mb, of zo

Ander nieuws:
* onkostenvergoeding maastricht lijkt te lukken;
wees er maar optimistisch over ;
* we werken aan een geheime placard in (de kelder van ?) paradiso
op dinsdag 10 october !

de zon schijnt en ik heb een ouwe fiets gescoord.
van oranje gekleurd. een peugeot !
mijn zoon vindt 't maar een stuk antiek.
dus verder weer ...

wow goed nieuws, paradisokelder,
goed dat je het zegt,
kan ik dan rekening mee houden bij terug boeken.
of komen er nog meer verrassingen?
zeggen hoor,
want morgen wil ik het treinticket kopen.

fiets is goed, fiets is blijdschap,
gisteren weer een uur gefietst naar ergens in westen,
mooi om te zien hoe het urbaan landschap zich verandert.
Kom ik daar, blijk ik een week te vroeg te zijn,
had niet veel zin om door te zetten en te zeggen dat ik nu & hier wilde optreden.

Sprak een aanwezige soundscapist aan of ik zijn mixer mocht lenen,
iemand van de generatie toen 'acties' werden georganiseerd in de kunstbiotoop,
en die me ("ik heb geen mixer, laat je verrassen"- glimlach)
met het soort welwillende meelevendheid uit probeerde te leggen dat hij klank deed,
en geen popmuziek (wat hij blijkbaar dacht dat ik kwam doen)
hele avond goede zin gehad.
Zijn klankactie was
een jongen en een meisje die met een ghettoblastertje in de hand en ik doe aan kunstuitdrukking in het gezicht gevijld door het gebouw liepen,
en de mijnheer had een rode borstlap en twee gouden klokken voorhangen en deed daarmee tonggggggg en tangggggg en dat was het.
Volgende week spelen we als het weer meezit op een vluchtheuvel,
het zal net zolang duren als de buurt het wil en de politie erover doet om na alarmering ter plekke te zijn.
Wij zullen heel erg hard spelen, dat is een ding dat zeker is.

2006-09-05T13:05:00.000+02:00

Op gezette tijden komt er beweging in de fabriek. Die tijden zijn nauwkeurig bepaald en in een dienstregeling vastgelegd. Heel even zit je op stoel of bank als in een schommelend bootje. Ik zou makkelijk een tijdschema op kunnen hangen. In 24 uur zou zo'n schema klaar zijn. Ik hoef daarvoor slechts uit het raam te kijken en te noteren welke trams op welk uur exact de fabriek laten dansen. Maar daarvoor ontbreekt me de archiverende dwang.

De trillingen zijn indirect aan de SS te danken. Zij vernietigden de bruggen over de Spree, die hier het noordelijke deel van Berlijn met het zuidelijke verbinden. Ik geloof niet dat de vernietiging uit strategische motieven tot stand kwam. De opmars van de Russen geschiedde in oost-westelijke richting. Na de oorlog werd een nieuwe brug door DDR-vernuftelingen gebouwd. Daarbij is een klein foutje gemaakt, waardoor de fabriek met de brug meetrilt.

De val van de muur in 1989 was de laatste historische gebeurtenis die ik me kan herinneren. Het voorval zelf droeg al de kenmerken van de huidige vermediaseerde geschiedschrijving in zich, maar wat daar 'viel' had zijn oorsprong in de oktoberrevolutie van 1917. Die markeerde ook een overgang naar een ander tijdperk. Voor mij heeft het nieuwe tijdperk vooral logistieke gevolgen: Er is geen muur, Treptow grenst aan Kreuzberg, en de weg erheen kan ik gewoon fietsen.

de rest van dit verhaal staat in de afgrond

2006-08-25T14:50:00.000+02:00

Tibor, mijn klankvriend uit Innsbruck is inmiddels weer thuis in zijn warme huis aan de Inn, waar het naar vers gebakken broodjes ruikt. Hij heeft tien dagen lang hier in Schöneweide rondgelopen op zoek naar mensetende termieten en gebouwen met verhoogd instortingsgevaar. Die zijn allemaal gedocumenteerd. In de tussentijd hebben we ook nog nieuwe muziek gecomponeerd.

Die tijd had een dermate tussentijdelijk karakter dat hij op mijn vraag wanneer we nu eens eindelijk iets gingen doen, verbouwereerd antwoordde dat we al zeven "songs" hadden. Het zijn er uiteindelijk veertien geworden. Van een der liederen bestaan twee versies. Uiteindelijke som der produkten is dan vijftien.

De Cdr waarvan ik nu de covers behandwerk zal tien tracks bevatten plus een selectie van Tibors foto's. De overige klanken heb ik via internet naar vriend Jeff in Bethesda gestuurd. Ze bevielen hem goed genoeg om ze on-line op zijn label zeromoon te publiceren, titel: Diensteingang. Te downloaden hier

2006-08-24T19:15:00.000+02:00

Het trappenhuis galmt, maar heeft daarvoor geluiden nodig. Meestal stijgt de nahal van voetstappen en onderlips voortgebracht geroezemoes naar de vierde etage als een ziel op weg naar paradijselijkere oorden. Maandag 14 augustus, zo tegen drie uur des middags begin ik voor de zoveelste keer aan mijn twee vluchten treden durende afdaling naar de derde. En zing daarbij. Niet omdat mijn grote vriend Peter in Amsterdam voor de vijftigste keer verjaart, hem zend ik de gehele dag telepatische gelukswensen, maar vanwege de akoustiek.

Valeria kom ik een paar uur later tegen. We staan in een kringetje ergens in een knik van de vijftig meter lange gang. Of ik dat was die daar vanmiddag zong, het was iets Gregoriaans, of zo. Dat was het niet. Ik zong 'Crying in the chapel' van Elvis. Wil ik dat niet nog een keer zingen?. .."I saw you cryyyyying in the cha-ha-ha-pel," dus. Ze vertelt dat overmorgen, de 16de, Elvis dodesdag is. Ik draai me naar Julian, en zeg hem dat we dan als de wiedeweerga Elvisfilms uit het net moeten ophalen: de come-back in Las Vegas van einde jaren zestig, en Aloha from Hawaii, uit 1972.

Julians atelier/studio/ruimte/waddannook is een mengvorm van een gang in een studentenhuis drie jaar na de ruiming, een documentatiecentrum voor sovjet-activiteiten, dat sedert 1989 in onbruik is geraakt en de werkplaats van iemand die deze kamer heeft gevonden. De overheersende kleur - zwart-wit - is onder een meellaag verdwenen. Het uitzicht is formidabel: Vier grote vensters openen op de Spree, daarachter het fabrieksterrein van een oude brouwerij, dat langzaam door bomen en struiken dichtgroeit en nog verder Treptow, met zijn witte woontorens die als paddestoelen zonder hoed uit het groen steken. "Meinst du dieser, come back concert, Las Vegas, 1969?"

Een half uur voordat Elvis voor de dertigste keer wordt begraven, kijken we naar de muur waarop de beamer de eerste concertfilm projecteert. Ik zie niet wat ik verwacht: Elvis in latex, alleen in een boksring. Maar deze is ook extreem onderhoudend. Elvis - zwart leer - is terug uit Hollywood. Met hem op een podium zitten de muzikanten uit de sunstudioperiode - rode countryhemden. Het is dus veertien jaar later. Dat zie je aan de kapsels van de jonge vrouwen die allerbevalligst in amazonezit op de podiumrand zitten. Achter hen is duisternis. Dezelfde duisternis heerst ook in het geheugen van de man die aanvankelijk de electrische gitaar speelde. Elvis zingt de gitaarpartij uit jailhouserock. Bij het volgend nummer hebben ze de gitaar gewisseld.

Na deze is 'Aloha' aan de beurt, en zie ik met stijgende verbijstering hoe Elvis voor de eerste keer wordt begraven. De film begint semi-documentair en toont Elvis' aankomst op Hawaii. In het begin van de jaren zeventig veranderde toon en stijl in de grote filmwereld. Zweetdruppels kwamen binnen camerabereik, er werd vaak tegen het zonlicht in gefilmd met alle verwazende gevolgen vandien, het geluid leek direct van de straat afkomstig. Dit alles gaf niet alleen een suggestie van bedrijvigheid, maar meer nog dat het filmisch medium eindelijk was doorgedrongen tot de oorsprong van een historische gebeurtenis.

De dag na de Elviswake fiets ik over de Frankfurter Allee, een brede straat die in 1956 werd gebouwd en volstaat met elegante etagewoningen die met de term Stalin-architectuur worden gediskwalificeerd. Een breed gazon scheidt het asfalt van het flaneerdeel, waar je honderden meters lang onder het loof van de lindenbomen kunt wandelen. Of fietsen. De vogels zingen de koorpartijen. Ik zing al uren lang " Burning Love." Stalinallee wordt Karl Marx Allee vanaf het punt waar twee torens de toegang vormen naar een geidealiseerde toekomst. Ooit liep de straat dood op een muur. Achter die muur lag het ghetto. Maar dat is een andere historische suggestie.

De filmen verdwijnen niet uit mijn geheugen. In het jaar 2001 bezocht ik de Verenigde Staten en verbleef drie maanden in Louisville in Kentucky. Dat is niet Memphis, maar toch al een end in de richting. Ik bemerkte dat ieder huis een veranda had met op die veranda een schommelstoel of -bank. ik zag ook dat veel vrijstaande huizen van hout waren, ook als de houten planken van aluminium waren gemaakt. Ik zag veel bomen, als een monument aan het landschap dat de pioniers ooit hadden gevonden. Mij overviel een zelfde soort pioniersgedachte in de menage die ik had met BC. Haar huis had onmiskenbaar huifkarkwaliteiten, ook al reed ze als een bezeten in haar pick-up.

Elvis is door een zwarte huishoudster opgevoed, zei Julian. Die opmerking bracht genoeg landschap, maar ook een zekere traagheid, en zeer zeker een directe verbinding naar stoffige wegen, grote armoede, de zwoegende aankomst van de moderne tijd met het licht, de locomotief en de auto, lang voordat bioscopen het warme gebied onder de petticoat blootlegde. Dat was de wereld waar de opname uit 1969 naar verwees. Alles in Elvis' gedrag, zijn innemende humor, het ritmisch geklos op de houten podiumvloer, de vergeetachtigheid van de leadgitarist verwees naar die tijd.

Drie jaar later ontstond de Elvis die tot op de dag van vandaag wordt geimiteerd. Het pak dat Elvis in Hawaii droeg was een verschrikking. Het overgrote deel van de nummers die hij zong waren een belediging voor zijn carrière. De band was geheel in wit. Het jaar was 1972. Geen enkele van de witte bandleden zou je de aanwezigheid bij een Vietnam-demonstratie toevertrouwen, geen enkel zwart bandlid een zwarte panter sympathie. Ergens in de schaduw meende ik een deelnemer aan de 1969 sessie te herkennen. Zeer beteuterd gezicht, bijna als van de cokeverslaafde die zijn moeder niet onder ogen durfde te komen. Het was allemaal zo warme appelmoes, zo custard pudding met te weke amandelkoekjes, zo wanneer gaan we hier weg.

Over de poses die Elvis aannam, zijn pak, de potsierlijke cape die hij aan het eind van het concert in het publiek wierp, doch eerder ver van zich afgooide, de stomme kroon die hij weigerde op te zetten zou een kunsthistorica een boek kunnen schrijven. Zij hoeft slechts plaatjes te bekijken van byzantijnse koningen en kroningen.
Over de moord op Elvis die met deze immagedwang aanving, een image dat nodig was om een tegenwicht te bieden aan de revolutionaire hippiebeweging, zal wel nooit iemand schrijven. Elvis leeft namelijk nog.

2006-08-17T12:17:00.000+02:00

De keuken klopte niet bij mijn aankomst. Je kon zien dat er niet geleefd werd. En er hing een geur van verwezing. Meestal draaide ik me in de deuropening weer om en liep naar de dichtsbijzijnde Döner. Maar een aantal gebeurtenissen heeft er voor gezorgd dat er iets veranderde.

De eerste gebeurtenis was ikzelf. Een tiental dagen lang was ik de enige bewoner. Een deel van de tijd besteedde ik aan de schoonmaak. Toen werd op een dag het tweepits electrisch gasstel met zijn onafkrabbare vetlaag vervangen door een vierpitter met oven, die blinkend wit was bovendien. De vensterbank stond al vol met kruiden. De vaatdoek werd iedere week gewassen en niet eerst nadat hij van ellende uit zichzelf in de cilinder van de wasmachine was gekropen. De spinnen weefden noest verder aan hun webben, dat wel, maar ik vind spinnen gezellig.

Nu is sedert kort Maki hier, een Japanse uit Tokio, maar dan uit Londen. Ze praat graag en veel en lacht daarbij heel aanstekelijk. Ze heeft ook heel veel bewegingen die ik als pose van oude Japanse prenten al ken. Zij ook. Ze verbaasde me tijdens een uiteenzetting over het Japanse hofleven in de zestiende eeuw met een feilloze uitbeelding van de klassieke pose die de hofdames toentertijd oog in oog met de tekenaar aannamen. Ik viel bijna uit mijn stoel.

Maki, dus, heeft nieuwe sponzen gekocht, en nieuwe afwisdoeken en afwashandschoenen (rose) en heeft de hele dag eraan besteed om ook de laatste resten vetlaag en vuiligheid weg te werken. En natuurlijk honderduit te babbelen als er weer eens iemand in de keuken was. Zoals Emanuele, die uit Italië is teruggekeerd met een plastic ex-mineraalwaterfles gevuld met abruzese olijfolie, direct van de boer. Gelukkig zie ik die fles niet al te vaak.

Daar zaten we dan met zijn drieën in de keuken. Ik, omdat ik al redelijk verslaafd was aan het zachte Engelse accent, haar lach en al de woorden die ik maar half verstond, en Emanuele, omdat voor Italianen de keuken van levensbelang is. We waren hier nog maar pas, en we wisten van iedereen zo ongeveer wat hij deed, maar wat doe jij eigenlijk Emanuele? Die vraag werd gesteld met uitzicht op de daken en gebouwen westelijk van ons; in het vervagende midden, dat niet alleen vanwege de ongewassen vensters en de talloze spinnenwebben vervaagde, stak de zendtoren op de Alexander Platz uit. Zijn domme rose bevlekte sponsorbal was duidelijk zichtbaar.

Emanueles handen trilden, terwijl hij vertelde dat hij naar diverse locaties in de stad was gereisd om daar uit zijn werken voor te lezen, brieven waren het, in het Italiaans geschreven en aan Duitsers gericht. Hij was ook naar Ostkreuz gegaan, de warrelmoes van perrons en sporen die noord-zuid en oost-west over en langs elkaar lopen. Het is een hoogst aantrekkelijk landschap van roest en scheurend beton waartussen struik en onkruid lustig doorwoekeren. Uit de opgehangen megafonen klinken stemmen, die ongetwijfeld nog steeds aankomende en vertrekkende U-, en S-Bahnen zullen aankondigen lang nadat die treinen niet meer rijden.

Plotseling klonk het woord 'Torah' in Emanueles uitleg. Als bij toverslag veranderde zijn uiterlijk, en zag ik de verbeten concentratie die achter zijn werk stak. Vraag een Italiaan in Gods Naam niet of hij iets wil uitleggen. Hij zal voortdurend achter de vlinders aanjagen die uit zijn hersenpan vliegen. Ik vat samen: De woorden staan op zich. Ieder woord is van een ander woord gescheiden door een kleine ruimte. Ze hebben de mens nodig die deze ruimte overbrugt en zin geeft.

Als hij voorleest liggen er brieven voor zijn voeten, geadresseerd en gefrankeerd. Die laat hij liggen, en zouden opgeraapt moeten worden en verstuurd. De mens dient in dit geval om een verbinding tussen mensen tot stand te brengen. Er zijn er zes miljard. Maar met deze zes had Emanuele al een deel van zijn opdracht volbracht.

Dat klinkt heel erg diepzinnig en mystiek. Maar ik heb zo'n vermoeden dat het moment waarop de van nature zwaarmoedige, melancholisch gestemde westerse mens zich op weg begeeft naar dit mysterie, de vriend van de Torah luchthartig op zijn fiets stapt.

Gisteren waaide het trouwens en Maki had op de Turkenmarkt een paar stoffen gekocht, van die dunne, met mooie motieven en kleuren die aan de stilte van zondagen deden denken. Daarmee zijn we naar het dak gegaan. Ik bewoog als een stierevechter om de wind te vangen met de doeken, en Maki liep heen en weer met haar foto-apparaat en zei "Oh" en "So beautiful."

2006-08-13T21:01:00.000+02:00

Een tijd lang was de vensterbank van mijn slaapkamer de plek waar mijn economisch bewustzijn zichtbaar werd. Ik werd daarbij geholpen door een Thailandees, mogelijk ook Vietnamees - ik heb hem of zijn vrouw nog niet zien dansen. Hij is de hele dag te vinden op hof twee, direct onder mijn slaapkamerraam. Aanvankelijk dacht ik uit zijn bewegingen op te maken dat hij marihuana of zo verkocht. Maar ik dacht dat omdat dat deel van mijn fantasie door de Nederlandse markt is verpest. Josephine maakte er illegale sigaretten van.

Inderdaad. De sigaretten worden op verschillende plaatsen in de struiken verstopt, en na iedere transactie naar een ander verstek gebracht. Ik volg zijn bewegingen vanaf drie hoog, zie hem om zich heen en ook omhoog kijken, en vervolgens een plastik zak in de okselholte van een vleesplant wegbergen. Ik verbeeld me dat al die bewegingen en het rondlopen een onzichtbare infrastructuur hebben geschapen, die gelijk is aan het straten- en stegenplan van een willekeurig dorp in zijn vaderland.

Voor zijn klanten is het ook spannend. Het zijn rokers. En als je ervan uitgaat dat de gemiddelde leeftijd van de roker rond de veertig ligt, bij uitersten van zestien en zesenzeventig, dan kun je aannemen dat de meeste klanten de DDR nog hebben meegemaakt. In de illegale transactie wordt een deel van de ondergrondse bedrijvigheid in het voormalige democratische Duitsland voortgezet.

Op de vensterbank lagen mijn munten, de grote en de kleine. In een klein tasje ernaast een twintig euro biljet weggestopt, want vrijliggend papiergeld staat slordig. Daarentegen hebben vrijliggende munten een magnetische werking. Helaas ook op de handen van een dief.

Dat was op woensdagochtend mijn bevinding toen ik opstond. Ik had alleen nog koperkleurig kleingeld. Mijn hart viel op de vloer en ging een eindje wandelen. Vier uur lang voelde ik me intens treurig. Gelukkig brachten Julian, met zijn verhalen uit de Australiaanse negorij, en onze nieuwe meebewoonster Maki met de verhalen over de klanken van Tokio, me weer terug.

Donderdag, Vrijdag, Zaterdag had ik optredens, die respectievelijk acht, negentwintig en weet nog niet hoeveel euro hebben opgebracht, (de drankkassa moet nog worden uitgerekend, daarna is het delen door tien, na aftrek van de benzinekosten). Ik kan weer een tijdje vooruit. Ik zou zelfs iedere dag een boek kunnen kopen. Voor 50 Cent. Alle zware Russen liggen rug aan rug in een houten bak. De boeken zijn solide en degelijk.

Mij wachten nog duizenden pagina's, want vandaag hoorde ik dat het de afgelopen winter heel koud was. Zo koud dat zelfs de neusharen bevroren.

2006-08-09T19:41:00.000+02:00

Ik heb veel kleingeld de laatste tijd, allemaal verdiend bij optredens. Een deel daarvan laat ik uit mijn hand in mijn broekzak glijden. Het is maandag. Ik zou eigenlijk naar Prenzlauer Berg moeten fietsen en op de kopieermachine een flyercompositie maken. Daarvoor heb ik een woord nodig waarvan 'klang' de eerste lettergreep is. Het schiet me niet te binnen.

De dag is fris en winderig, enigszins bewolkt. In de gang werkt een electricien. De voorbijrijdende trams fluiten soepel over de rails. De afgelopen nachten hebben de slijpers vonken uit het ijzer getoverd. Ik moet bij de post zijn om het pakje met ontrafelde cassettetape voor mijn klankkompaan Harold in Parijs af te geven.

Harold had ik eerder dit jaar in Parijs in het echt meegemaakt. Tijdens een wandeling zag hij een sliert cassetteband die om een lantaarnpaal was gewikkeld. Zijn begoeting ("Ah") vereende verbazing over uitblijvend resultaat met de zekerheid dat met iedere wandeling zijn voorraad tapesalade zou groeien. Later die dag jutte hij in de zoom van een van Parijs' snelwegen tussen de aangespoelde rotzooi.

Ik heb zin in de maandagkrant, laat in de kiosk mijn stuivers en centen achter en loop terug naar de fabriek. Een klein artikel op de onderste helft van de voorpagina valt me op. Onder het roodgedrukte 'Literatur' en een fotootje van een muslima met boekje en geheven fietsepomp en met een sneeuwwit kleed over het haar en ook over haar neus, haar wangen, haar mond, haar kin, haar hals, haar boezem (ze lijkt eigenlijk op een boze non die een fietsedief vervloekt) en onder weer een andere kop, ditmaal van letters die drie woorden vormen, volgt een inleiding op een boekbespreking.

Het gaat om de zelfmoordaanslagen en degene die zichzelf en anderen opblazen, de kamikaze als romanheld. Salman Rushdie, V.S.Naipaul en John Updike hebben zich over hem en haar ontfermd. En nu een Algerijn die de naam van zijn vrouw als pseudonym gebruikt. Ik moet aan mijn eigen boek over een Algerijns meisje denken.

De eerste versie daarvan was in 1999 klaar, de tweede definitieve versie om tien uur 's avonds op 31 december van het jaar 2000. Toen was de burgeroorlog in Algerije nog goed voor zo nu en dan een paar regels op pagina 7 van de krant. Ik koos de Algerijnse nationaliteit voor mijn romanfiguur, omdat ik een harde, maar ook mystieke en exotische achtergrond wilde. Ik had Kosovo of ex-Joegoslavie kunnen nemen. Daar zag ik van af; die landen waren door een overmaat aan mediaberichten romantechnisch gezien vervuild. Bovendien was ik er nooit geweest. In de woestijn wel.

Het boek Aisha zou in de maand april van het jaar 2001 verschijnen. Het moest echter eerst nog langs de redacteur. Ik kon me niet verenigen met zijn terroristische aanslag op mijn tekst en liet dat ook weten. Bij die discussie vielen woorden in plaats van klappen, vanwege de geografische afstand die ons scheidde. In een gesprek zouden we zeker tot een andere oplossing zijn gekomen dan die de uitgever Joost Nijsen uiteindelijk koos, en die was om van publicatie af te zien. Dat had meer met de kwaliteit van mijn karakter dan met de kwaliteit van het boek te maken.

Het gebeurde allemaal een paar maanden voor het media-event van de eeuw, dat de woorden 'terrorist' en 'terrorisme' aan het verplichte vocabulaire van de politici en de mediacraten toevoegde. De woorden komen in mijn boek niet voor. Ik zou ze ook niet gebruikt hebben. Joost is in de tussentijd een redelijk succesvolle uitgever geworden.

Uit nieuwsgierigheid bezocht ik de site van zijn uitgeverij. Het was lang geleden dat ik daar was aanbeland. Ik bleek een van de tienduizenden bezoekers te zijn. ik las zijn stukje, herkende zijn opgeruimd humeur, ook iets van de fijne glans van de parketvloer in zijn Amsterdams huis en kon me heel goed voorstellen hoe ontspannen het leven in de hoofdstad kon zijn, met zijn waterfietsen en de herengroepjes op het Spui, die met iedere ronde bier luidruchtiger werden.

Ik heb Joost altijd graag bezocht. Hij had er een talent voor om zijn gasten af te schermen voor de burele beslommeringen. Hij was luchtig in de omgang, grappig, soms onbehouwen grof, wat het nog grappiger maakte, omdat hij dacht dat het stoer klonk. Joost schrok helaas terug van zijn verantwoordelijkheid, en kon pas een besluit nemen na eindeloze ruggespraak. In mijn tijd waren die beruggespraakten niet van het niveau dat hij graag bij hen vermoedde.

Naar zijn website zal ik niet terugkeren. Die is te conservatief. Ik zou hem bij een volgend bezoek aanraden om er een online tijdschrift aan toe te voegen, een tijdschrift bovendien met een uitgebreid forum waar de literair aspirerende bezoeker zijn verhalen kan achterlaten. Een volgende stap is dat je in Toscane, of op Rottummerplaat een zomeracademie opricht waar de beste schrijvers uit het forum de fijne kneepjes van het vak worden bijgebracht door een auteur uit het fonds. Daarmee verdien je op zijn vijfhonderd-euro-per-weeks geld, en het levert mogelijkerwijs een bundel op.

Nou ja, Joost is op vakantie in de USA. Hij heb zijn zorgen en ik de mijne. Hoe ik rijk word van mijn ideeen, kunnen jullie in de komende maanden in deze blop lezen. Bij uitgeverijpodium.nl kun je de Boeken Top Vijf bijhouden.

2006-08-03T15:48:00.000+02:00

Lang voordat Garibaldi een standbeeld werd dat in elke stad en dorp in Italië te vinden is, was hij een kleine man in uniform op een paard die zijn leger aanvoerde om Italië te bevrijden. De plaats waar hij met zijn manschappen voor het eerst voet aan wal zette, is ergens aan de zuidkust van Sicilië terug te vinden. Na deze landing werd hij een bericht. Dit bericht bereikte op een goede dag in de zestiger jaren van de negentiende eeuw ook Sardinië. Daar zorgden de vissers en de schaapsherders, de vrouwen bij de waterbron, de rondreizende verkopers dat het nieuws eenieders oor bereikte.

Jonge mannen trokken er op uit om zich bij Garibaldi en zijn troepen aan te sluiten. Het zal ze niet allemaal zijn gelukt. Van één ervan weet ik het tamelijk zeker. De vorige week vrijdag stond zijn nazaat voor mijn neus. Het moet de zesde of de zevende generatie Garibaldizoekers zijn geweest. Hij had zijn geweer niet bij zich, maar droeg het uniform, dat vele malen hersteld, alleen in een enkele knoop nog als origineel te herkennen was.

"Of ik Rinus was," "Jazeker, en jij bent Marco"

We waren het allebei. Marco zou eigenlijk de donderdag zijn gekomen, maar die donderdag dacht hij dat het woensdag was, een kleine vergissing die ik hem gaarne toestond, te meer daar ik zelf dacht dat 2 september een woensdag was, en bovendien nog vier of vijf personen in mijn omgeving had meegemaakt die compleet het zicht op de kalender waren kwijtgeraakt.

Dus als de volgende week gevoelsmatig reeds deze week eindigt, dan kan het niet anders of er vindt een verschuiving in het tijdsbeeld plaats. Het is moeilijk te verklaren, maar zie het als een tentdoek dat over je hoofd is gespannen en nu begint dat doek te schuiven en je blijft zelf staan (terwijl de aarde om zijn as blijft draaien en om de zon en zo). Nu is dat tentdoek de tijd, en die schuift dus weg. Dat betekent dat hij verdwijnt of dat de schaduw ergens anders vandaan moet komen.

Een ander voorbeeld is de sok. De sok is sowieso al een object dat naar het mystieke neigt. Maar als de sok de tijd is en de ruimte ook dus, en je keert de sok langzaam binnenste buiten, dan kan best Garibaldi daar uit te voorschijn komen, en is die zoektocht van Marco nog helemaal niet zo merkwaardig.

2006-07-26T21:10:00.000+02:00

De lift van de fabriek is geruisloos. Je voelt er bijna geen beweging in. Hij gaat tot de derde etage, waar ik woon. Als je naar de vierde wil, moet je naar boven lopen en de lift roepen. Met een druk op de knop dus, want van alleen komt hij niet. Misschien hebben ze in Japan al digitale liften die je bij de voornaam kunt aanspreken en je vervolgens heenbrengen waar je maar wil, hier nog niet.

Wij hebben twee huismeesters die direkt naast de lift hun beroep uit oefenen. De een is dun en draagt een bril, de ander is kaal en gezet en draagt een korte groene tuinbroek, wat ik wel koddig vind. In de lift kom ik wel eens iemand tegen, oudere vrouwen die naar schone was ruiken of mensen met een been in het gips. Op de tweede etage is een ongevallenarts.

Gisteren hoorde ik bonken en geroep. "Hallo de vaarstoel gaat niet meer...BONKBONKBONK" Ik kon merken dat ik behoorlijk suf was van het weer. Ik rende niet naar mijn kamer om mijn opname apparaat te halen, maar liep nieuwsgierig naar de lift om te horen waar de arme nu precies klem zat. "BONKBONKBONK, hallo de vaarstoel is hangen gebleven" Ik zei niks, slipperde naar de keuken (die ongeveer 50 meter verder ligt) en trof daar Julian, die er tegenwoordig uitziet als Ishmael van Moby Dick, maar dan zonder tattoo. "Hee, er zit iemand in de vaarstoel klem."

Samen slipperden we terug. Julian legde zijn oor tegen de deur en vroeg of de vaarstoel nog ging. Nee dus. Nu was het te laat. Ik kon julian moelijk vragen om hem aan de praat te houden, zodat ik alsnog mijn dictaphone kon gaan halen. Hij was trouwens al op weg naar de derde etage, naar de huismeester, sneller dan ik lopen kon, want immers moe en teenslippers.

Ik kwam aan toen een schriel ventje in het wit pijlsnel langs de kortebroekhuismeester liep, vloekend en al. De huismeester reageerde als een goochelaar die verbouwereerd het witte konijn bekeek dat hij uit de hoed had getoverd, wist niet zo snel te reageren op de boze arts, die opmerkte dat de lift levensgevaarlijk was; er had iemand een hartinfarct kunnen krijgen in dat ding.

Vijf minuten later stond ik tegenover de bevrijde arts. Hij was nog jong, leek meer op een dokter uit een fotoroman, die alleen via tekstwolkjes communiceert, dan op een echte dokter. Misschien dat zijn zwaar Beiers accent daarom misplaatst klonk. Ik vroeg hem of hij wist of er een armendokter in Berlijn woonde, (zoals Döblin ooit was). Ik had geen krankenkasse en zo en wilde toch graag weten of ik komend weekend van mijn tekenbeet genezen zou zijn. Tja. Dat was moeilijk. Hij wist het niet. Maar hij zei ook niet, zich plots Hippocrates herinnerend, ah joh, kom maandag even langs, dan controleer ik dat wel.

Een week later kom ik de dokter opnieuw tegen bij de ingang van de lift. Hij zegt me dat ik niet meer ben teruggekeerd. Dat was ik wel, maar behalve stemmen uit een kamer, was er geen teken van leven te bekennen geweest, ook na tien minuten niet. Bij een temperatuur van veertig graden, (niet van mij, maar van het weer) heb ik weinig geduld, dus was ik maar weer gegaan.

De lift bracht ons zonder morren naar de tweede etage, waar de dokter in de deuropening bleef staan, en met een subtiele voetbeweging ervoor zorgde dat de dichtschuivende liftdeur weer elegant mastodontisch terugschoof. Uit het gesprek bleek dat hij niet de verantwoordelijke arts was. Hij had er wel mee gesproken. En deze arts had gezegd dat ik voorbij kon komen. Hij zou me voor niets behandelen.

2006-07-22T13:50:00.000+02:00

Een van de Poolse Versager is een ietwat zwijgzame Pool. Hij spreekt niet zo goed Duits, en als hij het doet worden zijn woorden door een zwaar accent onbegrijpelijk. Ik vertrouw hem toe dat hij thuis noest blokt op grammatica en alle Duden onder handbereik heeft. Zijn collega Versager moedigen hem zeer zeker aan om maar zoveel mogelijk Duits te spreken. En dan komt hij mij tegen, die uit reflex altijd 'wat?' zegt. Maar bij hem moet het. En het spijt me verschrikkelijk. Drie keer vraagt hij, ik vang een steekwoord op en zeg dat hij naar huis is.

(Dat was in een kleine Peugeot met een Pools nummerbord. Ik kon me goed voorstellen dat hij daarmee in een ruk tot aan Warschau zou rijden. Maar dan had ik een illusie niet moeten doorbreken. Ze stonden bij de geopende deur van de auto, luisterden aandachtig naar de radio. Ik dacht dat op zijn minst een van de twee tweelingen iets absurds zou zijn toegevallen, dat hij wellicht het slachtoffer was geworden van een aanslag uitgeoefend door een leeuwentemmer en een trapeze-artiest, en dat er nu revolutie was in Polen. Maar dat was niet zo. Hij reed gewoon naar huis om te eten.)

Dat was de andere Versager. Hun club is in de Torstrasse, staat vol met divans en gemakkelijke stoelen, mooie tapijten liggen op de vloer en er is iedere avond wel iets te doen. Gisterenavond waren wij er te doen. Huiskamersfeer, Marcel zat op het tapijt, speelde al zijn cassettebandjes via computerluidsprekertjes af en ik lag op de bank, want het weer en de antibiotica zijn krachtenslopend.

En weer eens een keer niks verdiend. De Poolse Versager met het versagende accent nam energierijk plaats achter de toonbank, klaar om entree te heffen. "Hoeveel is het?" vroeg hij. Vreemd genoeg verstond ik dat meteen. "Minimaal 70 cent en maximaal 1,20" "Also ein Scherz," oordeelde hij en liet iedereen voor niks doorlopen.

2006-07-20T14:05:00.000+02:00

Het is altijd mooi om te weten waar je precies zit. Nou, ik ben dus op de derde etage van de fabriek. Nu weet ik eindelijk wat voor een fabriek. Het is de Lampenfabriek Frister. Miljoenen gloeilampen hebben vanaf het begin van de twintigste eeuw van hier hun weg naar woonkamers en slaapkamers en andere duistere oorden gevonden, en daar het licht gebracht.

mooi toch?

lampenfabriek

2006-07-19T13:13:00.000+02:00

Ze was mijn laatste hoop op een finaleplaats geweest. Ik bedoel, op een kaartje om de finalewedstrijd van het afgelopen afgelopen WK. te zien. Ze werkt namelijk op het kantoor van de Italiaanse boodschappenjongen, die zelf uiteraard wel is gegaan, al was het om de schoenen van Prodi te mogen kussen en Totti van dichtbij in de ogen te mogen kijken.

Ze zei ook dat ik op de boodschapper leek, maar hoe precies zei ze niet, want wij zijn goede vienden, zij en ik. De boodschapper is geen goede vriend van haar en zal dat ook nooit worden. Het enige dat ik echt van hem weet, is dat zijn naam geschikt is als merk van krachtvoer voor postduiven: Puri Purini, en dat hij geregeld overstuur is als hij haar ziet.

Gisteren belde ze me. Ik zat op het dak van de Fabriek en had de hele dag naar dat moment verlangd. De dag was zo lamleggend warm geweest, dat ik geen zin had gehad om naar het centrum te fietsen. Ik moest Geert Jan nog vragen wat hij precies zou spelen. Zijn zaak in de Torstrasse is sowieso een prettige oase. Er heerst een ouderwetse chaos. Met ouderwets bedoel ik houten panelen, dozen, stoelen, twintig jaar geleden en activiteiten die na vijf minuten worden onderbroken om iets anders te doen. Dat alles met een Amsterdams accent.

Omdat ik vanaf het dak van de Fabriek in de ronde kan kijken, en zo zie hoe groot Berlijn eigenlijk is, vroeg ik haar haar hand uit het raam te steken. "Je zult me hoogstwaarschijnlijk niet zien, ik ben in Rhmmhmmdorf." Dat was een dorp ten noorden van Berlijn. Ik vroeg haar of het achter de torens van Marzahn lag. Dat was noordwest. Zij was in Noordoost. Ach ja DDR-meisje. Achter de bossen? Maar ze zag geen bossen.

De woontorens van Mitte lagen in een oranje gloed. Iemand schreed met zwevende passen over het dak. De resten van het bord spaghetti koelden langzaam af en ik hoorde dat ze het meende met haar ziekteverlof. Ze liet zich door haar vader verzorgen en moest een antibioticakuur volgen. Ik ook. Zaterdag was ze weer thuis in Friedrichshain. Of ik langs wilde komen. Zeker, zei ik, dan kunnen we elkaar de bijsluiters voorlezen. En toen ging het nog een hele tijd over die pillen. Totdat ze zei dat we beter konden ophangen, want we leken net twee oudjes die over hun medicijnen spraken.

Vijf minuten later keek ik naar de sterren. Het was elf uur en het moest nog steeds helemaal nacht worden.

2006-07-15T18:15:00.000+02:00

In Sachsen-Anhalt regende het. Ik zag het vanuit de trein. Regentranen stroomden langs het raam, en buiten was het groen, hier en daar een groepje huizen, dan Rathenau met zijn vervallen fabriekshallen. Vroeger was het hier DDR, en daar hoorde een bepaald leven bij, onmogelijk voor te stellen welk precies.

Het mooie aan Berlijn is dat het plots begint. Zo heb je bomen, zo heb je huizen. Dat is Spandau, de plaats waar de laatste overlevende uit het operettetijdperk het eeuwige leven scheen te hebben (geruchten willen dat het relict allang was afgereisd naar het Walhalla, en dat de Sovjets - meesters in het balsemen, immers - hem hadden opgezet, op een karretje gemonteerd en op gezette tijden door de tuin van het gevang trokken. Dat moet over dezelfde paden zijn geweest waar Speer zijn imaginaire wereldreis maakte. Iedere dag wandelde hij een paar kilometer naar de dag der vrijheid, en bedacht waar hij zou zijn aanbeland als het werkelijk een voetreis over de aarde zou zijn geweest.)

Dit zijn de eerste twee alinea's van het 'Berlijn', geplaatst in

de afgrond

rinus

2006-07-14T14:01:00.000+02:00

Aan het eind van de jaren zeventig verhuisden de Beegees naar Hollywood. De man die het beste op hun muziek kon dansen was John Travolta. Saturday Night Fever was het slappe aftreksel van Taxi Driver. Overal raasde de punk, maar Tony Manero danste disco in een wit pak. Kutfilm.

Toen kwam daar nog eens Grease overheen. Ik kleedde me allang als een doodzieke newwaver, maar de buurvrouw van onze ouders wist doodgemoedereerd te melden dat ik best wel op John Travolta leek. Dat stigma heeft me vrij lang achtervolgd. Totdat Travolta ineens in filmen speelde die het aanzien waard waren. En nu vind ik Grease best te verteren. Sterker nog, iedere keer als ik ergens een rose Cadillac geparkeerd zie, spring ik op de motorkap en zing 'greased lightning.'

Halverwege de jaren negentig woonde ik in een Toscaanse kustplaats. Geloof het of niet, ik droeg rode schoenen van gevlochten leer, het type mocassin dat blote voeten verdraagt. Ik heb ze in een zomer vergammeld. Ben nu eenmaal niet het type dat tegelijkertijd kan ijseten, zijn vriendin besmoezelen, de krant lezen, praten met de badgasten naast me op het terras, en er voor zorgen dat de poedel niet op mijn schoot springt, zonder daarbij vlekken te maken.

In die periode voetbalde Zidane bij Juventus. Een van mijn vrienden, een conceptueel kunstenaar, vertelde me dat ik op Zidane leek. Als conceptueel kunstenaar haal je dingen met je omgeving uit. Zidane, dus. Ongewild ging ik op hem letten. En dat was geen onverdeeld genoegen. Gewoon een goede voetballer, die voetbalt als een gastheer, terwijl zijn kompanen duidelijk maken, waar dat welkom precies voor geldt.
Het sympathieke aan hem was dat ook de tegenstander als een gast werd behandeld.

Nu is hij niet meer. Hij ging heen met een kopstoot. Die kopstoot was voor mij het hoogtepunt van de afgelopen afgelopen WK. Eindelijk een eerlijke reactie, die, vreemd genoeg, ook sympathie in zich droeg voor de persoon Materazzi.

Omdat ik op Zidane leek, vooral qua neus, mag ik die kopstoot adopteren en richten tegen alles en iedereen die het voetbal naar de kloten helpen.

2006-07-11T16:33:00.000+02:00

Ik lig weer eens op sterven. De reden daarvoor is niet dat ik de wedstrijd om de derde plaats niet niet heb gezien, want ik heb hem niet wel gezien, ten eerste omdat ik er geen zin meer in had en ten tweede omdat ik me wilde douchen, dus toen ik na de 2-0 weer voor de treurbuis hing, drong het niet tot me door dat ik naar een 'tolles spiel' zat te kijken. Het duurt allemaal een beetje te lang. Mijn biologische voetbalklok zegt dat het WK al sinds drie weken voorbij is.

De reden voor mijn komende dood is ook niet terug te voeren naar de viering na de wedstrijd die ik niet niet heb gehoord en zeer zeker niet wel: de afstandsbediening heeft een 'houjekop-knop' en die drukte ik in, toen bleek dat de stadionregisseur zich met het geluid ging bemoeien. Het partygeluid wilde ik niet horen. En dus heb ik het ook niet gehoord, behalve af en toe, om te controleren of het publiek eindelijk zijn helden mocht toejuichen. Niet dus.

De mensen in het stadion wilden blijkbaar al die liedjes horen en meezingen en meeklappen, en de spelers ook. Klinsmann weet ik niet; ik geloof dat hij iedereen wilde omhelzen, wat Platini niet toestond ( hij waarschuwde Jürgen net op tijd dat zijn chronische gastritis ervoor had gezorgd dat die lucht nu ook in zijn kleren hing, en geen stomerij het kon wegkrijgen) en de bondskanselière weer wel, allerhartelijkst zelfs. En Franz ook natuurlijk. Franz! Daarna wilde Klinsmann eigenlijk de tribune op om iedere toeschouwer persoonlijk te omhelzen. Dat kon niet dus koos hij voor een soort eeuwigheidsomhelzing, waardoor de vier kameraden van de DFB zowaar op een Duitse Rolling Stonescoverband leken.

Ik heb ook geen longontsteking opgelopen van het grote onweer dat Berlijn afgelopen vrijdag trof. Dat was zelfs leuk om te zien. Ik stond in de Kastanienallee in de ingang van een kapperszaak, waar hele blonde dames werkten die allemaal een klimop op hun arm hadden getatooeerd. De herenkappers zagen er post-chillig uit en de muziek was club, bum bum, wat natuurlijk in het niet viel bij het grote BUMBUM in de Berliner Luft.

Had Maria die ochtend niet geklaagd in de fabriek? Ik trof haar bij de schoonmaak. Niet bepaald het ideale weer, zei ik, want ik ben ook in het echt heel gezellig. Ze keek me aan met zo'n uitdrukking op het gezicht die een warm laagje zweet op het lichaam liet vermoeden, maar dan als gevolg van prettigere bezigheden. Ik keek naar haar mond terwijl ze bij de geopende deur van haar atelier voordeed hoe ze verlangde; ze demonstreerde hoe ze 's ochtends uit haar bed kwam, aan het raam ging staan en
de regen op haar gezicht voelde.

Die kwam in bakken uit de hemel. Het knetterde en het bliksemde en de donder rolde over de daken. De wind kwam van links en van rechts en van voren. Zelfs in de ingang van de kapperszaak werd ik nat. De blije regenvereerders waren allang vervangen door de doorbijters: tot op het bot doorweekte thuiswaartsfietsers en meiskes die blootsvoets voorbijliepen. Een struise moeder kondigde zich met een welgemeend 'scheisse' aan. Ik zag een kinderwagen, zware Alditassen aan de handgreep en een bibberend dochtertje, dat ernaast danste. Ze stuurde de kinderwagen vaardig de rappen op. Een betentakelde knipster rende naar achter en spoedig keken glimmende oogjes onder een blauwe handdoek uit.

Mijn sterven is ook niet het gevolg van een hartstilstand die ik dezelfde avond kreeg, toen bleek dat mijn 4tracker uit het Japanse Pleistosonisch tijdperk met het zoveelste euvel zijn naderend einde aankondigde en allerlei hikkende geluiden produceerde die ik helemaal niet zo had gedacht. Zoiets gebeurt, en een gegeven Fostex moet je ook twee jaar na aankomst niet in zijn cassettehouder kijken, dus, dat ging nog allemaal. Het was een gezellige en bovendien geslaagde avond, vol van magnetisch overgeleverde geluiden uit de negentiende eeuw, die door het ruimschoots toegestroomde publiek hooglijk werd gewaardeerd. Bravo Seamus! Danke Ute + Patrick en ook Laurent bedankt, en Ansgar voor het afstaan van zijn tweelingtorenluidsprekers.

Ik lig op sterven omdat ik voor de tweede achtereenvolgende zomer door een teek ben gebeten. En daaraan ga je dood. Daniele die de eerste teek met een knijptang heeft verwijderd, gaat niet dood. Bij elke tekenplaag vertelt hij hoe hij ooit een bad heeft genomen in een bergstroom en bij thuiskomst over de dertig teken op zijn lichaam had. Ik één, nog niet eens van een verkwikkend bad, maar van de kat en die (de teek) was al flink dik en zat op een plek, die je niet vaak ziet in de spiegel (achterkant oksel, en niet onderkant zak, waar de arme Carlo er een vond toen hij 's nachts uit zijn slaap schrok.) Plaag, vooral in Italia, waar je wordt aangeraden naar het ziekenhuis te gaan, want...en...echt!

De Duitse dierenarts zei toen dat ik een grote hond was, omdat ze niet aan mensen recepten mocht uitschrijven, wat eigenlijk vreemd is omdat je dierenrecepten in een mensenapotheek moet inleveren. Als je dan in de apotheek komt, tref je een apothecaresse die je meewarig en toch begrijpend aankijkt. En naar je hond vraagt. De toenmalige antibioticakuur heeft me genezen.

Morgen begint een nieuwe periode in mijn leven.

2006-07-07T13:24:00.000+02:00

Met dit weer vervloeit de herinnering aan het WK. Mijn wedstrijden duren steevast twee halve liters bier. Overdag veroorzaakt de geringste beweging een zweetuitbarsting. Gisteren kwam dan eindelijk het onweer. Ik had een afspraak in Prenzlauer Berg, en dat bleek ineens vijfentwintig minuten dichterbij te liggen nu ik mijn remmen kan gebruiken.

Of ik met deze supersonificering van mijn rollend bestaan blij moet zijn weet ik niet. Er zijn dagen dat ik ervan dagdroom met een paard en wagen onderweg te zijn. Al vraag ik me dan steeds af wat ik aan het eind van de dag met het paard moet doen. Voortbewegen werd anders met de uitvinding van de auto. Ik kan me voorstellen dat paard-en-wagen rijders hun voertuig trouw zijn gebleven tot kort na hun laatste snik.

Gisteren kwam mijn snelheid me wel van pas. Ik hield doorlopend het zwerk in de gaten, zag donkere wolken, hoorde gerommel en aan het einde van de straat bliksemde het zowaar. Donder in juli, dacht ik fietsend, terwijl Duitse vrouwen op mountain-bikes me inhaalden, dat is nog eens wat. Het voerde me terug naar het mijmerend bestaan van de voetballer, naar de tussenseizoense pauze en naar de eerste kriebels om maar weer eens te gaan trainen. Heimwee drijft je naar het veld. Daar staat een grassproeier, of een terreinknecht loopt geconcentreerd over het veld. Ineens is het heel erg zomer.(Die hier in Berlijn trouwens naar Lindenbloesem ruikt.)

Ik kwam voor de bui aan. Het onweer barstte pas los toen we hoog in K77, in de bibliotheek, als jonge revolutionairen bij elkaar zaten. Niet bij de stencilmachine, maar voor de laptop om een aankondiging voor de optredens van volgende week te bedenken. En weer eens bier te drinken.

2006-07-06T14:09:00.000+02:00

Dit weer verlamt. Het schijnt aan het ozongehalte te liggen. Gelukkig was het in de laatmiddagschaduw ergens op een binnenhof in Kreuzberg nog aangenaam. Matthias, schilder-tuinier,mopedfahrer voerde zoals beloofd de reparatie aan mijn kamikazefiets uit. Bzst, pst hier en bstpzzt daar, sleuteldraai en handomdraai, en ik had weer remmen. Over een paar weken zou hij met kameraden ergens in de negorij in Rumania steken, dan was enige handigheid wel gewenst.

Nu kon ik vol gas naar huis fietsen, en werd verdomd noch aan toe ingehaald door iemand die een tandje hoger fietste, en voelde me ineens heel erg Jan Ulrich. Later werd die weer fluitend ingehaald door iemand met een nog nieuwere fiets, maar dat was al eigenlijk sureeel.

Die wedstrijd kon niet zo boeien. Zidane wordt door zijn kameraden naar het einde van zijn karrierè geduwd. Mooi om te zien hoe Makelele en Thuram op zijn borst klopten. En dan Cristiano Ronaldo, wat iemand daar nu aanvindt. Je zult dat gedoe maar iedere week moeten zien. Met al die domme trucjes heeft hij de allure van een discopummel die zich volsprayt met deodorant van 3,99 uit de Etos.
Die overtreding van Bouhlarouz was helemaal niet uit intimidatie, het was de ingreep van een estheet.

2006-07-05T13:10:00.000+02:00

Halverwege de eerste verlenging sprak Murat het uit. Hij wist dat ik voor Italia was. De jongens aan de tafel keerde zich bezorgd naar me toe, ook de man achter me tikte op mijn schouder: "Ist es Wahr?" Als hier voor de televisie de tover werd verbroken dan kon de wedstrijd wel eens verloren worden.

Dat was me eigenlijk na twintig minuten duidelijk. Toen hadden de Italianen de wedstrijd van zijn wereldkampioenschapluister ontdaan. Ineens was het een krachtmeting op internationaal niveau. En op het hoogste daarvan speelden de Italianen al jaren. Dat kon van de Duitsers niet worden gezegd.

Doordat ze de wedstrijd in de zak hadden, werd ook een ander beeld duidelijk. Goed, ik heb vijftien jaar in Italia gewoond, ik weet een beetje hoe het daar aan toe gaat. Ik weet hoe belangrijk het plein is. Ik weet ook dat iedereen gelijk is als hij 's ochtends zijn café met brioche neemt, of later op de dag zijn aperatief. Ik weet dat dan het leven even te voet geschiedt, dat oude en nieuwe bekenden worden begroet met een praatje, met armen en handen die koesteren en een gevoel van vertrouwen vermiddelen.

(Nu gelukkig ex-)Baas B. had de laatste jaren het plezier in Italia te zijn vergald. De spelers hebben me een plezierige herinnering bezorgd.
Al blijft een gevoel van een iets te gepeperde rekening hangen, want ook dat is Italia. De hele avond vriendelijk, maar aan het eind komt een rekening waar je bijna een hartstilstand van krijgt. En dan komt Del Piero nog om te zeggen dat het niet helemaal klopt.

2006-07-04T13:54:00.000+02:00

Eerst de geschiedenis van een maaltijd: De modemaakster die in de westvleugel van de fabriek uren aan haar trapnaaimachine doorbrengt, trof ik in de keuken aan. Ik was van plan een snelle witlofsalade te maken en vervolgens op de fiets te springen en met doodsverachting de lange weg naar de Club der Polnischen Versager in Mitte te wagen,( de remmen van de fiets doen het niet.) In een steelpannetje dreven zes plastic balletjes met een vreemde inhoud. Het waren Klöden: brood, vet, kruiden, uien, en Brühe waarvan de Nederlandse vertaling me even niet te binnen schiet. Of ik ook twee Klöden wilde. Na ja, waarom niet. Rode kool, misschien? Heu, okay. Daar liep ik met mijn schaaltje witlofsla. Dus zullen we ook maar samen eten?

De geschiedenis van de maaltijd begon op de binnenhof van het fabrieksgebouw. Daar is een duurdere goedkopere supermarkt en een goedkopere goedkope supermarkt, de Aldi. Ze was eerst met 1,12 euro in de duurdere, vond daar niets, en moest toen naar de Aldi waar ze een karton klöden en een glas rode kool vond en zich tussen de schappen met kartonnen voedsel zeer arm voelde. Maar goed, voor even meer dan een euro at je toch maar mooi drie dagen.

Toen het voetbal, want je ontkomt er niet aan daarover te spreken. Ze had er geen voeling mee. En toch was ze in een stadion geweest. Ik dacht nog, okay, meisje uit Hessen, dat op haar veertiende met vrienden naar Maastricht treint om marihuana te roken, zal ook wel eens een wedstrijd in een stadion hebben gezien met een vriendje dat zo nodig moest. Al echoode dat stadion, toch iets anders na.

Ja, het was een verjaarscadeau geweest. De vriend van haar zus werkte bij een sponsor (= de firma die vier jaar geleden ZuidKorea's plaats in de halve finales heeft gekocht), en die had sponsorkaarten. Ze had de hare voor 600 euro kunnen verkopen. Ze was bij Brasil-Hroazia geweest, had zich een Hroaatse uil ("Den es nicht gibt") op haar ene wang, en de Braziliaanse vlag op de andere laten schilderen bij een schminkstand.

De eerste drie seconden waren geweldig geweest met die 70.000 mensen in het Olympisch Stadion. Maar daarna was het saai. Ik herinnerde me de luidruchtige Hroaatse aanhang: "Maar?" Ach, ze hadden drie liedjes gezongen en dat was het. Ze verontschuldigde zich, zei dat ze geen aanleg had voor voetbalenthousiasme. En carnaval vond ze ook verschrikkelijk.

Ze was ook op de fanmijl geweeest omdat ze haar broer daar moest afhalen. Alweer met oorlogskleuren op haar wangen en deze keer ook nog eens een mannenvoetbalshirt aangetrokken voor de sfeer. Het had niet gewerkt. Daarna hebben we het snel over andere dingen gehad, zoals chocolade, sigaretten en koffie.

De avond was ik in de Auguststraße, trof daar Arthur, die het pas extra verdrietig vond van de uitschakeling, toen hij ontdekte dat vanderSar en Cocu op exact dezelfde dag geboren waren als hij. Het is geloof ik ook sinds 1974 het eerste compleet witte elftal, zei hij verbaasd.
Ik zei hem iets over de vriendelijke tuinfeestapartheid van de Perschef, en noemde daarbij diens naam.
Op het antwoord van Arthur kan ik alleen maar jaloers zijn: "Wie is dat?"

Rinus

2006-07-03T13:43:00.000+02:00

In de noordvleugel van de fabriek is nog genoeg ruimte over. Een ervan wordt twee weken lang benut door een kunstschilder uit Beieren. Hij schudt ijzervijlsel op een nat stuk papier, besproeit het nog eens extra met azijn en gaat dan op een rode bioscoopklapstoel zitten om ernaar te kijken.

Aardige knaap, heeft een licht spraakgebrek, alsof een paar van zijn spraakorganen op de verkeerde manier aan elkaar zijn gelijmd. De weg naar de deur voert langs zijn atelier, dus zeg ik hallo en goede morgen en af en toe iets meer.

Ja, ook over het WK. Hij zegt dan ook iets terug. bijvoorbeeld, dat de pers niet meer kan gaan zeiken. Of,dat het zo'n goedgemutst elftal is. Vroeger was er die enorm serieuze prestatiedrang. De halve finale moest kost wat kost gehaald worden, anders was het niet goed. Hij maakte daarbij met zijn hand een gebaar langs zijn mondhoeken, zo van, bij een sabeltandtijger zitten de slagtanden hier.

Ik kon me voorstellen hoe hij vroeger op het matje werd geroepen bij een katholiek schoolopperhoofd, in een stille kamer met uitzicht op parkgroen. Boven de deur hangt een sober kruis. In Italie zou nog ergens een portret van de Paus hangen.

Tijden veranderen. Beierse Franz omarmt Oostduitse domineesdochter Angela. De een is baas van het voetbal, de ander is baas van het land. Die foto zou makkelijk het kruisbeeld kunnen vervangen. Net zoals het ijzervijlsel makkelijk door bloemen vervangen kan worden. Dan volstaat water en hoef je ook geen azijn te gebruiken.

Rinus

2006-07-02T14:18:00.000+02:00

De straat bood verschillende mogelijkheden om te schuilen. Maar met dit fijne zomeravondweer wilde ik niet ergens binnenzitten en pijn in mijn nek krijgen van het kijken naar een TV die onder het plafond op een plankje was geschroefd. Alle fabrieksingangen liggen ter rechterzijde, mooie fabriekshallen met de kleur van nat zand, sommige in gebruik, andere door bestofte vensters van het alledaagse gescheiden.

Op een pleintje, een kiosk met een gevulde ijskast en vier banken met twee tafels buiten. Daarop twee lokale dronkelappen die hun bieroraties houden. Op het scherm loopt een reclamefilmfestival dat niet op wil houden, ook al is het vijf voor negen. De Turkse knaap met de afstandsbediening komt naar buiten. Ik wacht met een fles Berliner bier in mijn hand. Het begint. De exDDR-burgers toasten op Frankrijk. De Turk op Brazilie.

Naarmate het spel vordert, komen er meer kijkers. Een paar van hen wacht hier op de tram, een baardige van hen woont verderop in een opvangtehuis. Hij verspreidt een weeige pisgeur. Ik moet niet aan de Meer denken, noch aan de domme journalist die de stank aan het legendarische stadion koppelde, maar denk eraan hoe de juiste frisse luchtstroom op te vangen.

De verslaggever vindt de eerste helft slecht. Ik zie hoe bij de Brazilianen de angst onder de huid kruipt, en dat sommige onder hen beseffen dat ze deze wedstrijd best wel eens kunnen verliezen.

De bezetting op de bank wisselt. In de kiosk lijkt een auditie aan de gang voor de Oost-Berlijnse versie van Grease. Spekmeisjes en sprookjesmeisjes lopen lachend in en uit. Puberterende jeugd hangt koel in zijn ellebogen. Frankrijk speelt een gewonnen wedstrijd.

De verdedigers bewijzen de kracht en het gelijk van de nostalgicus. De Braziliaanse wondervoetballers lopen vooral mooi te doen op de sportpagina's, worden daar kritiekloos ingehaald als bevrijders. De Fransen zetten een voet tegen de bal en nemen de vermeende tovenaars de bal af. Einde luchtkasteel.

Trezeguet kijkt vanaf de zijlijn. Henry grapt in zijn oor. De grijns van Trezeguet is een andere, toont de opluchting van iemand die dacht dat hij iets kwijt was geraakt.

Rinus

2006-07-01T14:11:00.000+02:00

Om vier uur was ik al bij de grote weide waarop de mooie glazen regeringsgebouwen staan. De wandelwegen waren bevolkt met vlaggendragende voetbalfestivalgangers. Ik had honger en zo ver het oog reikte zag ik standjes die er over twee weken niet meer zouden zijn. Het nieuwe centraal station was ook versnackt. Ik vermoedde in de buurt achter het station een imbiss te vinden. En inderdaad, de straat die onder de spoordijk lag, mooi bekinderkopt bleek de juiste. Ik vroeg drie Berlijnse Titaantjes die op een tuinstoel voor hun huis bier dronken en ze verwezen me naar een schwabisch eethuis. Ik moest vooral de Käsespätzle proberen. En het bier was er ook goed. "Guten Appetit"

Om kwart voor vijf zat ik met vijf Brazilianen aan een tafel. Vijf borden met patat en een curryworst en een bord met Schwabische spaghetti en een verdronken stuk vlees. Eeen Braziliaan wilde weten wat ik at. Ik wist niet zo snel het antwoord en bood hem tenslotte iets aan. Ik at te gehaast. Het verkeer werd minder.

Het voer voor onderweg in mijn stoffen tas, reed ik op mijn fiets naar de zegezuil, de pilaar met de gouden engel, waar tevens de fanmijl eindigt. Even voor vijf uur startte ik mijn walkmanopname. Ergens achter het groen stonden de jongelui. Het volkslied klonk zwakjes. Hoogstwaarschijnlijk zong niemand mee.

De wedstrijd was vijf minuten aan de gang. Onder aan de pilaar zaten jongelui op de trappen en keken naar het scherm zo'n honderd meter verder. Lachende gezichten aan de ingang, blootshoofde polizei en plots het dreunende landloperlied van de Engels EK. Achter me stond een touristen dubbeldekker. Ik begaf me op weg naar het Olympisch Stadion. Het was een lange weg.

Ver genoeg en in mijn koptelefoon het geluid van een enkele auto, die voorbij raasde. Ik had gehoopt op cafélawaai, rumoer uit openstaande vensters, maar aan deze grote weg woonden geen mensen. Een woonbuurt in gefietst, maar ook daar ontmoette ik slechts doodse stilte. Rust op een muurtje, mijn spätzlresten eten, en gewaarschuwd door de kerkklok weer verder fietsen, door de platanenallee, langs mooie huizen met doorgroende voortuinen, een bejaard echtpaar voorbij, dat in hun lege straat wandelde, langs een voetbalveld, aangekeken door de vroegpensioenerige terreinknecht, vier kleuters in Duitslandshirt schieten op doel, over de spoorwegbrug, langs een motoragent die naar zijn handgrote FM-ontvanger luistert.

Dan de Olympiaweg bereikt, blijf met mijn fiets bij een snackbar staan, alle blikken gericht op de televisie: corner, kopbal, goal en een juichende Ayala. Toeval?
Ik fiets verder, het Olympisch Stadion is nu dichtbij, Ik zou al iets moeten horen. Ik rijd langs een Vietnamees restaurant, televisie buiten, mensen achter de heg die vanaf het trottoir kijken.

Daarginds ligt de Oostring, een grijze dubbele muur, daaronder het zwart van de ingang. Een groot betonveld met daarop kastjes op wielen, fanshops en een brede versperring, tientallen mensen met een oranje hesje. Als ik ze ben genaderd lees ik 'Leipzig' op die hesjes. De toegangen zijn met zwarte vuilnisemmers versperd en die niet versperd zijn, worden bewaakt door oranje hesjes die op hun beurt weer door andere oranje hesjes in de gaten worden gehouden.

Een duitslandpruikdrager vraagt een vroege stadionverlater zijn kaart. Hij wordt opemerkt door een opperhesje, die door de versperring komt en hem wegstuurt. Die verlaat kopschuddend het terrein, als een speler die de rode kaart is getoond.
Het gebrul van de gelijkmaker klinkt oorverdovend. Oranje hesjes juichen.

Bij de aanvang van de verlenging zoek ik een andere weg. Die leidt door groen en ik ontmoet vogelgezang en een tuinhuisje waar de vier hesjes me vrolijk wegsturen.

Terug op het betonnen terrein voor het stadion ontmoet ik weer de gewijde stilte. Kleine groepjes bij de televisieauto's die het spel over een videoscherm volgen. Relpolitie hangt lui onderuitgezakt op de banken van hun busje, ze volgen het spel via een computerscherm op het dashboard. Naast glanzende zwarte prominentenauto's staan geklede chauffeurs.

De penalty's beginnen en ik rijd naar de Vietnamees, waar ik de pruik met de rode kaart terug zie. Het groepje op het trottoir is groter. Witte gezichten. Ik volg vier penalty's en verklaar mezelf voor gek. Ik zie de aanloop van Ayala en ik denk dit ken ik toch? Terug naar het stadion. Geluidsgolven overspoelen het terrein.

Dan einde. Oranje hesjes dansen juichend. De eerste bezoekers naderen rennend de uitgang, ontzet, alsof ze aan een ramp zijn ontsnapt. Een kaal geschoren brildrager in strak vrijetijdszwart maant me te gaan. Dit zijn vluchtwegen. Ik wijs naar de poort die in een gigantische betonnen voet staat. Kan toch daar staan. Niks, weg hier, vluchtwegen. Dat 'vluchtwegen' irriteert me. Hij blijft om me heen dralen. Venijnig, onvriendelijk, zegt dankeschön.

Okay, weg dan. Getoeter onderweg van de eerste auto's. Dat blijft zo de eerste tien minuten. Bij een bar staan de mensen op straat, zwaaien hun Duitse vlag en joelen. Dat wordt met getoeter beantwoord. Meisjes hangen uit de auto's zwaaien, roepen.

Ik heb mijn walkman ingepakt en wil weer uitpakken. Parkeer langs het fietspad. Een vrouw komt me tegemoet. Ze is klein en donker. Praat tegen me. Ik versta haar niet. Het lijkt een mengel van toverspreuken en onbekende taal, soms Duits. "Klose en Löwi, Joden, ashkenazi en sefardi." Ze is zelf half zigeuner, half joods. We houden elkaars hand vast. We praten vijf minuten. Ik weet niet wat ik hoor "vlaggen , je moet de vlag dragen, we zijn allemaal een land". Ze laat mijn hand los. Mijn hand rust nu op het stuur. Al snel haar warme hand daarop, en ik weer mijn hand op de hare.

Ze herhaalt dat ze zigeuner is. Ik zeg niet de waarheid,dat ik dat mijn hele leven al wil zijn, maar zeg dat ze daar trots op mag zijn. Nee ze weet te veel. Dan kun je ook veel vergeven. Pauze. Dan kust ze me op de wang. En dat herhaalt ze, net zoals haar toverspreuken. Ik krijg een slok bier. Bij het afscheid moet ik haar beloven voor haar en voor haar kinderen de vlag te dragen.

Honderden meters verder, getoeter en gevlag en joelend blijde mensen. Ik herinner me de woorden van de Utrechtse bard die ooit nog met Prinses Irene hand in hand door het park heeft gelopen. Hij vond het roerend, al die vlaggen. Hij zei dat op de Duitse TV, en hij zag er oud uit, had dus de leeftijd iets te weten.

Hij had gelijk.
De tranen sprongen me in de ogen bij het zien van al die blijdschap, echt waar.

Rinus

2006-06-29T13:31:00.000+02:00

De arme Bouhlarouz. Hij zal nog zomerweken lang achtervolgd worden door die overtreding. Maar was die wel zo gemeen en smerig? Overtredingen zijn hard, zeer hard, ongelukkig. Vaak is het de status van de verdediger die het adjectief bepaalt.

Bouhlarouz is het slachtoffer van het collectieve cinematografische geheugen. De schurk uit de spaghettiwestern lijkt op Bouhlarouz, de boze vijand van vanDamme lijkt op Bouhlarouz. Dus die overtreding kon niet anders als smerig en gemeen zijn.
Dezelfde overtreding begaan door van Bronckhorst zou allang weer zijn vergeten.

Dan de hardheid van Nederland - Portugal. Ook die viel mee.
De wedstrijd was vooral de tragedie van Ivanov. De man is oud genoeg om op de lagere school de laatste scheten van Stalin te hebben gehoord. Hij is oud genoeg om zich te herinneren hoe een regime op het gemoed van de mensen werkt.
Nu heeft hij vrij toegang tot het vrije westen, en krijgt te maken met de FIFA, een organisatie die qua zelfverheerlijking duidelijke overeenkomsten vertoont met de man die wegens persoonsverheerlijking veroordeeld werd.

Vlak voor het WK werden de scheidsrechters geinstrueerd over de nieuwe maatregelen. Die moesten nagevolgd worden. En daarmee lijkt het voorgoed verleden tijd dat een scheidsrechter op grond van zijn persoonlijkheid een wedstrijd leidt. Hij voert uit.
Ivanov moest beslissingen nemen waarmee hij het niet eens was. Als hij meer vrijheid had gehad zou hij ontspannen de wedstrijd hebben gefloten. Het gewetensconflict was op zijn gezicht af te lezen. Daarom, en alleen daarom werd hij openlijk door Bla. in een soort schijnproces bekritiseerd.

Het is een vreemde ontwikkeling.

Rinus

2006-06-28T14:02:00.000+02:00

In een weblog van verslaggever en columnist Bert Wagendorp van de Volkskrant werd bericht van een telefonade uit Duitsland. Aan de lijn was een journalist en de journalist had iets geconstateerd wat ook de andere journalisten niet was ontgaan.
Het risico van constaterende journalisten is dat ze hun observaties journalistiek verantwoord vinden en de verbrijding (opzettelijk 'fout' gespeld) ervan verdedigen met het beroep op 'vrijheid van meiningsuiting'.

(Het begrip meningsuiting is aan ernstige revalidatie toe, maar dit terzijde)

Gevolg van zo'n zeepbelbericht is dat het niet zozeer om de inhoud ervan gaat, maar indirect toch wel. Want, zoals vanouds, in de media gaat het enkel om de media.

Zo.

Media is meervoud van medium. Een medium in religieus/spirituele zin is de persoon die tussen het bovenmenselijke en de mens staat. In die werelden gaat het doorgaans over God, dus over iets dat buiten de mediator staat, maar waartoe de mediator toegang heeft.

Een medium in artistieke zin is de persoon die tussen zijn talent en zijn 'geestesprodukt' staat. Die zijn echter bijna uitgestorven (lees, komen niet aan bod). En vervangen door de hype, maar daarmee zijn we weer terug bij de journalist

De medianen (laat ik zo de vertegenwoordigers van de media noemen) hebben niet de beschikking over zo'n bovennatuurlijk iets. Daarom leidt de omweg naar zichzelf over een gefingeerd bericht. Het resultaat, zoals ik net al schreef, is dat de mediatoren het alleen over zichzelf hebben.

Het resultaat is ook anders.

In een commentaar op het artikel beschreef ik de touristen die naar het Nederlands Elftal komen kijken. Ik vind dat die touristen beter thuis kunnen blijven, omdat je er als elftal, als toeschouwer en als voetballiefhebber niets aan hebt.

Maar goed, ze zitten er wel. En ze zitten er om het over zichzelf te hebben. Daarom moeten ze zich allemaal in een raar pak hijsen en vooral gezien worden. De verbinding met het gebodene is er niet, anders zou hun meeleven zich wel in supporterlijk gedrag uiten.De verbinding met de camera is er daarentegen wel, en dat blijkt keer op keer.

Maar goed, de meeste voetballers doen ook mee om zichzelf in de videoclip erna te kunnen bewonderen. Van Persie is zo'n voetballer die voortdurend de meesnorrende camera in zijn achterhoofd heeft; zijn evenbeeld Cristiano Ronaldo trouwens ook.

Het moet er allemaal goed uitzien.

Daarom klinkt nadat Italie de kwartfinale bereikt de evergreen van Adriano Celentano. Daarom klinkt na negentig minuten Schweiz- Okraina de bumbumversie van het Doris Day lied. Het klinkt zo hard dat ik de televisie het zwijgen opleg, zoals de decibellen ook de laatste supporters de mond snoeren.

Noem het sfeer, noem het gezellig, noem het wat je wilt. Ik noem het verachting.
Maar ik zal zo snel niet meer een stadion bezoeken, zeker in Duitsland niet, waar de bediener van de geluidsinstallatie een krankzinnige is.En waar in alle hoeken een gigantoscherm hangt, waarop je samen met de spelers nog eens de herhaling kunt bekijken.

Rinus

2006-06-22T18:55:00.000+02:00

De aanvoerders hebben het voor de wedstrijd al behoorlijk moeilijk. Aan een hand het McD.-kind, in de andere hand het vaantje en een witte onbespoten bal,waarvan de identiteit tot voor kort nog niet vaststond. Als het kind naar de kant van het veld is gehold en met duizenden touristen het gigantoscherm in de gaten houdt om te zien of ze al in beeld zijn, staan de aanvoerders inmiddels tegenover elkaar, de scheidsrechter tussen hen in. In hun hand dragen ze nog steeds de bal, en het vaantje. Dan komt het moment dat ze elkaar de vrije hand schudden, het vaantje uitwisselen, en, intussen met opvallend gemak, de witte ballen in elkaars handen laten rollen.

De aanvoerder van het Iraanse team verdient een speciale vermelding. Hij draagt tenslotte een ingelijst tapijt met zich mee. Ik hoop dat hij een trendsetter blijkt te zijn. Want hier bieden zich ongekende mogelijkheden, die variëren van een mooie klomp om naast de deur aan de muur te hangen (Nederland), via een scheve toren van Pisa van een meter hoog die uit het beste marmer van Carrara is gekapt (Italië) tot een heuse dromedaris (Tunesie).

Ik vrees echter dat de reclamejongens zich om de relatiegeschenken zullen bekommeren. Dat is tenslotte meer hun terrein, en misschien wel de voornaamste opgave in het leven. Die witte ballen komen tenslotte uit hun hoed.

Wat er aan vooraf ging.

In 1954 werd West Duitsland wereldkampioen. "Aus, Aus, Aus, Deutschland ist Weltmeister!" klonk het uit alle radio's van West - en wie weet Oost - Duitsland.

Damals.

Het Wonder van Bern zal niet zijn dat tijdens de openingsceremonie van het EK 2008 een kudde pimpelpaars geverfde Milkakoeien het voetbalveld zal afgrazen, maar is de noemer waaronder naar de gewonnen finalewedstrijd tegen het onverslaanbaar geachte Hongarije wordt verwezen.
Fritz Walter was de aanvoerder van dat elftal en sedertdien ook de naam voor een bepaald soort weersgesteldheid met veel regen,voetbal en modder: Fritz Walterwetter. Hij hoort bij de beste Duitse voetballers ooit; er is een stadion naar hem genoemd en nu misschien niet meer, vanwege de Arenasofie, en ik meen dat voor de wedstrijd van USA tegen Tsjechië in Gelsenkirchen een minuut stilte in acht werd genomen, omdat hij op die dag vijf jaar dood was.
Zo'n wonder is het dus.

De film heeft dezelfde titel en volgt Sepp Herbergers elftal op weg naar die wereldtitel. De tweede verhaallijn is die van een jongetje en zijn speciale band met Helmut Rahn. Ze wonen beiden in het Roergebied, toen nog een landschap van rokende schoorstenen en steenkoolbergen en door roet toegedekte witte was. Dat wordt allemaal prachtig in beeld gebracht. De na-oorlogse armoede, de smerigheid van de mijnen, een verscheurd gezin waarvan de vader na jarenlange gevangenschap uit Rusland terug komt en zo meer en zo voorts, hardvochtig en toch sentimenteel.
Rahn, die ook wel der Boss genoemd werd, kent het jongetje dus. Ze ontmoeten elkaar aan het begin van de film, en Rahn vertrouwt het jochie toe, dat hij geen wedstrijd wint als hij er niet bij is.

Maar dan gaan ze naar Bern. Het is nog tien minuten tot aan het einde van de film en de eerste volgesnotterde zakdoeken zijn allang door frisse vervangen. Vader en zoontje zijn in een geleende auto op weg naar Bern om bij de finale te zijn. Alles gaat mis, maar dat dient vooral de spanning. Het zal immers niet zo zijn dat ze pas aankomen als het stadion alweer leegloopt. Zie dan nog maar een mooie draai aan de film te geven.

Tien minuten voor het einde van de wedstrijd rijdt vader de NSU eindelijk de parkeerplaats op. Het regent dat het giet. "Lauf" zegt de vader tegen de zoon, en die loopt linea recta door de spelerstunnel het veld op. En blijft aan de rand staan. Stand: 2-1 voor Hongarije. Dan gaat de bal uit en rolt tot aan de voeten van het jongetje, dat door de spelerstunnel het veld op is kunnen komen en dus het Duitse elftal van links naar rechts ziet spelen. Ik zeg het maar even, want Rahn stond rechtsbuiten, en was dus degene naar wie het jongetje de bal kon werpen.
Rahn kijkt het jochie, zijn vriend de mascotte, stomverbaasd aan, werpt dan in, en scoort niet veel later de gelijkmaker, en uiteindelijk ook nog de winnende treffer. De bal was niet wit, maar bruin.

We spoelen even de film terug: jochie werpt bal naar de speler.

Prijsvraag.

In welke reclamefilm van een van de hoofdsponsors van het huidige WK2006 keert dit thema terug?

a) Lotte Lenya
b) Dalai Laima
c) Lippi Lapo

of

juist ja.

Rinus

2006-06-19T18:25:00.000+02:00

Het vorige jaar reciteerde Joseph Bla. vol overgave het drieregelig gedicht: 'make the game better, bring it to the world, make the world better.' Dat moest de slagzin worden voor het naderende wereldkampioenschap. Vertaald in het Duits klinkt de haiku van Joseph ongeveer zo: 'mach das Spiel besser, bring es in der Welt hinein, mache die Welt besser.' Franz Beckenbauer moet dit gedicht met al zijn Beierse welwillendheid voor klinkklare onzin hebben gevonden. De wereldkampioenschappen kwamen tenslotte naar Duitsland, en waarom zou gesuggereerd moeten worden dat Duitsland beter gemaakt moest worden?

Dus zag Joseph Bla. er vanaf om zich voor de Nobelprijs literatuur te kandidateren, en greep naar een hoger doel: de wereldvrede. De nieuwe slogan werd en is: De Fifa te gast bij vrienden. Niet te lang over nadenken, lieve vrienden en vriendinnen. Vooral niet te lang over nadenken, waar de Fifa tot dusver te gast is geweest. Joseph Bla. had niets anders in zin dan Franz Beckenbauer te behagen. Al met al was Franz de gastheer.

Bij Italie - USA zaten ze naast elkaar, Joseph Bla. en Franz. Joseph keek niet blij. Het waarom bleek na de wedstrijd. Beckenbauer verscheen als pratend hoofd op het blok met de videoschermen die als een UFO boven het podium in de ZDF-Arena hangt. Op het Podium staat de presentator wiens geheimste wens het is om in een volgend leven als een stukje zeep terug te keren, het liefst in de vorm van een klein geel eendje met een grote snavel. Op het podium staan ook de trainer van Mainz '05, die zich duidelijk ongemakkelijk voelt naast de opdringerige presentator, die de hele tijd zijn piemeltje wil laten zien en Urs Meier, de behaagzieke landgenoot van Joseph Bla. Ook aanwezig Trap, de nieuwe trainer van Salzburg.

Daar verschijnt Franz in beeld. Die grapt eerst nog met Trapatoni of die niet in Salzburg hoort te zijn. " We hadden toch een afspraak," voegt hij er dreigend aan toe. Trappatoni smoezelt iets achter zijn lach. Terug naar Franz die duidelijk geirriteerd is, om niet te zeggen, pissig, om niet te zeggen, ziedend.
Hé, hoe kan dat nu, feest, vrienden, stemming, joechei? Beckenbauer struikelt over zijn woorden. Zo kennen we hem helemaal niet. Na zijn laatste woorden ("dan kunnen we het voetbal beter afschaffen en .öh, öh , öh, met zijn allen basketbal gaan spelen) wordt het contact snel verbroken.

Urs mag nog iets zeggen, over nieuwe instructies die de scheidsrechters hebben gekregen, en is uiteraard zo kritiekloos als iedere reporter die ik bij de wedstrijden heb gehoord.

De spelers kunnen nog het beste reageren zoals Cafu'die de zoveelste belachelijke gele kaart van het toernooi kreeg. Hij gaf de scheidsrechter een handje en verborg zijn gevoelens van spijt en medelijden achter een brede lach.

Rinus

2006-06-17T14:51:00.000+02:00

Iedereen kwaad en verontwaardigd? Fijn. Ik vind het heerlijk om zo te winnen. Eindelijk geen welwillende schouderklopjes en complimenten met het mooie spel, maar chagrijnig, bitsig commentaar. Yippie!

En dat tegen een prachtig oranje decor! Misschien kan de middenstand er bij een volgend event aan denken om ook sfeerartikelen te verkopen, zoals pluche-beesten met ingebouwde spreekkoren. Vier keuzemogelijkheden:
slecht weer gezang,
mooi weer gezang
voorsprong verdedigen gezang/spreekkoren
en achterstand goedmaken gezang/spreekkoren.

Rinus

2006-06-17T14:34:00.000+02:00

Ik luister naar de radio, Deutschland Kultur. Ze zenden weinig muziek uit,schreeuwen niet en praten doorgaans over een onderwerp dat me niet interesseert. Dit is nogal prettig, omdat ik naar de radio luister voor het geroezemoes. Deze keer, de ochtend na Duitsland - Polen, luister ik toch.

Een interview met een professor van een universiteit uit Hamburg wordt aangekondigd. Hij heeft de liederen van de voetbalsupporters bestudeerd, onderscheidt daarin zowaar vier niveaus. De beste liederen worden in Engeland gezongen: You'll never walk alone, noemt hij het allerbeste. De goede man heeft nog nooit 'abide with me' gehoord, dat supporters voor de Cup-final zingen. De professor weet van niks, en dat is geruststellend. Duitse supporters zingen vaak: "Deutschland, Deutschland". Als je goed luistert, herken je dat dit duo-deutschland door twee supportersgroepen wordt gezongen, en niet dwingend met de klemtoon op 'land', maar lieflijk, met een onbeklemtoond 'land.' De tekst is inderdaad niet een goed voorbeeld van poetisch vernuft. Maar als je een tweede keer luistert,hoor je dat met het gezang het kerrkklokgelui wordt geimiteerd. En het beeld van een Duits elftal dat zo goed
speelt dat in het gehele land spontaan de klokken beginnen te luiden, vind ik wel poetisch.

De volgende professor komt uit Berlijn. Hem wordt gevraagd of het opmerkelijke vlagvertoon met patriotisme te maken heeft. Een beetje ernst is geboden, omdat uit patriotisme, nationalisme kan ontstaan met alle gevolgen vandien. "Zestig jaar na de oorlog," duikt zowaar in een vraag op. Beelden van vlaggen en toeters en auto's kwamen oorspronkelijk uit Buenos Aires en Napels. Wat op de televisie komt, wordt geimiteerd. De professor zei geen enkele keer dat vlaggen en mutsen en andere parafernalia bij de Aldi te koop waren en net zo makkelijk gekocht werden als de attributen voor een avondje barbeque.

Waarmee ik eindelijk bij het voetbal ben. Het was inderdaad een meeslepende partij, Duitsland-Polen, met een geweldig publiek, zowel Pools als Duits, die hun respektieve teams bleven aanvuren. Maar een goede wedstrijd, heeft ook een absolute uitblinker nodig. In het geheim waren dat misschien de centrale verdedigers van beide teams, maar je zou verwachten dat het Ballack was.

Even opletten hoe hij speelt. En na een poos wordt het me duidelijk. Ballack loopt over het veld, als iemand die na veel gesoebat meedoet: "Even maar jongens, want ik moet nog de tuinmeubels buiten zetten en straks komen de gasten." Met als gevolg dat Schneider speelt, alsof hij nog zijn auto moet wassen, en daarom ook niet te lang mee kan doen.
Deze houding wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van Schweinsteiger en Podolski, de twee hipsters uit het Duitse kamp, die - hip, immers - niet meer diepgang in hun persoonlijkheid hebben, als hun immense populariteit. Daardoor worden Ballack en Schneider ook tweedimensionele spelers.

Ballack begint dan te schoppen, en dat maakt hem sympathiek. Schneider loopt godverend van de ene kant naar de andere, terwijl vooral Schweinsteiger blijft volharden in het kopiëren van bewegingen die hij op de televisie heeft gezien. Klinsmann haalde de twee eruit, en dat zou wel eens het einde van een modestroming aan kunnen kondigen; the end of hip, zeg maar, om het maar eens even op zijn hips te zeggen.

De aanwezigheid van Odonko (Overmars' opvolger), Borowski, en vooral Olivier Neuville maakte Duitsland ineens levensgevaarlijk. Ballack kon in de spits opduiken, Borowski bestreek het middenveld, en Neuville, mijn God: hij lijkt op een vioolspeler in een te grote overjas die de jaarmarkten afstruint om een paar talers te verdienen, maar zodra hij speelt, plukken de verliefden de sterren uit de hemel. Ik hoop dat hij een vaste plaats krijgt.

Het doelpunt in de laatste minuut zorgde natuurlijk voor een uitzinnige stemming, waaraan zowaar de bediener van de geluidsinstallatie wilde meehelpen. Na drie minuten dreunde weer eens een deun uit de luidsprekers. Maar na nog eens drie minuten werd de installatie weer uitgeschakeld. Of daar iemand de geluidscabine was binnen gestormd? Je mag het hopen, dat voor een keer het gejuich en de blijdschap van het publiek werd gerespecteerd. Ik vrees echter dat de aanwezige bondskanselière moeite had zich verstaanbaar te maken, en dat dit werd opgemerkt.

Rinus

2006-06-14T13:53:00.000+02:00

Günther Netzer sprak na het zien van Ronaldo's prestatie tijdens Brazilië - Croazië over 'Arbeitsverweigerung.' Hij had gelijk. Maar ik weet niet of hij op de hoogte was van Ronaldo's werkelijke motief om het opgedragen werk te weigeren.

Wat er aan vooraf ging.

In 1978 ontfermde Johan Neeskens zich over een 8-jarig jochie: Miguel Alejandro Pons. Hij reisde met het Nederlands elftal mee en liep aan de hand van de grote Johan voor de aanvang van de wedstrijd het veld op. Hij droeg een oranje shirt.

Vele jaren later gebeurde er in de Meer iets soortgelijks. De Ajacieden kwamen het veld op, en met hen de mascotte van de week, een tienjarige speler van de Ajax-jeugd. Als ik me goed herinner is de jonge Johnny Heitinga nog met zijn latere bondscoach op de foto gekomen.

Toen moet ik iets gemist hebben. Plotseling liepen hele schoolklassen aan de hand van de grote spelers mee het veld op. Meestal gebeurde dit bij wedstrijden uit de Champions League. Dit gebeurt nu al seizoenen lang.

Bij dit wereldkampioenschap heeft McD. het snoezige beeld in zijn reclameboodschap verwerkt. Het filmpje werd weken voor de aanvang getoond: geel-rood uitgedoste kinderen lopen hand in hand over het speelveld, als een soort beschermengel. Dan staat er nog iets van kinder-escort naar het WK, of zo. Pin me daar niet op vast, ik heb niet de fantasie van een reclamemaker.

Het Wk is vanavond aan zijn tweede groepswedstrijd toe. Bij alle wedstrijden zijn de elftallen het veld opgelopen hand in hand met de kindertjes, die allemaal het uniform van McD. dragen. Langzaam vormt zich het besef dat ik naar de langste reclamefilm aller tijden zit te kijken.

Het eerste protest kwam uit het land der superlatieven. Daar leven ze al jaren in het besef dat ze de beste keeper, de beste club, de beste competitie, het grootste schandaal en de mooiste vrouwen ter wereld hebben. Hun voormalig premier dacht dat hij Jezus Christus was. Dat ze het beste eten ter wereld maken, staat buiten kijf.
Dat de Italianen als een soort sandwichman voor McD. het veld op moesten lopen was na alle hoon van de laatste tijd natuurlijk de druppel die de emmer deed overlopen. Dat ze zich moesten uitsloven tegen een paar reserves uit de serie A was nog tot daaraantoe, maar ook nog reclame maken voor hamburgers en patat friet!!??
Ze reageerden met een sikkeneurig gespeelde antipartij voetbal.

Het protest tegen McD. bleek duidelijker bij de aanvang van Zuid-Korea - Togo. Bij het inzetten van het volkslied duwden sommige Togolezen de jeugdige reclamemakers eenvoudig van zich af, richting zijlijn. Zou het dispuut met hun bond over de te verdelen McD.-gelden gaan?

Toen kwam Brazilië het veld op. Aan de hand van Ronaldo liep een heel dik jongetje mee. Een typisch McD.-jongetje dat later voor zijn overgewichtsproblemen naar de dokter moet. Het was de eerste dikke mascotte die überhaupt meeliep. Ik kan me voorstellen, hoe de spelers - na al die overgewichtdiscussies - elkaar in de ogen hebben gekeken, toen ze zagen wie aan Ronaldo was gekoppeld. De daarop volgende slappe lach moet Ronaldo diep hebben gekrenkt. Vandaar zijn werkweigering.

Brazilië wordt in de achste finale trouwens uitgeschakeld door Italië.

Rinus

2006-06-12T12:00:00.000+02:00

Voordat ik de spijskaart op het buffet wilde bestuderen, vroeg ik de Thaise mijnheer die op mijn bestelling wachtte, hoe Mexico-Iran was geeindigd. "Drie-nul," zei hij. "Dat kan niet, het was 1-1 bij rust." Ik hoopte dat hij zich had vergist. "Drie - een, drie - een voor Mexico." Mijn teleurstelling moet bespeurbaar zijn geweest. Achter hem vroeg de kok, of ik soms voor Iran was. Iets in zijn stembuiging legde het compromiterende karakter van zo'n keus bloot.

Ja, shit, ik was voor Iran. Ik hoopte op die verrassing. Ik hoopte iets van het cliché van exotische sprookjes, oude gedichten, mooie vrouwen, eindeloos gedekte tafels, en gastvrijheid tot ver voorbij de horizon in hun spel te herkennen.

Mijn antwoord kwam een zwijgend moment later. In dat moment voelde ik spijt. Spijt erover dat door al de berichtgevingen over Neonazi's die voor Iran kozen, het genieten van het Iranees spel onmogelijk werd gemaakt. Ik was hier in Schöneweide, niet ver van naziskinoproerplaatsen, in een Thaise bistro. Ben dan maar eens doodgemoedereerd voor Iran.

De president wil komen. En in Duitsland roepen ze dat hij niet niet welkom is. En de mevrouw van de Joodse Bond roept dat het een tweede Hitler is. En het 68fossiel Cohn-Bendit roept ook iets, maar wat, dat ben ik alweer vergeten. Wat jammer dat Israel er nu niet bij is. Misschien had hun aanwezigheid voor tegenwicht kunnen zorgen. Wellicht in een groepsindeling met Iran, USA en Duitsland.

"Ze speelden goed voetbal," antwoordde ik nogal ontwijkend.

Rinus

2006-06-11T17:40:00.000+02:00

Voor mij rijdt een wagen met een oranje Kipcaravan. Aan de achterzijde hebben ze twee klompen bevestigd, de klompen zijn rood-wit-blauw geverfd. Voor het raampje ontwaar ik drie houten Blokker tulpjes in de kleuren rood, wit en blauw. Met hanenpoten staat "Me Gras!!!, Me Gras!!!" aan de onderzijde geschreven. Even herleven de tijden van de Tros caravanraces met Andre van Duin als commentator die bezorgd was om zijn gras. Maar de rust is in Valkenswaard reeds lang wedergekeerd en het gras aldaar kan nu ongestoord groeien. Deze caravan gaat naar Duitsland en wordt voortgetrokken door een oranje Daf. Ik sta naast ze voor een verkeerslicht, ik moet rechtdoor, zij moeten rechtsaf. In het Dafje zitten vier leeuwen, een oranje leeuw zit achter het stuur, naast hem zit een witte leeuw, achterin een rode en een blauwe. Het kwik nadert ondertussen de dertig graden. Het licht voor rechtsaf springt op groen maar het Dafje maakt geen aanstalten om van zijn plaats af te gaan. De vier leeuwen zitten stoïcijns in de wagen. Het licht springt op oranje en dan zet het Dafje zich luid toeterend in beweging. Uit de raampjes steken nu ook vier luchthoorns die de decibellen nog verder opvoeren.
Ik ben onderweg naar Gulpen en ik rij onder een zee van oranje vlaggetjes door. Het oranje plastic geeft de straat een vreemde gloed, alsof een druppeltje oranje verf met het zonlicht is vermengd. De huizen zijn allemaal met oranje zeil afgeplakt alleen de ramen en deuren zijn uitgesneden. Ik zie oranje ballonnen, spandoeken, slingers en een kerstman met een oranje shirt die aan een touw dat aan de dakgoot is bevestigd hangt te bungelen.
Op de radio wordt een live verslag uitgezonden van een ontruiming in Den Haag. De straat aldaar is afgezet en vanwege mogelijke rellen wordt de mobiele eenheid achter de hand gehouden. Krakers? Nee, buurtbewoners hadden op een binnenplein een oranje feesttent opgezet. In de tent kon de hele buurt via een beamer op een groot scherm het voetbal volgen. Het geheel was gemeubileerd en rijkelijk voorzien van drank en hapjes. De ontruiming verloopt zonder problemen.
Ik rij Gulpen binnen en kom middenin Limburgs mooiste terecht. Dit is geen missverkiezing maar een wielerronde voor rekreanten. De markt is bezaaid met dure modieuze fietsen en het krioelt van de hip bezonnebrilde deelnemers. Ik zie de meest kleurrijke uitdossingen aan mij voorbij lopen, het verleden herleeft met Flandria en IJsboerke shirtjes, maar de shirtjes van eigen wielerclubjes overheersen. Midden op de markt is een paviljoen opgebouwd, het orkest heeft pauze en een oranje fan heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om ole ole ole in de microfoon te schreeuwen. Ik zie nu dat de terrasjes bevolkt wordt door nog meer oranje fans. Even dreigt de wave ingezet te worden maar bier en hitte heeft een rustgevende uitwerking. Ik loop een friture binnen en bewonder de koelvitrine. De frikandel van oranje ligt naast de Schwalbe, ik zie een "muurtje", een wk burger compleet met voetbalveld placemat, spelschema draagzak en een blikje Sisi orange. De Hollandse ballenschotel (11+1 reservebal van puur Hollandse gehaktballetjes) kan men met zigeunersaus of oranjesaus krijgen. Naast mij staat een Duitser in een oranje shirt, hij wil weten wat een "patatje oorlog" is. Hij heeft goede zin omdat de Manschaft een klinkende overwinning op het altijd lastige Costa Rica heeft behaald. Een beetje overmoedig roept hij nu dat Deutschland Holland wird schlagen. Ik prijs zijn "viererkette" en trakteer hem op een blikje Sisi orange.
Onderweg naar huis zie ik auto's rondrijden met kleine vlaggetjes boven het portier en een leeuwenstaart uit de kofferbak. Kinderen voetballen in een park en zijn allemaal van Nistelrooij, moeders komen uit de supermarkt gelopen met oranje draagzakken. Ik zie zelfs een rollator voorbij komen met een oranje ballonetje versierd. Als ik mijn eigen straat inrijdt constateer ik opgelucht dat er op een enkele vlag en een verdwaalde slinger na niets van de oranjegekte te bespeuren is. Ik loop naar binnen mezelf gelukkig prijzend dat ik niet sociaal verplicht was om ook mijn huis in te pakken met oranje zeil. Binnen word ik verwelkomd door mijn oudste zoon die gehuld in zijn van Nistelrooij shirt en zijn pas verworven oranje voetbalschoenen vol trots de oranje versiering laat zien. Samen met zijn moeder heeft hij het plafond voorzien van 20 meter vlaggetjes en achter de bank hangt een grote Nederlandse vlag voorzien van drie leeuwen die hup Holland brullen.

Sjef

2006-06-11T12:47:00.000+02:00

Ossi's telefoonshop is op vijf minuten afstand. Ik ga er iedere dag heen om mijn mails te checken, want er staan ook computers. Aan het raam worden sigaretten verkocht. De toonbank dient ook als bar. In de ijskast staat het bier koud, wijn is op de schappen uitgestald, zwaardere alcoholica achter de bar. Gisteren merkte ik dat het computerscherm op de televisie was aangesloten. Anders zijn daar de eindstanden van de telefooncabines af te lezen.

Ik liep 's middags even naar binnen. Engeland - Paraguay kijken. Rare schaduwen op het veld, van voetbal niet veel te zien. Bij die engelsen is het altijd hetzelfde amechtige gezwoeg, en omdat ze toch wonnen, hield ik het na vijftien minuten weer voor gezien, en ben een stuk gaan wandelen tot aan de Spree. Daar genoten van het industriele niemandsland, de wijde uitgestrekte vlakten, het scherpe licht op de verkommerende gebouwen die een half mensenleven geleden voorbeelden waren van moderne architectuur, van het soort staal, glas en beton.

Ik wist echter wel waar ik elfenbeenkust-argentinie zou bekijken en zorgde ervoor op tijd in de bar/teleshop te zijn. Er was nog een vriend van Ossi. Ossi is niet een oostduitser, die de halfverkozende verkleining tot bijnaam heeft verpersoonlijkt, maar de afkorting van Osman. Hij zou in 1978 een goede middenvelder zijn geweest voor Palemig-3.

De wedstrijd verrast ons. De vriend is een goedgemutste gast van een jaar of vijftig, snor, kalend. Zonder dat we het willen, kiezen we partij voor de elfenbenen. Bij de stand van 1-0 missen ze een enorme kans. Een kreet van ontzetting golft door de rijen - de snor en ik, omdat Ossi aan de andere kant van het scherm iets onder het buffet uithaalt voor een klant. Die klant is een dertiger, mouwloos en heeft een iets te strenge uitdrukking op het gezicht. "Voor wie zijn jullie eigenlijk?"
Voordat ik voor mijn beurt kan spreken, en elfenbeinküste kan zeggen, antwoordt Ossi opgeruimd, "nou voor allebei, het is een goede wedstrijd", waarop snor en ik bijna lachend uit onze stoel tuimelen.

De aspirant auslanderrausvriendelijke oostberlijner weet zich niet zo goed raad en houdt zich vervolgens een goede tien minuten bezig met het keuren van de Kinder-chocolade eieren, die in een doosje voor hem liggen. Hij neemt ieder ei op, rammelt eraan, sommige dicht bij zijn oor. Hij maakt uiteindelijk een keus. Wat de verrassing is, toont hij niet. Hij loopt met het ei de winkel uit.

Gedurende de wedstrijd vliegen flessen bier, cola en water over de toonbank. Een auto van de brandweer rijdt voor. Zijn zwaailicht mengt zich met het geflits op de tribunes. Sigaretten worden verkocht. Het scherm keert af en toe naar zijn tijdelijke ernst terug. Er is voor 74 cent getelefoneerd, voor 1,20. Twee klikken verder ligt Hamburg.

Ivoorkust scoort dan toch nog, en heeft tien minuten de tijd om gelijk te maken. Vijf minuten voor tijd komt een jonge Pool de winkel binnen. De winkel is trouwens al aardig vol met buurters die een stoel hebben genomen, bier drinken, en dingen zeggen die bierdrinkers zo zeggen. De Pool slaat de handen voor zijn gezicht. Hij heeft zich de hele dag geschaamd. "Dudek, had erbij moeten zijn," troost ik hem. Zijn antwoorden dreigen in het blikveld van een andere Turk naast me te komen, die hem uiteindelijk tot zwijgen maant door de hand op zijn onderarm te leggen. De wedstrijd duurt nog drie minuten, er kan nog gescoord worden.

2006-06-10T13:41:00.000+02:00

De buurt Schöneweide in Berlijn ligt in het oosten van de stad. Het is hier niet hip. De laatste resten DDR zijn zichtbaar in gigantische fabriekshallen langs de Spree. Ze staan leeg. De terreinen leiden aan loodvergiftiging, maar de struiken die door het gebarsten beton zijn gegroeid trekken zich daar niets van aan. Huizen staan leeg, winkelruimte is te huur.

Eigenlijk zou ik meer naar het centrum moeten verhuizen. Kreuzberg! Daar groeien reusachtige bomen aan weerszijden van de straten. Ieder trottoir staat vol met lange tafels waar de mensen in alle talen bestellen. Of Prenzlau, Friedrichshain; overal warrelt jong en oud door elkaar.

Maar het bevalt me in Schöneweide, ook al moet ik een uur fietsen om in de stad te komen. Een prachtige route is dat, door Rummelsburg langs de industrieterreinen, die zichzelf op grote schilden aanprijzen: Hier is AGFA opgericht; Hier is tevlon uitgevonden; Hier liet Pavlov zijn hond uit. De lange straat naar Prezlau was nagenoeg leeg. Het was twintig over zes in de namiddag, en ik dacht dat miljoenen mensen niets meekregen van dit zonnige weer en het mooie namiddaglicht.

Toen kwam ik aan op de kastanienallee, en de straten waren nog steeds leeg. Wel stond in iedere winkel een grote TV-kolos. Of een grote TV-kolos in het venster, waar anders het bier en de falafel werden verkocht. Of een grote TV-kolos op het trottoir, en de kijkers op de sofa of op de deurdrempel met dat typische ikverveelmeeigenlijkdoodwantikkijkteevee-gezicht. Ik fietste aan de commentaarflarden voorbij.

Opwinding en twintig meter verder gejuich: 3-1.

Later die avond voelde ik me als de Poolse coach, die aan de overkant bij een Libanees restaurant op de bank zat, en tegen Ecuador verloor. Ik bezocht hem af en toe om naar de stand te vragen. Ik had meegeholpen een geluidsavond te organiseren, en om half elf was de stand zes man bezoek. De Pool kan over twee weken heel ver weg op vakantie gaan. Ik geloof dat ik nog even kan blijven. Vanmiddag hoorde ik dat er om zes uur vanmorgen nog steeds lui aan het bier zaten.

Rinus

2006-05-25T18:22:00.000+02:00

Het zal op een vrijdagmiddag zijn geweest, ik had met een kameraad afgesproken om naar Roda te gaan kijken, en ik had aan Zjelko Kalac gevraagd of hij voor kaartjes kon zorgen. Ik had al een paar maal een blik op de klok geworpen en het ging steeds dichter op sluitingstijd aan, en ik begon steeds meer te vrezen dat ik mijn kameraad moest teleurstellen.
Een paar minuten voor sluiten kwam hij binnengelopen, grote smile op het gezicht en twee kaartjes in zijn handen."Je dacht zeker dat ik niet meer zou komen?" Ik ontkende uiteraard want ik had alle vertrouwen in Zjelko, Zjelko was mijn man voor kaartjes. Hij wilde wel graag de kaartjes terug hebben want het waren spelerspassen. Ik keek naar de foto's en zag dat hij de kaartjes van Sonko en Vicelich had gegeven. Sonko is zwart, maar dat was geen bezwaar, het was toch donker als wij het pasje moesten tonen.
Van de wedstrijd kan ik mij weinig herinneren, het was tegen PSV, veel leuker was het na de wedstrijd. Wij mochten met deze pasjes ook in het spelershome rondlopen. Wat betreft het gehalte hoogblond, jong en spelersvrouw werden wij niet teleurgesteld. De spelers van PSV hadden een opmerkelijke voorkeur voor dat type. Ik mag ook zeggen dat ik met van Bommel, Valckx en Lodewijks aan een tafel heb gestaan, wel met de rug naar elkaar toe maar dan nog. Lawal kwam ook nog met een grote smile en uitgestoken hand op mij toe lopen. Onder het oog van van Bommel en Valkcx begroette hij mij hartelijk. Moordgozer die gast. Heeft ook een bijzonder opmerkelijke smaak wat kleding betreft. Ooit kwam hij in een Afrikaans gewaad de winkel binnenstappen, het gewaad had allemaal krantenkoppen als motief. Ook zijn ijsmuts waar heel groot Versace op stond vond ik wel gaaf.
Zjelko Kalac wordt nu ook genoemd in de omkopingszaak die Italië nu teistert. Hij zou zijn geïdentificeerd op camera-opnamen van een wedkantoor. In zijn Roda tijd was het al een publiek geheim dat hij gokverslaafd was. Het verhaal gaat dat de directie van Roda ooit een telefoontje van het plaatselijk casino kreeg of ze hun doelman wilden komen ophalen. En of ze dan gelijk een beetje geld mee wilden nemen, Zjelko had een beetje verloren...
Kalac zou later tegen AC Milan zijn vrijgeleide naar Italië verdienen door een paar pingels te stoppen. Het schijnt dat hij als reserve keeper van Milan toch wat wedstrijdjes heeft mogen keepen. Hij is altijd een beetje een grabbelaar geweest die sterke momenten afwisselde met vreemde fouten. Ik hoop niet dat dit nu tegen hem gaat werken.
Ik gun hem wel een mooie WK.

Sjef

2006-05-25T16:57:00.000+02:00

Vlaggen in Leipzig

In de supermarkt is een apart WK-vak. Behalve petjes en sjaaltjes zijn daar ook de vlaggen van al de deelnemende landen te koop. Ze kosten slechts 2,50 per stuk. We hebben een paar mooie uitgezocht, omdat je ze ook als tafelkleed kunt gebruiken. Die van Servie 'Montenegro' en die van Nederland zitten in dezelfde verpakking. Ze zijn elkaars opzijnkopse evenbeeld. Nederland en Servie spelen tegen elkaar in Leipzig.
Leipzig is een redelijk chaotisch vormgegeven stad. De binnenstad met zijn Bachgebouwen en de historisch beladen Nicolaaskerk geeft de bezoeker nog het aloude vertrouwde koffie met speculaasgevoel, maar een paar passen verder breekt de stad open in enorme grote urbane vlakten, waar het vooroorlogse Duitsland zichtbaar wordt in de vensterloze bakstenen muren van de jaarbeursgebouwen.
Niet alleen Nederland en Servie spelen daar tegen elkaar. Ook Iran en Angola. Die wedstrijd is door de leden van de Hitler Sport Verening uitgekozen om eens fijn te gaan schreeuwen, en, indien mogelijk, een of andere Angolees in elkaar te tremmen. Voor de gelegenheid zijn ze aanhangers van Iran, omdat het Hergé-verzinsel, de president van dat land, voor de afschaffing van Israel is. De leden van de Hitler Sport Vereniging hebben het er moeilijk mee dat Duitsland zijn oorlogsverleden nog niet heeft verwerkt.
Nu heeft Nederland ook een oorlogsverleden, veel recenter zelfs, dat nooit verwerkt hoefde te worden. De enkele Bosnier die de Nederlandse staat wil aanklagen wegens begane oorlogsmisdaden loopt verdwaald rond in Den Haag, en wordt niet serieus genomen. Deze lichtheid in de Nederlandse mentaliteit, om al het zwaarwegende eenvoudigweg te negeren, zou in
principe in de spelstijl te herkennen zijn.

Ooit speelde Roda in Vicenza voor een Europa-cup wedstrijd. Bij de roodwitten van Vicenza liep een kleine Paraguyano in de spits. Rommel heette hij. Roda speelde het bekende breivoetbal dat omschreven kan worden met begrippen als 'zorgvuldige opbouw'. Ze speelde zo langzaam als een streekbus op weg naar het stadion tien minuten voor de aftrap. Die van Vicenza wachtten op een foute pass en waren vervolgens na drie keer een keer raken voor het doel. Binnen twintig minuten had Rommel vier keer gescoord. Roda volhardde in zijn verzorgde spelopbouw, alsof er niets aan de hand was.

Van Basten en Van't Schip komen als touristen van hun eigen herinnering naar Leipzig. Tegen Lokomotiv wonnen ze in Athene de Europa Cup 2. Misschien zal er in de plaatselijke krant een artikel aan gewijd worden. Stammtisch met twee tegenstanders uit die dagen, krant van de dag na de finale op tafel, oranje sjaaltjes: Leipzigers zijn ongelooflijk aardig. De kans bestaat dat op een andere pagina ander nieuws staat.

De intelectuelen van de Hitler Sport Vereniging bezinnen zich nog op het haatgehalte voor de individuele Nederlander.Hoogspanning op het hoofdkwartier: er wordt duchtig gediscussieerd. Zijn de Hollanders nu pro-israel en anti-moslim. Als ze anti-moslim zijn, dan zijn ze ook anti-iran, en dus weer pro-neger, want half oranje is zwart, ook als dat niet zo is, want het is toch zo, omdat het zo is, tenslotte. En hoe moet hun medeplichtigheid aan de moord op een paar duizend muzelmannen toen in Srebrenica worden begrepen. Is dat nu een daad die afkeuring of instemming verdient. Het waren tenslotte een soort Zigeunerturken die daar werden afgeknald. Maarrr: de Nederlanders heulden met de Serviers, en de Serviers waren tegen de Kroaten en de Kroaten waren weer vrienden van Hitler. Misschien moeten ze eerst een vragenformulier overhandigen en dan pas slaan.
Servie Nederland eindigt na eindeloos heen en weer geschuif van de bal in 0-0. Op de tribunes worden vlaggen uitgewisseld. Voor het stadion zijn T-Shirts te koop. 'Het Volk van Servie dankt het Nederlandse Legioen voor hun hulp bij de verwerkeling van het Groot-Servisch Ideaal.' De leden van de Hitler Sport Vereniging staan op een afstandje. De vaantjes van hun informatiestand hangen er troosteloos bij. Ze overdenken een gezamelijke stille tocht naar het Bulow-monument, om de overwinning tegen Napoleon te vieren. Waarna een nieuw probleem zich aandient: voor of tegen de Fransen te zijn. Die vlag zit trouwens in een aparte verpakking.

Rinus

2006-05-19T11:44:00.000+02:00

Goh, ik had me nou echt op die finale verheugd.Daarvoor had ik zelfs het bord spaghetti in het restaurant van de bijdehante Sicilianen niet terug naar de keuken gestuurd,want de meeldraadkwaliteit was van bedenkelijk allooi, en de saus had een gemalen kartonnasmaak, maar goed, om kwart voor wilde ik voor de televisie zitten. Die Italiaan had het al moeilijk genoeg, gezien de duistere wolk die over zijn gezicht trok toen ik hem blijgemoed zei dat Juventus hoogstwaarschijnlijk naar de serie B zou worden verholpen.

Laat duidelijk zijn, dat ik voor Barcelona ben. Ik was beducht voor Jens Lehmann. Fout. Wees ten allen tijde beducht voor de scheidsrechter. Jens was een paar dagen eerder nog bij een Duitse, serieuzere, talkshow te gast. Van dichtbij ziet hij er veel anders uit. Hij heeft een perfect Hollywoodhoofd, type romantische detective. Dan hoef je alleen maar het brulaapgezicht van Kahn voor de geest te halen, en je begrijpt waarom Klinsmann voor hem heeft gekozen. Maar goed, die talkshow zo vlak voor de finale was een foutje. Die heeft voor een heel lichte concentratiedip gezorgd, waarvan de gevolgen in de veertiende minuut zichtbaar werden.

Aan de beslissing van de scheidsrechter lees je ook af hoe het er op het FIFA-hoofdkantoor aan toe gaat. Daar komt het geld op de eerste plaats. En dan de propaganda, en dan niks meer. Daarom komen ook al die middenstanders met hun feestversiering in het stadion en op het veld. Daarom moet onder het plaatje ook meteen een muziekje: in Parijs de Rolling Stones. Daarom moet Ronaldinho ook in alle reclamefilmpjes als een circusaapje optreden, zodat bij hem nu we aan het eind van het seizoen zijn gekomen de zin tot voetbal is vergaan.

Als de scheids ook maar een spoor persoonlijkheid had gehad, dan had hij fijn afgewacht hoe de bal eerst bij Giuly en vervolgens in het doel terecht kwam: 1-0
voor Barcelona, geel voor Lehmann. Maar nee, we hadden met een angstige slijmbal te doen. Nu doodde de scheidsrechter vier vliegen in een klap: Henry kwam geisoleerd
te staan; Ronaldinho zag zich tegenover vijf persoonlijke tegenstanders bij ieder
balcontact; Lehmann kon niet uitblinken; de wedstrijd was om zeep.

Wat over bleef waren een paar close-ups van Jens voor de videoclip. Ik begin er sterk aan te twijfelen of ik dat WK wel ga volgen.

2006-05-17T14:21:00.000+02:00

Ik was er natuurlijk bij toen de toekomst van het voetbal zich aandiende. Het geschiedde in die dagen dat ik in een auto over de Overtoom in Amsterdam reed. Vreemde geluiden warrelden uit de radio. Het waren raadselachtige geluiden bovendien: een mengsel van stemmen en gejuich dat door de wind werd verwaaid en een brallerige stem, dronkaards zo eigen, die daarboven uitsteeg. Na een poos nam de radioverslaggever over en werd het weer rustig in de ether. Ik bleek naar een verslag van de Ajax huldiging op het Leidseplein te hebben geluisterd. Het Leidseplein bevond zich op exact honderd meter afstand. Mogelijk dat de daarvan doordringende geluiden zich met die van de radio hadden gemengd.

De toekomst van het voetbal zag er uit als gigantische luidsprekers die aan de rand van het veld in het Olympisch stadion waren opgesteld. Ze waren naar het publiek toegekeerd en de volumeknoppen stonden open. Om met je buurman te praten moest je direct in zijn oorschelp schreeuwen, met het gevaar blijvende oorschade te veroorzaken. De geluidscoulisse was nodig geacht om het publiek, consument immers, met de nevenproducten van het marketingconcept 'voetbal' te verblijden. De gehele eerste helft van de wedstrijd bleef dat publiek vervolgens muisstil, murw gebeukt door de decibels.

Ik heb wekenlang gedroomd dat er bekende nederlanderbloed door mijn aderen stroomde en dat ik op een avond te gast zou zijn bij de domste mensen van nederland show, en dat aan dezelfde tafel, pal naast Jan Mulder, Michael van Praag, de toenmalige voorzitter van Ajax zou hebben gezeten. Als Michael antwoord moest geven op een kritische vraag, dan zou ik van onder de tafel een 2 x 150 Watt gettoblaster hebben genomen, en die voor me hebben neergezet. De luidsprekers naar de voorzitter gericht, de volumeknoppen open, het lied blazend waarvoor Freddy nu al sedert zijn dood in de Hel moet branden, de arme.

De geluidsinstallatie is nu het belangrijkste bestanddeel in een stadion. De Duitse bekerfinale was op televisie. Tot aan het moment van de aftrap klonk het lied 'Volare' van de Gypsie Krampen. Voet op de bal, bal op de middenstip, volume op honderd. Volare was uitgekozen, omdat supporters al een jaar of tien hun idool toezingen op de melodie van dat lied, mocht zijn naam uit drie lettergrepen bestaan: A-Le-Beek O-Hooo.

Die Gypsie Keutels en hun namaakzigeunermuziek vormen een natuurlijke grens: overal waar hun gebandolero schalt, is het zaak weg te blijven. Ik begrijp trouwens niet dat er nooit een zigeunerjongen uit zijn kamp is weggeslopen met een mooi vlijmscherp mes om bij de Gypsie Kelen de stembanden door te snijden. Misschien gebeurt dit nog. Het hoeft niet. Dezelfde zigeunerjongen mag voor mij ook de geluidskabels doorsnijden. Misschien wordt het dan weer gezellig in het stadion. Bayern won. En bij ieder doelpunt dat ze scoorden, bezette onmiddellijk een geluidsdreun alle rangen.

Bayern won ook de landstitel. en ook dat moest gevierd worden. Podiumpje. Hossen op zijn FACup's. Confettikanonnen. Sjaaltjes en natuurlijk de geluidsinstallatie met Freddy's volklied. Na vijf minuten had de helft van het publiek het stadion verlaten. Op het podium stonden kleine kinderen. Ze hielden de handen tegen de oren.

rinus

2006-05-10T19:58:00.000+02:00

Wie met oranje helmen speelt zal zijn verleden verbranden. Alles gebeurt in de krant of op teevee. Toen de gag met de oranje plastik staalhelm werd bedacht, moest er natuurlijk ook een schandaal volgen, anders verliezen die dingen hun cabaretteske subversieve karakter en kun je ze ook niet verkopen. Uit het niets klonk het weerwoord van de verkoper: “als de Duitsers problemen met die helm hebben betekent dat dat ze hun oorlogsverleden nog niet hebben verwerkt.“

Hoe zou die dat nu bedoeld hebben. Domme vraag. Binnen een mum van tijd waren de helmen uitverkocht. Moet kunnen. Mijn Duitse vriendin die op haar slaapkamer een kleine pappie-in-wehrmachtuniformfoto heeft opgehangen, vindt een met plastik staalhelmen uitgedost oranjelegioen grappig. Dat betekent dat er zeker één Duitse haar oorlogsverleden heeft verwerkt, ook al is ze ver na haar oorlogsverleden pas geboren. Maar misschien betekent het ook gewoon niets; ze schiet tenslotte ook al in de lach als ze het woord `teletoeters´ uitspreekt.

Als Nederlander zijn we nogal verwend. Nooit gezeik aan de kop gehad; Indonesie hebben we verloren toen de publieke opinie nog niet bestond en Suriname interesseerde ons gewoon geen zier. Wat nog? Een vermoorde nicht die dolblij zou zijn geweest als hij zich in een strak SS-pak had kunnen uitdossen en een kippenneuker wiens moord à la ‚uit de hand gelopen caféruzie’ wereldnieuws werd. Ons oorlogsverleden zal niet de komende zomer bij de zoveelste Nederland - Duitsland op de proef worden gesteld. Dat gebeurt pas als Chavez de Antillen annexeert.

Het gebeurt ook niet nu blijkt dat wijlen Lou de Jong zijn geschiedenis van de Nederlanden tijdens de tweede wereldoorlog met rooskleurige inkt heeft opgeschreven. Het is allemaal niet waar wat er staat, roept de historicus, die dus en passant van moralisme wordt beschuldigd.

„Ah joh“

Je zult maar je hele naoorlogse leven lang Lou de Jong zijn geweest. Zijn kantoor was zijn werkplaats en zijn werk was zijn leven. Fijn kantoor trouwens daar aan de Amsterdamse Herengracht. Bij het betreden ervan kon hij zich iedere morgen revanchistisch verkneukelen. Het pand behoorde voor de oorlog toe aan de Dresdener Bank. Toen Dresden na de oorlog niet meer bestond, heeft Nederland de zorg over het pand op zich genomen.

Hij heeft twee en twintig jaar lang de hele geschiedenis op zestienduizend pagina’s opgeschreven. Dat betekent dat hij er twee en twintig jaar lang dag in dag uit mee bezig is geweest, een tijd waarin een pasgeboren baby volwassen wordt en het huis verlaat. Stel je voor dat hij zich om al dat klotenieuws had bekommerd. Dan zou hij dag in dag uit ronduit slechte mensen hebben ontmoet: op weg naar de tram, of bij het stoplicht naast hem op de fiets, bij de bakker en bij het postkantoor, gewoon op straat of op bezoek bij de koningin: allemaal lui die hij moest wantrouwen! Daar word je pas chagrijnig van.

De heer De Jong is een voorloper van een ideologie die al jaren zijn witte tanden toont. En misschien kan zijn wijze van geschiedschrijven deze voeljegoed-ideologie verklaren.

Want.

Als hij zich de godganse dag chagrijnig moet voelen omwille van een pokkevolk dat zijn buurman verkoopt voor een symbolisch zilveren kwartje – want het waren er dertig, dat ook al zo´n symbolisch getal is, als het om verkopen gaat – dan zal de geschiedenis die hij schrijft de afstammelingen van dat pokkevolk met een behoorlijk zware moralistische last opschepen. Hij verbeterde de wereld en begon bij zichzelf: geschiedschrijven is schrappen. En ergens staat hier ook het woord `verheffen.`

Moralistisch is trouwens gewoon een ander woord voor humeurig. Chagrijnig word je bij verlies. Het winnen van het wereldkampioenschap is historische noodzaak. Dat wisten ze in 1954 al, maar dat is een andere Geschichte.

rinus

2006-05-10T19:57:00.000+02:00

De Saoudi’s zijn er gewoon bij ieder WK. Hoe het hen in de kwalificatieronde vergaat, weet ik niet. Ze winnen hem, iedere keer weer. Dus ze moeten de sterksten zijn in de wijde omstreken van hun land. De eerste omstreek van Saoudi Arabie bestaat uit zand. In de tweede omstreek, die nog steeds uit zand bestaat, liggen landen als Oman, Jemen, Qatar, Kuweit en de Verenigde Emiraten. Die laatste geeft borstvoeding aan de spelers van Chelsea. Voor hun baas volstaat een plaats op de eretribune in West London. Er staat me niets bij van beslissingswedstrijden die de Saoudi’s moeten spelen, zoals hun verre buur Australie ieder kwatrijn jaren weer.

Bahrein ligt nog verder weg in het geheugen. Om het land te vinden, moet de vinger over het lege kwartier van Mohammed’s schiereiland naar de bovenzijde van de bladzijde glijden. Ook Bahrein heeft zijn kwalificatieronde gewonnen. Maar tegen wie in God’s Naam? Jordanie, Syrie en Libanon? Het land trof Trinidad en Tobago en verloor. Het doelpunt van de Bahreinse midvoor werd kort voor het laatste fluitsignaal afgekeurd.

Het zou voor Trinidad en Tobago wel heel erg sneu zijn geweest. Hun keeper droeg de bal naar de rand van het strafschopgebied. Hij keek al in de immense verte die ergens achter de staantrubine aan de overzijde lag: Frankfurt Airport met tussenstop in de lounge van het vijfsterrenhotel zo straks. Hij wierp de bal op, vastberaden het ding met een enorme loei naar de overkant te trappen. Misschien stuiterde hij wel over de collega heen in het doel. Tijd werd er in ieder geval mee gewonnen.

De middenvoor van Bahrein sloop onder een plag uit, volgde de keeper met dievenpassen. Hij zag hoe de bal plots als een volle maan voor hem hing, op kinderdroomafstand zo na. Pijlsnel schoot zijn voet naar voren. Een klein tikje tegen de bal en daar rolde hij al, buiten het bereik van de keeper. De middenvoor wist nu dat hij twee tellen later zijn gewicht in goud waard zou zijn.

Als scheidsrechter moet je dan behoorlijk bij de les zijn om dit doelpunt af te keuren. Misschien gaven de reglementen hem wel gelijk en mogen doelpunten die als gevolg van een circusnummer ontstaan niet toegekend worden, omdat ze strijdig zijn met de geest van het spel. Maar misschien bestaan er ook tijdelijke spelregels. Het is tenslotte de FIFA die daarover beslist. En de baas van Trinidad en Tobago is daarvan vice-president. Toevallig wel.

Jack Warner heet de man. Als je nog een kaartje wil, om met een verrekijker te zien hoe Dom Leo de hele wedstrijd in zijn neus peutert, moet je bij hem wezen. Alhoewel zijn naam klinkt alsof hij de eigenaar zou kunnen zijn van Time-Life magazine, AOL, Texas Instruments en zeven ongewassen onderbroekjes van Britney Spears, heeft hij een reisbureau, en –logischerwijs- ook een paar entreekaartjes in de aanbieding.

„Ach Joh“

Al sinds heuglijke tijden verschuilen de piraten zich op de eilanden in de Caraibische Golf en worden er verslindende wervelstormen geboren. Wie zou er niet willen wonen? En wie zou er niet over willen fantaseren? Ik wel. Ik ben hartstikke blij dat Trinidad en Tobago erbij zijn. Iedere wedstrijd van hen zal in een waas verdwijnen en daaruit zullen de schelmen Trinidad en Tobago opduiken, twee vrijbuiters die hun avonturen beleven ergens in de achttiende eeuw.

rinus

2006-05-10T19:54:00.000+02:00

Het laatste grote optreden van de perschef was ten tijde van Mao. De man met de vele bijnamen had constipatieproblemen en hervond daarom deze functie. Uiteraard vermeldde hij er niet bij dat voor de revolutie de decadente elite baat vond bij de kneedvaardige handen van de perschef.

Voorzitter Mao verdroeg enkel de handen van een vrouwelijke perschef aan zijn lichaam. Bij het kneden van de darmzone paste zij oude massagetechnieken toe, die vaak gepaard gingen met uiterst geraffineerde vingerbewegingen.

De perschef en zijn helpers werden vooral ingezet in de grote industrie. Om de pauzes te verkorten en dus effectiever te werk te kunnen gaan, behandelden de persgroep de arbeiders, daarbij aangevuurd door de perschef die luidkeels de namen van de te verrichten handelingen scandeerde.

Het Nederlands elftal heeft ook een perschef. Laatst zag ik hem op de televisie in een programma van de drie van de studiosportpraatgroep. Zij stelde in een filmpje de broer van de perschef voor. Ik weet niet of het hierbij om een grap ging. De drie zitten voortdurend om elkaars grappen te giechelen, dus je weet het niet.

Enfin, de man die dus doorging voor de broer van de perschef was op de Duitse ambassade aanwezig om de laptop te bedienen. Via de laptop werden beelden geprojecteerd. Dat was de bedoeling, maar het ging nogal knullig mis. De perschef zei toen heel lief dat het niet hoefde. Hij had genoeg stijl om te verzwijgen dat er thuis bij verjaardagsfeesten nooit iets mis ging.

Misschien dat hij er later bij de borrel in een gesprek met de ambassadeur op terug is gekomen. Naast hem zal zijn broer hebben gestaan, die hij even op de buik tikt. Zij missen dan het interview met de bondscoach buiten op de stoep. De perschef ziet juist het laatste deel ervan, als hij bepakt en bezakt met cadeautjes in de deuropening verschijnt. Wat Marco heeft gezegd, is even aan de aandacht van de communicator van het Nederlands elftal ontsnapt.

De ambassadeur keek naar het sportjournaal om te zien hoe de receptie er op televisie uitzag en kreeg vervolgens hoofdzakelijk de bondscoach in beeld. Hij belde de volgende dag de baas van de bondscoach op. Of dat zomaar kon, wilde hij weten. De goede man was klaarblijkelijk niet helemaal op de hoogte gebracht van de mores in het land waar hij moest gaan ambassaderen, anders had hij wel geweten hoe je op de juiste wijze „Ah joh“ zegt.

De geheime boodschap van de hele bedoening was echter niet de baldadige boodschap die voor een paar politici was bedoeld. Die school in de bijna vertederende wijze waarop de broer faalde. Ik heb zo’n gevoel dat het er op ieder niveau zo aan toe gaat. De wereld is zo slecht nog niet. En het Nederlands elftal ook niet.

rinus

2006-03-19T22:00:00.000+01:00

Zie zojuist het tweede doelpunt van Barcelona op Kanaal Pus; iets met hele witte benen kijkt al joggend naar een combinatie op luttele meters rechts van hem, bereikt het strafschopgebied, krijgt de bal en schiet hem tegen de paal. De bal stuitert terug voor de voeten van Eto'o: goal. Die loopt naar links weg en opent met zijn armen een triomfboog, en tovert met zijn lach een draagstoel met veren. Achter in beeld begint het te regenen en grijpt de paalschieter in zijn haren, alsof hij zojuist een eigen doelpunt heeft gemaakt.

Moet die van Bommel nu echt mee?

Rinus

2006-03-18T14:25:00.000+01:00

De bondskanselière heeft zich over Klinnsman ontfermt. Iedere kritiek staat nu gelijk aan majesteitsschennis. Ook al komt die kritiek van Beckenbauer, die al jaren Kaiser heet. Nou ja, Franzl ging ook iets van 'mompel mompel euh-euh', en miste daarbij het roodwitgeblokte tafelkleed met allemaal vleesbaars erop in mandjes en op houten plankjes en tafelgenoten die het in dat hamsterwangenduits met hem eens konden zijn.

Of er een tijdperk ten einde gaat? Hoe moet dat nu met ons aanstaand koningspaar nu Oranje niet meer in oranje maar in republikeinse kleuren speelt? Wat voor een badpak trekken ze aan als ze aan de rand van het zwembad naar Argentinië - Nederland kijken? En dat Klinnsman Beckenbauer de mond snoert met de korte maar venijnige intikker, dat je overal kunt werken, is ook een teken.

Beckenbauer is als speler twee keer wereldkampioen geworden, waarvan een keer omdat Michels te beroerd was om Piet Keizer te laten invallen, en als trainer werd hij wereldkampioen met dank aan de KNVB. Het bestuur van de bond bestond toen ondermeer uit een corrupte varkensfokker uit Groningen, een verkrachter uit Utrecht, en een hoerenloper uit Arnhem. Of mijnheer Adidas daar persoonlijk langs is gegaan met de boodschap bloss den Kroejf nicht an zu stellen?
"Ja aber der Maradona dan?"
"Der kleine Dicke soll sich gefälligs zurückhalten, sonst werden wir einiges über ihm an die Presse erzählen"

Cruijff en Maradona voetbalde op Puma's, maar dit terzijde.

Beckenbauer dus en zijn onttroning. Ergens moet dat met een revolte van doen hebben. En ik vermoed dat het nieuwe elitaire gelijkheidsdenken op de internationale vliegvelden en hun direkte omgeving is ontstaan. Bij de incheckbalie zijn we allemaal gelijk, voor zover het de incheckbalie van de business class betreft.

De bovenste bazen van de Duitsele Bond heten Zwanziger en, als ik me niet vergis, Meyer Vorfelder. Zwanziger klinkt als een achteloos op de toonbank geworpen biljet van twintig juro, zo zijwaarts uit de losse pols, zonder het gezicht af te wenden van degeen met wie je confereert. Meyer Vorfelder klinkt als een bureau waar je ontboden wordt, voor de deur moet wachten, en, bij binnenkomst, nog eens moet wachten totdat de heer klaar is met zijn intercontinentale telefoonconferentie.

Beide boerenkinkelbazen bezetten ieder hun eigen hoek in de business lounge, van waaruit ze elkaar vuile blikken toewerpen. Nergens plaats voor d'r Franz. Wel voor Klinnsman. Als deze met de een spreekt, kan de andere hoek het allemaal via de videoconferentie volgen, en bij 'darf ich jetzt mal' richt de satelliet zijn stralen op de andere hoek.

Het verhaal eindigt niet hier. Er zit namelijk een begin aan. Der Jürgen zou in Nederland de perfekte jongensboekfiguur zijn. In Duitsland bestaan geen Bubenboeken. Daar ben je toch eerder de lustige wanderknaap, eentje die springend en zingend over de landespaden trekt en overal een glimlach en een liefdevolle blik ontmoet. De ontmoeting met de dochters die de dekbedden uitschudden worden in niet-beschreven passages beschreven. De volgende ochtend volstaat een nauwelijks waarneembare verandering van houding.

Voetballer Klinnsman was in zijn jonge Stuttgarter jaren de vrolijke wandersgezel bij uitstek, zoon van een schoenlapper bovendien. Hij juichte al voordat hij gescoord had, en als hij doelpuntte hingen plots in het hele Schwabenland de slingers op, en regende het confetti. Van die schoenlijm wordt je een beetje gaga. Goed. Volgen de onderhandelingen, en zie van het romantische Duitsland kun je direkt in de 21ste eeuw belanden, als je maar hard genoeg in al die nieuwe electronicasnuffigheid gelooft.
Op het 'wat drink je Jürgen' (verse orangesaft), volgt een ietwat veronzekerde reactie die snel gecompenseerd wordt met de bestelling van een sportief bier. Over de werkmethode zijn ze het snel eens. Die bevestigt het sacrale karakter van de palmtop en de handy en de laptop en al die andere apperaten waarvoor je (vet: Hà Hà) een universiteitsdiploma nodig hebt om alle functies te kunnen begrijpen(dubbelvet: Hà Hà), op welke grap Klinnsman niet reageert. Die ziet eindelijk het uur der wrake gekomen. Op het verplicht de Duitslandhymne zingen onder de douche, en al de eindeloze wedstrijdbesprekingen met video vooruit, terug, langzaam, beeldje-voor-beeldje, pauze, bla, reageert hij met het Californisch hoofdkwartier.
Wedstrijden ziet hij via de satellietantenne. Met zijn spelers spreekt hij over de telefoon. Voetballen kunnen ze al. Bij Beieren met hun Drie-en-een halve Duitser in de basiself moeten ze niet zeiken. En de twintigste eeuw is geschiedenis.

Ik weet het nog niet met die Duitsers.

Rinus

2006-03-16T08:24:00.000+01:00

De boot had voldoende vertraging om alle nieuwe modellen zonnebrillen en laagkruisige spijkerbroeken te bestuderen. Het waaide op zee. Zondag rolde de bal voor de voeten van spelers van Cagliari-Fiorentina weg, door windkracht gedreven. Toen ook nog een reclameschild over het veld fladderde werd de wedstrijd twintig minuten uitgesteld. In die twintig minuten bleef het lustig doorwaaien. Het waaide gisteren ook nog. Toen stond ik op het bovendek: een grote gele stip duidt de helicopterpiloot de landingsplaats. Daar stonden vier schoolreizende jochies, waarvan drie met zonnebril, tegen de wind in.

Later in de bioscoopzaal Inter tegne Ajax gezien. Blind heeft zichzelf gemultipliceerd en gelijk drie evenbeelden in de verdediging neergezet. Ik vond Ajax beter. De Italiaanse commentator vond dat niet. Die weet niet dat Ajax in balbezit hetzelfde is als een levensgrote kans op een doelpunt. Wat me vooral opviel was een soort verwerkte treurigheid: de wijsheid van de balling die weet dat terugkeer onmogelijk is.

Iedere speler voetbalde om het voetbal zelf, omdat het zo leuk is, en verloor daarbij uit het oog dat er ook gescoord moet worden. Trabelsi heel onderhoudend om te zien, maar waar gaat hij heen? De venijnige tackles, ook goed. Pienaar die als hij een beetje schopt de balorige buitenwijkjongere speelt, die een vuilcontainer in de fik steekt. Huntelaar had de pech dat Materazzi dacht een legendarische wedstrijd te moeten spelen. Juanfran was de enige voetballer. De ballen die van zijn borst stuiterde maken echter duidelijk dat hij ook de PC.Hooftstraat heeft ontdekt.

Ik wilde het hebben over dat tegendoelpunt. Dat dankzij die Bou-bou bou, naam alweer vergeten, tot stand kwam. Dat was nu eens een fijn staaltje dromerij. Bou op een plaatsje tussen de huizen, alleen met een bal die pauk en bekken-slag van muur en hek terugvalt, die schuursissend de galm uit het cement rijt. De balkonnen hangen vol met wasgoed, die in gedachten spandoeken worden. Iemand roept 'Boe', en fluit op zijn vingers: het stadion verandert in een heksenketel. Bou mikt de bal feilloos op de afvalbak, gaat een een-twee aan en ziet zijn denkbeeldige medespeler al op de achterlijn afgaan, daar terugleggen en ...intikken? achter het standbeen? hoe te juichen?

En toen was er Wome.

Rinus

2006-03-15T22:56:00.000+01:00

Je ontkomt er niet aan, het Nederlands elftal voetbalt in Retro. Wij hebben nieuwe shirtjes en ze schijnen nogal historisch te zijn. Eerlijk gezegd vind ik ze ook nog mooi, maar het is alleen jammer dat er dat Retro kaartje aan vast hangt.
Stel je voor dat Nederland tegen Italia komt te spelen. Het shirt van Italia is in feite ook Retro, het is een van de weinige shirts die door de historie heen hetzelfde is gebleven. Azzurro bleef Azzurro. Schouder aan schouder staan de spelers van beide landen in de gang, het zijn de laatste momenten voordat ze gezamelijk het veld zullen betreden. Het zijn de momenten dat men elkaar aan het wegen dan wel aan het intimideren is. Was het niet Wimbledon onder aanvoering van Vinnie Jones dat op zulke momenten met de koppen tegen de muur aan ging slaan tot het bloed bijna van het gezicht af gutste. Vervolgens roste men elkaar af om elkaar verder op te peppen. De wedstrijd was nog geen vijf minuten oud of de Dons hadden er al verschillende medogenloos onder de zoden geschoffeld. Wimbledon won dat jaar de FA Cup ten koste van kampioen Liverpool. Dus kom nu niet aan met DeRossi en Camoranesi, dat is een gepasseerd station.

Nederland zal in dat witte shirt spelen met die mooie rood wit blauwe baan schuin over borst, geen kraagje. Ze komen uit 1905 die shirtjes, uit de tijd van Bok de Korver, de eeuwige Spartaan, Reinier Beeuwkens, de vliegende keep, en Dirk Lotsy het neefje van Karel. Het was de tijd van dribbels, keuzecommissies, de rechtsbinnen en de spil. Maar het was vooral een tijd van Koppen, markante Koppen. En daar wringt een beetje de schoen, Dirk Kuijt kan er een beetje mee door, Bronckhorst kan met wat fantasie nog voor een jonkheer doorgaan, maar de meeste zijn te jong en te modieus.
En dan nog iets, rond 1905 speelde in Brasil de eerste gekleurde speler mee met de Goddelijke Kanaries. Voetbal was in die dagen een blanke sport, die speler heeft zijn gezicht toen blank moeten poederen anders mocht hij zich niet op het veld vertonen. Je kunt toch niet van Castelen verlangen dat hij zich gaat poederen?

Sjef

2006-03-07T11:42:00.000+01:00

Vreselijke karikatuur: De Beieren zijn zo van haat vervuld dat ze een nieuwe worst op de markt hebben gebracht: de Klinsi. Iedere ochtend warmt de Beier met een scheet zijn zitplaats en bestelt zijn worst en weissenbier. Zijn vingers raken met inktvlekken van de krant besmeurd. Hij eet en praat en drinkt tegelijkertijd en hij lijkt op Uli Hoenness.

2006-03-04T11:42:00.000+01:00

Het naspelen van veldslagen is een hobby die redelijk veel plaats innneemt. Anders dan bij modeltreinen - waar de keuze beperkt is - kun je er een fijn uniform bij aantrekken. Of veldslagen ook op een schaal van 1:1 worden nagespeeld weet ik niet. Ik heb zoiets wel eens gelezen in een boek. Dat boek was hilarisch bedoeld. Mogelijkerwijs was die jaarlijks nagespeelde slag uit de burgeroorlog beschreven om scouts uit Hollywood te overtuigen.

De veldslag die wordt gevoerd in een speciaal daarvoor ingerichte kamer vindt plaats op een grote tafel. De veldheer beweegt zijn troepen met een soort bezem, waaraan de haren ontbreken. Bezoekers kleden zich als staatsman en krijgen uitleg.

Lippi doet hetzelfde. Hij heeft geen krijt en bord nodig. De spelers staan om het groene veld. Hun evenbeelden in lood worden door Lippi's hand en stok bewogen, redelijk snel. De tegenstanders zijn van plastik. Bij de geringste aanraking tuimelen ze om. Het spel van de Italianen is wars van taktische kunstgrepen.

Lippi was als voetballer een stopper, in een tijd waarin hij als rots in de branding de stormen kon weerstaan en met luide stem zijn manschappen beveelde stand te houden.
Hij zwijgt nu, en kijkt wetend naar zijn elftal.
De instructies zijn eenvoudig.

Als we Italië in de finale treffen, dan doen van Basten en van 't Schip er goed aan de video van Juventus - Ajax, de finale van Rome te bekijken. En te zien hoe Torricelli na twee minuten Bogarde doormidden schopte, en ook om te zien hoe Conte de verbouwereerde Reiziger een oorvijg gaf. (Kluivert viel twintig minuten voor het einde in, en liet met een paar acties zien waarom een paar jaar later Fiorentina - met Torricelli - jammerlijk zou degraderen)

Torricelli heet nu Daniele DeRossi, en Conte heet Camoranesi. Allebei zijn veel betere voetballers dan hun voorgangers, maar het effect blijft hetzelfde. Erop en erover.

2005-12-19T20:38:00.000+01:00

Dirk Kuijt luistert naar muziek van Jan Smit, voorheen Jantje Smit. Ik kan mij dat wel voorstellen, Dirk is schilder geweest en het levenslied doet het goed in bouwvakkerskringen. Hij is echter niet de enige voetballer die naar Jan Smit luistert, zijn collega's bij Feijenoord, Ajax en PSV zijn ook bekend met het repertoire van de Volendammer. Zelfs bij het Nederlands Elftal wil iemand nog wel eens een Jan Smit in de bus draaien. Waren The Cats niet de favorieten van het elftal van '74?

Het is weer eens wat anders dan de "gangstarap" die in de kleedkamer uit de ghettoblasters knalde. De Boertjes zullen indertijd wel een poging hebben ondernomen om de nieuwste moves van Kluivert en Davids te overtreffen maar ik denk dat met name Danny Blind (hoog Hazes gehalte) deze muziek de oren uitkwam. Het kan zomaar een conflict veroorzaken en voor je het weet zit er een international op het vliegtuig naar huis. Het verbaast mij ook niet dat van der Sar (ook Hazes) in die dagen bij penalties steevast de verkeerde kant opdook, hij wilde gewoon naar huis.
Jan Smit zal de teamgeest zeker ten goede komen. Zeker als je weet dat karaoke een favoriet tijdverdrijf is van onze internationals. Jan is beter te karaoken dan R Kelly. Ook hoeft men zich nu niet vreemd te gedragen tegenover pers en publiek, Jan Smit draagt de 'doe maar gewoon dan ben je gek genoeg' houding uit. Daar hoort geen goud of zonnebrillen bij.

Khalid Boularouz heeft een Bentley gekocht, zou hij het wel begrepen hebben? Ok, als Drogba met zijn polaroidje aankomt dan kan hij een achterbank vol met dikke tieten tonen. Maar ik denk niet dat van Basten hier gelukkig mee is. Khalid schijnt wel de gangmaker te zijn, hij kan goed imiteren, presentatoren hebben zijn voorkeur. Bij de karaoke zal hij beslist zijn portie Jan Smit niet aan zich voorbij laten gaan.
Ik zie nu nog een overeenkomst met '74, in die tijd waren ook de heren van de pers de gebeten hond, later is dat overgeslagen op de bobo's. Het ziet er nu naar uit dat de pers in de zomer enorm op de hak genomen gaat worden.
Als Nederland in de volgende ronde zit dan zal dit beslist gepast gevierd worden in het hotel.
Jan Smit zal daar uiteraard niet ontbreken, als hij slim is dan gaat hij nu als de gesmeerde bliksem werken aan de oranjeplaat. Naast Jan zal een cabaretier optreden. Maar wie? Hans Teeuwen is de grote favoriet bij de spelers, maar hij is op sabbatical voor onbepaalde tijd. Ik denk dat het Najib Ahmali zal worden. Hij was onlangs bij Barend en van Dorp en vertelde dat hij van zijn alcoholverslaving af was. Ik denk dat zoiets het wel goed doet bij het publiek, bovendien is hij grappig en, zoals hij zelf al aangaf, hij is een rolmodel. Want het feestje moet natuurlijk wel correct en stichtend zijn.

Sjef

2005-12-17T14:47:00.000+01:00

Op de tribune bij Iran - Angola

Als je niet wilt dat eenmaal gemaakte en uitgevoerde beslissingen (lezen op de maat van gevlagd-en-gefloten) door gefundeerde kritiek hun beurswaarde verliezen, moet je voor een verantwoording zorgen die bij voorbaat tegenstanders de mond snoert. De verantwoording luidde: " want anders spelen landen van hetzelfde continent tegen elkaar, en dat is niet leuk."
Jammer, want ik vind het wel leuk. Brazilie - Argentinie in de voorronde is geweldig, zeker als daar ook nog Italie en Frankrijk bij zijn ingedeeld. Dan kan in een andere groep zomaar Nederland terechtkomen bij Togo, Ghana en Costa Rica: Het hele land met vakantie! Of je hebt Engeland, Duitsland, Ukraine en Spanje bij elkaar. helemaal niet gezellig. Iran, Australie, Tunesie en Ecuador.

Dat had allemaal gekund als 32 opgevouwen papiertjes paarsgewijs uit een kartonnen beker van de sponsor waren gehaald. En na de voorrondes weer loten. Met een beetje geluk haalt Australie de halve finale. Maar niet alleen met geluk, maar ook door bloedstollend spannende wedstrijden te winnen. Natuurlijk moest zoiets ten alle tijde worden vermeden. Daarom werd die malle verantwoording verzonnen. Een heel erg erge verantwoording, die deed denken aan vers gevonden weesjes uit diverse rampengebieden die door goedwillende hulpouders werden opgevangen in het parochiejeugdhuis; de kindertjes zitten aan tafels bij elkaar en moeten vriendjes worden, armen over elkaar en een glimmende puntmuts op, om zo snel mogelijk het leed te vergeten.

Wat overblijft is Iran - Angola. Dan moet natuurlijk wel de komende maanden blijken dat de spelers van Iran tegen de holocaust zijn. Allah Machbar ! Hoe breng je ze dat nu aan het verstand ? In de oorlog tegen Irak werden kinderen over het mijnenveld gestuurd om de mijnen onschadelijk te maken: wie in 1986 zes jaar oud was, is de komende zomer minstens zesentwintig jaar oud, een mooie leeftijd voor een middenvelder, maar dan moet hij wel nog leven.

Toen die Kasai president van Afghanistan werd, dacht ik, waar hebben ze die nu vandaan gehaald? Ik vermoedde dat hij een winkel voor galanterien had in Rome, vol houten kasten, schuifladen, vergulde handgrepen en, onder de glazen plaat van de toonbank, zijden garen uit India. Charmante man, niet opdringerig parfum, vriendelijk voor dames van alle leeftijden.
Dezelfde vraag stel ik me over de president van Iran, hoeheettie -Harinjesmoel. Dagen heb ik naar een passend beroep gezocht. Waar hangen morsige ongewassen kerels rond ? Ze rijden taxi achtenveertig uur aan een stuk, zijn geoefend in het lullen van de grootst mogelijke onzin, en stinken naar tabak en door rauwe uien geinspireerde scheten.
Een ander mogelijk beroep is leerlooier. Dat kennen we niet meer, maar het schijnt dat het werken met verse huiden voor ontzettend veel vliegen en ondraaglijke stank zorgt. Vind dan nog maar eens een vrouw.

Okay, die man wordt dus serieus genomen door een grote groep mensen die het denken als een belangrijke culturele verworvenheid beschouwt. En wat verzint een van hen, een ex-'68-er, en Europees parlementarier ? Iran moet van het WK worden geweerd. Dat is nog steeds veel humaner dan de roep om een atoombom, of op zijn minst een invasie, die van andere barricades klinkt, maar toch net zo onzinnig.
Iran - Angola kan dan zomaar Bahrein - Angola worden, omdat het zo zielig was van die afgekeurde goal, en misschien ook omdat de functionarissen elkaar hebben leren kennen bij dezelfde Zwitserse bank.

Bahrein (kleine puist) ligt naast Qatar (grote puist) in de Anglo-Amerikaanse Golf. Qatar is bekend van Romario, Batistuta en Effenberg, maar niet van de kamelenraces. Leuk joh ! Een Zwitserse firma heeft onlangs robots ontwikkeld, die de kinderjockeys moeten vervangen. Die robots kosten 20.000 Dollar per stuk. Dat is veel duurder dan een kinderjockey, die je op de Indiase markt al voor 100 Dollar vindt, maar daarvoor gaan ze wel langer mee, want als zo'n blaag van zijn kameel valt, dan kun je hem niet meer gebruiken.
Groot bedoeienenvertier. Met zijn allen in de Volkswagen Touareg naar de woestijn karren en kamelen laten hollen. Daar doen ze in Bahrain niet aan mee.

Iran - Angolo : 0-3 13e minuut Akwa, 45e minuut Lebo Lebo 87e minuut Akwa, Angola geplaatst voor de volgende ronde.

Rinus

2005-12-14T19:10:00.000+01:00

Men heeft van Basten en Schip in de kuip betrapt met een zak friet in de handen terwijl ze naar Feijnoord PSV keken. Het was een puntzak. Ik vraag mij af of het zo'n rood-wit geblokte zak is geweest of een effen witte. Ik vind het overigens wel opmerkelijk dat ze daar de friet in een puntzak doen en niet op de plastic witte schaaltjes. Zouden ze daar dan ook zo'n houten vorkje bijdoen, zo eentje met twee tandjes. En dan zo'n grote kiebel mayonaise erop dat je je eerst daar doorheen moet eten voordat je bij de friet bent. Het laatste frietje zat altijd onder in de punt vast, als je die probeerde te pakken kreeg je mayonaise aan je mouw. Van Basten zal wel het puntje afgescheurd hebben om dat laatste frietje te pakken te krijgen.

Ik heb nog behoorlijk zitten zappen voordat ik eindelijk mijn rust bij een zender vond. De BBC is wel degelijk maar vind ik steeds saaier worden. Die Schot versta ik niet en met ondertiteling is het helemaal hopeloos. De belg was afwezig, de Duitser was irritant met de voice-over bij het Engels mondeling. Dus voorlopig de Hollander maar gekeken. Van Gelder vind ik ondertussen wel erg klef worden en is mij te familiaal.
Na de loting was er een samenkomst voor zes heren. De Nederlandse bondscoaches met van Gelder en Cruijff.
Van links naar rechts, van Gelder, Cruijff, van Basten, Advocaat, Beenhakker en Hiddink.Tussen hen in een grote lange tafel, geen stoelen. De stoelen hadden de Argentijnen al ingepikt, zij nababbelden olv Bilardo naast de Nederlanders, slechts gescheiden door het blikveld van de camera. De Argentijnen hadden alleen stoelen, de Hollanders hadden de tafel.
Ned-Arg (rust) 1-1
Cruijff en van Basten stonden er echt bij als vader en zoon. Ik heb ooit eens gelezen dat van Basten in Barcelona bij Cruijff op bezoek was en dat ze toen samen vanuit de woning van Cruijff naar Nou Camp zijn gereden. Samen op de scooter, van Basten achterop. Die houding stralen ze nu nog steeds uit. waarschijnlijk zijn ze samen op de fiets terug naar het hotel gegaan. Cruijff achter het stuur vanzelfsprekend en van Basten met bratwurst achterop.

Nederlandse bondscoaches verschijnen in het algemeen met een kopje koffie in beeld, meestal is men nog aan het roeren terwijl alvast de vraag gesteld wordt. Na de vraag volgt eerst een eerste slok en dan pas het antwoord. Die avond was er geen koffie voor handen, er was helemaal niets te drinken. Alleen een schaal met broodjes die ook dankbaar door de Argentijnen werd aangenomen. Later pobeerden de Argentijnen nog in te breken tijdens de uitzending. Ze tikten Guus en Leo op de schouder om enkele vragen te stellen, beide bedankten vriendelijk en Jack ging onverstoorbaar door. Jammer, gemiste kans om de Argentijnen bij de uitzending te halen.
Ned-Arg (eindstand) 2-2

2005-12-12T19:09:00.000+01:00

Li la loting

Nou, goed dan, afgezien van de president van de voetbalbond, die,zoals ieder verlicht dictator die aan het eind van zijn regeerperiode poetische gaven in zichzelf ontdekt, geen gelegenheid onbenut laat om zijn zelf verzonnen haiku te declameren, en ook maar afgezien van de voorzitster van de vrouwenbond, tevens ambterend bondskanselière mevrouw Merkel, die op de vraag de groep van Duitsland te becommentarieren, het mantra van de maand herhaalt, dat eigenlijk van toepassing is op de grote coalitie en zijn politiek: machbar.
Machbar? Is dit germanisme al in de Nederlandse taal doorgesijpeld?Meesmuilend, paardelippend, lippetuitend laten weten dat het maakbaar is? Of lekker vlot: we can do it. Just do it...is van de concurrentie.Impossible is nothing hebben ze in Beieren laten verzinnen: machbar dus. Allah Machbar.
Ook dan maar even afgezien van de presentatrice die de Smeets-doctrine volgde bij haar vraagstelling, en wel: vraag naar het gevoel en suggereer daarmee een diepte-interview en psychologisch inzicht en die - hondstrouw - aan Beckenbauer vroeg wat er zich in zijn hart afspeelde toen hij wereldkampioen werd als speler en als trainer en of dat nu een verschil maakte, en ze bedoelde te zeggen dat ze er zelf
ook nog niet over uit was of van achteren nou lekkerder was dan lui onderuit in de makkelijke stoel, en hoe blijf je daar zo fijn wellnesserig bij kijken, zonder dat het tot rare bijgedachten komt,want we zijn hier toch voor het voetbal, en niet voor mijn decolleté en wat daar achter steekt, of niet Herr Kaiser?
"Öh, öh..."
Ook ervan afgezien dat bij dit spektakel, waar de voetballer het middelpunt was - dit werd in vier talen benadrukt - er maar één in beeld kwam en afgezien van de
computeranimaties/filmpjes/hoehetendiedingen die ieder jaar vervelender worden, en ook langer duren, en afgezien van het feit dat het me geen ruk kan interesseren, eigenlijk, afgezien van dat alles was die loting een saaie laffe onderneming. Ieder toeval is uitgebannen; met een beetje goede wil kun je de halve finales nu al
prijsgeven.

Nederland - Zwitserland (1-0) 1e minuut Kuijt
Mexico - Spanje ( 0-0) Mexico wint na strafschoppen 8-7

Of zit ik bij die tweede paring dan toch fout?

rinus--

2005-12-12T19:05:00.000+01:00

-De Loting

Even afgezien van de presentator die een geanimeerde bal interviewt, en om te laten zien dat hij niet van de straat is, lees:- om aan de genante situatie te ontsnappen, aan Hamlet refereert, even dus afgezien van de presentator, die, om steun te zoeken : lees - om nog maar eens aan de genante situatie te ontsnappen, zich omdraait naar Franz Beckenbauer, en hem vraagt, of zo'n bal bij de fantoomgoal op
wembley niet van pas zou zijn gekomen, nou even afgezien van Franz,die bij het horen van deze vraag plotseling een pluisje op zijn stropdas ontdekt, nou, dan ook maar afgezien van Michel Ballack die, een en al zijn 'wat-ben-ik-toch-cool' lach, aan de presentatrice wordt voorgesteld en van haar te horen krijgt, dat ze even iets meer
geinteresseerd is in de nieuwe wk-bal die hij daar draagt, en die dus prompt uit zijn handen grist, en ook heel even afgezien van de lotingsmethode, want daar is nog het een ander over te zeggen,afgezien van dat alles zitten wij dus met Didier Drogba opgescheept.
Drogba. Neandertal. Caveman. Cavewoman ....Brrwooaah, ken je dat lied
nog? Didier Drogba, dus.
Ik denk al de hele dag eraan dat Drogba een vriendin heeft. Die vriendin is engelse en is model en heeft hele dikke tieten. Ik gun Drogba die grote borsten. Hij zal er veel plezier mee en aan beleven. En dat is verder okay. Wat niet zo okay is, is de schandelijke overdosis aan zelfvertrouwen die Didier zomaar voor niets uit zijn verhouding met zijn boezemvriendin put. Ik bedoel, op dat niveau gaat het toch ook bij de voetballers: de tegenstander van Drogba houdt rekening met Didier, maar ook met die supergalactische tieten. Dat speelt hem al de dagen voorafgaand aan de wedstrijd door het hoofd. Ik weet niet of dat bevorderlijk is voor de concentratie.
Wie speelt er tegen Drogba? Bouma? Bouma, spreek uit: Boema? Boumadrogba. Hmm.
Ik geloof dat we daar geluk hebben. Bouma zou best wel eens zelf een vriendin met grote borsten kunnen hebben, niet alleen groot, maar ook mooi. Dat is al het halve werk; daarmee heeft die Drogba al voor een groot deel in zijn zak. Dan helpt het Didier ook niet meer als hij halverwege de wedstrijd, in een ultiem verzoek om zijn tegenstander uit zijn concentratie te halen een polaroid uit zijn achterzak haalt. Bouma zal hem weghonen.

Nederland - Ivoorkust 3-0, 14e minuut Landzaat, 75e minuut Cocu,
77eminuut Bouma.

rinus-